اقلیمآ

پشت قباله ام یک شعر بینداز که مختص نامم باشد، مختص نگاهم و خط و ردم. مثل لالا تو غزاله لالا و به کجا لیلی من به کجای رضا براهنی، مثل نرگس صفا.

پشت قباله ام یک شعر بینداز که مختص نامم باشد، مختص نگاهم و خط و ردم. مثل لالا تو غزاله لالا و به کجا لیلی من به کجای رضا براهنی، مثل نرگس صفا.

اون واقعیتی که ته دلت ازش خبر داری ولی چشم‌پوشی می‌کنی ازش، همون بگات میده.

قبلا هم‌ به عرضتان رسانده بودم جانم، من بی اندازه هستم، اصلا سعی نکنید که مرا متر کنید. مرا نمی‌فهمید، نمی‌خوانید و اصلا نمی‌دانید چه هستم و در دل چه مرگی دارم، خوبم می‌شود، همین است که هست. شما بگذرید از اینکه می‌بینید گاهی برایتان از ناخوانا بودنم گلایه می‌کنم، من خودم خواستم که این کج و معوج بودنم را هر لحظه در خودم حفظ کنم. هیچ سوهانی این تیزی های روحم را صاف نمی‌کند، شما مرا ببخشید اگر وقتی لمسم می‌کنید زخمی از من می‌خورید.

بعد از حموم حوله رو انداختم کنار یه شال بستم به کمرم با موهای خیس و نیمه‌عریان براش عراقی رقصیدم. خدا به داد دلش برسه.

[ من خودم را به شما باخته‌ام. می‌شود حواستان باشد بیش از این‌ها از دست نروم؟ ]

[ وكل الاسرار مكتوب في الأحلام ] و همه رازها در رویاها نوشته شده‌اند

مینا رو که می‌بینم با تموم وجودم لذت می‌برم ازش واقعا. عشق می‌کنم می‌بینم یه آدم انقدر درست سر جای خودش ایستاده، شعور و آگاهی و هنر این زن فوق‌العاده است. قربان پیچ و تاب‌های دست‌هات، برقص که زندگی تو مشتته.

نگاه چرخان-رضا براهنی

گفتم که تازه نمی‌فهمم چرا عاشق شدن طبیعیِ انسان است و شاید از طبیعت انسان، بالاتر!

و گل‌فروش که موهایش در زیر نور آبی بنفش می‌زد روزی گفت چرا ول نمی‌کنی؟!