غزلیات امیررضابهنام

جان فدا هستم اگر حکم بفرماید عشق بلکه در را به دلِ گم شده بگشاید عشق عاشق آن است که مهر از جگرش میجوشد خارج از دایره ی مهر نمی پاید عشق با تو هر لحظه برایم پُرِ فرسایش بود به محک مرتبه ای بیش نمیساید عشق بعد تو قسمت من شد که شوم بنده ی عشق بعدِ من هم بشود قسمتِ تو شاید عشق بی نیازی بطلب ، با دل و جان عاشق شو عاشقی کن که به جز عشق نمیزاید عشق خیره ماندند همه بعدِ تو بر حالِ خوش ام بسکه بر این دلِ بی خود شده می آید عشق از غمِ عشقِ تو با عشق شدم بنده ی عشق کاش بر عشقِ تو هم عشق بیفزاید عشق امیررضا بهنام ۱۴۰۵/۴/۲۷

حسین عشق است و با او عشق نام خوش تری دارد بیا مجنون که او چشمان عاشق کش تری دارد شده سر دارتر بی سر ، چه سرداریست این سرور چه سر داران خوش آوازه و کوروش تری دارد برای عشق بازی راه بسیار است، اما او مسیری بهتر از هر راه خوش کاوش تری دارد به دور انداخته بی اعتنا صد گنج قارون را سلیمان گفت با خود او عجب انگشتری دارد اگر چه خود خریدار است با یک غمزه عالم را به قدر کل عالم یک نگاهش مشتری دارد امیررضا بهنام ۱۴۰۵/۴/۱۲

حَرمت رایحه‌ی حضرت زهرا دارد حسرتش را دل غمدیده‌ی رویا دارد دو جهان از سر بی پیکر تو نورانیست نور عشق است که بر نیزه تماشا  دارد هرکسی که به ضریح تو پناه آورده‌است با گدایی حرم ، فخر به دنیا دارد هرکه آمد به حرم گریه کنان گفت : حسین سینه‌اش داغ غم  حضرت سقا دارد عطر تو می‌رسد از دور به هر دلشده ای آرزوی حرمت  را دل شیدا  دارد قسمتم نیست به بین الحرمینت برسم ؟ بخدا هرچه گلایه بکنم جا دارد #رویا_احمدی(آلما) 1404/9/14

جز سحرم نیست پناهی که بگیرم قرار بس که درآورده ز جانم غم هرشب دمار روسیه ام روسیه از بار گناهان خویش کاش که در نافله یادم کنی ای رستگار نیمه‌ی شعبان شد ودل باز هوایی شده نرگس بی خار بیا تا  نشوم بی تو خوار                             جمعه شد و باز دل تنگ مرا غم گرفت روی نهان کرده‌ای از ما به چه قصد ای نگار بیشتر از این اگرت هست توقع به صبر؟ طاق شده طاقت من بگذر ازین  انتظار ای شه خوبان تو به فریاد دل ما برس ما که نداریم به غیراز تو کسی دادیار صد گره افتاده به کار دل‌ من  چاره کن حضرت معشوق بیا گشته دلم بی تو زار در دوجهان علت غایی تویی ای سرورم خیز و نقاب از سر ظلمت فکن ای شهسوار هستی عالم همه از هست تو امد پدید خاک نشین سر کوی توام ای شهریار #رویا_احمدی(آلما) یا اباصالح‌المهدی❤️

🌹به ساحت مولانا امیرالمومنین علی علیه السلام 🌹 نه هیچ شاعر و عارف به هر نژاد و زبانی نگفته شعر برایت که ناسروده ندانی هزار واژه چکیده به سطر سطر وجودم ببر صبا که نوشتم #نجف به زیر نشانی خمار تاک ضریحم ز جامهای مشبّک شراب، کِی بچشم از پیاله های دهانی؟ چه کرد چرخش انگشتريتْ باهمه عالم؟ که نه گدا زتو دل کند و نه عقیق یمانی ؟ نشسته صید،کمین تا به دام عشق تو افتد بعید نیست که از دام صیدخود برهانی به ذرّه هم نظر لطف توست گر شده ذره #عدم_شود_همه_عالم_اگر_عبا_بتکانی فَمَن یَمُتْ یَرَنی گفتی و هراس ندارم که میکُشی به نگاهی و زنده می کنی آنی #مریم_قادری (نوراء) #فقط_حیدر_امیرالمومنین_است @mim_ghadery

روشن تر از روز است , خیلی با مرامند وقتی کریمان با گدایان هم کلامند الحق که آقازاده ها یک یک امیرند الحق که نوکرزاده ها یک یک غلامند در فقرِ محضِ خود غنیِّ محض هستم وقتی گدای این درم ، مردم گدامند عین عدم هستیم و با آنان وجودیم پس ما همان هاییم که آن ها بنامند سنّ زیاد و سنّ کم ، فرقی ندارد این خانواده از طفولیت امامند چیزی ندارم جز «سلام الله علیهم» فرزندهای #فاطمه با احترامند هر صبح خورشیدند و در هر شام ماهند این چهارده تا روشنی صبح و شامند این چهارده آیینه از بس که شبیه اند وقتی ببینی شان نمی دانی کدامند و الله این پروانگی ما می ارزد هر چند خاکستر شدیم اما می ارزد معشوق عالم می شود یک روز، عاشق مجنون ما اندازه لیلا می ارزد قلاده ما را همین گوشه ببندید سگ هم کنار خانه این ها می ارزد سر می نهم بر پای تو قیمت بگیرم هر جا نمی ارزد سرم این جا می ارزد یک جان ناقابل به پایت ذبح کردیم حالا که شد مال تو , از حالا می ارزد این گریه ها را آیه تطهیر گفتند یک قطرهٔ آن قدر صد دریا می ارزد با کاظمین تو بهشتی دارم این جا پس زندگی در عالمِ دنیا می ارزد پس ارزش گهواره ات کعبه است حتماً وقتی عصای حضرت موسی می ارزد! دستی بکش بینا کنی این چشم ها را با معجزات تو چه نابینا می ارزد! کافی ست ما را این که بابای تو خندید لبخند بابای تو یک دنیا می ارزد آن که «کم»ش را نیمه شب آورد، دادت دارد زیادش می کند لطف زیادت آن شب –شب جمعه- مرا که هست یادت! تو کیستی؟ تو از کریمان بلادم من کیستم؟ من از گدایان بلادت من از در این خانه ات جایی نرفتم پس رو مگردان از گدای خانه زادت آن که مرا حالا مُرید تو نوشته حتماً تو را هم می نویسد «یا مراد»ت تو جان مایی، پس بگیر این حق خود را نفرین بر آن که جان گرفتی جان ندادت تو هر کجا پا می نهی هر صبح خورشید عرض ارادت می کند بر بامدادت بابای تو با دیدن تو گریه می کرد با گریه لطف دیگری دارد عبادت آباء و اجدادت همه یک یک جوادند پس می نویسیمت جواد بن الجوادت بر روی پایت می گذارد کعبه سر هم جبریل حتی می گذارد بال و پر هم به خاک پایت احتیاجی نیست اصلاً وقتی دوا می سازم از این خاک در هم تو کعبه ای! آن کعبه ای که در طوافت بال و پر ما سوخته حتی جگر هم با آبروی تو تهجّد آبرو یافت فیض از مناجات تو می گیرد سحر هم با این جمالی که تو را دادند، باید بین خریداران تو باشد پدر هم نام مرا هم بین این عشاق بنویس بگذار تا جا خوش کند این یک نفر هم ای جان به قربان تو و دورِ شلوغت یوسف شدن بازار دارد، دردسر هم در کوچه جانِ ما نقابت را بیانداز! این گونه چشمت می زنند این ها، نظر هم هستند یک یک شیرها دنبال دامت چشمان آهوی خراسانِ پدر هم فهم من از لطف جوادی تو این است: که آن چه را گفتیم دادی، بیشتر هم ما را ببر تا کاظمین این بار با هم ما را بخر در کاظمین این بار درهم جز عجز، سائل چاره ای دیگر ندارد وقتی کریمیِ خدا آخر ندارد ما را برای در زدن معطل نکردند اصلاً بیوت این کریمان در ندارد این خانواده کودکش ذاتاً بزرگ است علی اکبر لطیفیان

دل را بشکاف تا که محشر بشوی از کلّ زمین و آسمان سر بشوی ای سنگ برای کعبه بودن کافیست یک مرتبه میزبان حیدر بشوی امیررضا بهنام ۱۴۰۴/۱۰/۸

سلام از دل به شاهی که ضریح اش تاک دارد که تاک اش ریشه در دل ، شاخه در افلاک دارد سلامی گرم از دل بر شهنشاهِ عظیمی که بیش از کلِّ عالم بر خدا ادراک دارد سلامِ عادلان بر آن که خود مفهومِ عدل و... عدالت در فراق اش گونه ای نمناک دارد سلام از دل به شاهی که امیر المومنین است بر آن نامی که در دل تا ابد پژواک دارد زمین پُر برکت از نعلینِ دُر ریزِ علی شد که در خاکِ نجف دُرهای ناب و پاک دارد بزرگ و با وقار و کوه نوری بی مثال است اگر چه دوستانی کمتر از خاشاک دارد خدا را شُکر در دنیای ظُلمت خیز، مولا از آن بالا توجه سوی مشتی خاک دارد هزاران شکر باید گفت بر جان آفرین اش که انسان بی علی احوالِ وحشتناک دارد بپرسید از خود ای اهل خِرَد ، علت چه چیز است؟ که در ماهِ رجب بر سینه کعبه چاک دارد اگر خواهانِ رشدی یا علی را ذکرِ لب کن علی حتی اِرادت بر دلِ شکّاک دارد دلا تا میتوانی با ارادت #یاـعلی گو که بی یاد اش تن و جان ضعف و اِستهلاک دارد سلامی تا ابد از کلّ خِلقت بر کسی که دمی گرم دلی نرم و سَری بی باک دارد امیررضابهنام ۱۴۰۴/۱۰/۸ ❤️عید غدیر خم بر عاشقانش مبارک❤️

دیگران در تب و تاب شب عیدند ولی من به دنبال رسیدن به تو در تاب و تبم امیررضا بهنام به سوی مسجد و میخانه و به سوی گناه خیال خام تو ما را ببین کجا ها برد ! امیررضابهنام

سخت است اینکه هستی و آسان ندارمت هر لحظه در خیالی و یک آن ندارمت بی تو گذشت اینهمه فصل خزان و باز بی چتر زیر شرشر باران ندارمت خالیست جای عشقِ تو در زندگی، بیا ای درد را نگاه تو درمان ، ندارمت رویای خوابهای عزیزم بیا ببین.. در لحظه های ناب فراوان ندارمت…

نگاهم می کنی تا ، میپرد رنگم کنارم هستی اما باز دلتنگم تو ای آغوشِ گرمت کُلِ دنیایم شدی درمانِ نبضِ نا هماهنگم من آن تارم که بی گرمای دستانت شبیه تکه ای چوب است آهنگم بگیر از من خیالِ بی تو بودن را که بی تو هر چه باشم باز می لنگم به قدری عاشقت هستم که حتی با خودم هم بر سر عشقِ تو می جنگم امیررضابهنام 1402/7/13 اجرای #هوشـمصنوعی

گفتی تا ابد کنارم میمونی اما نموندی دل عاشق منو با رفتنت خیلی سوزوندی من و تو یکی بودیم چی شد یهو دور شدی وسط دلخوشیا چی شد که مغرور شدی مگه عشقم کم شد؟ که نصیبم غم شد! یا که درک عاشقی برای تو مبهم شد؟ جای خالیت منو از زندگی بد سیرم کرد برو خوش باش که بی کسی زمینگیرم کرد برو بیوفا ولی اینو بدون که بیقرارم هر کی دلداری داره باشه منم خدایی دارم مگه عشقم کم شد؟ که نصیبم غم شد! شایدم تقصیر من بود سادگی جرمم شد! #امیررضابهنام 1402/3/2 تنظیم و صدا #هوشـمصنوعی

مهر ولی والاتر است از مهر فرزند حتی اگر فرزند تو عباس باشد

از آن روزی که نورِ حق در این عالم هویدا شد ملک غرقِ تحیر ، خیره بر سیمای زهرا شد تمام آفرینش از فروغی بکر مجنون شد شعور و عشق با این گوهرِ تابنده معنا شد به قدری نور او تابان تر از جمع کواکب بود که با شرم از خود اش خورشید سرگرم تماشا شد عدم موجود شد با رخصت از این نورِ بی همتا ملک شیدای دیدارِ رخِ این ماهِ عذرا شد همه گفتند از دل( یا علی ) ، او گفت( یا زهرا ) محمد را دلیل دلخوشی این نیک سیما شد از این دختر ،از این همسر ،از این #مادر نیامد سر مقامی اینچنین بر جن و انس و حور رویا شد زلالِ روی بی مثل اش خدا را گشت آیینه که هر کس سوی این دردانه کرنش کرد دانا شد گل از بویش شب از مویش ملک از نرمش خویش نسیم صبح از سویش در این غمخانه پیدا شد گلی تابان شکوفا شد میان ظلمتِ هستی که با نور اش تمامِ چشم های کور بینا شد بر عالم خیر نازل شد ، به لطف اش عیب کامل شد به یمنِ خلقت اش دنیای بی مقدار دنیا شد نمیداند کسی والایی اش را جز خداوند اش شکوه اش تا قیامت آفرینش را معما شد عجب گنجِ عظیمی در میانِ سینه ام دارم که از زیباییِ نام اش تمامِ شعر زیبا شد امیررضا بهنام ۱۴۰۴/۸/۲۵

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَمِينَ اللّٰهِ فِي أَرْضِهِ، وَحُجَّتَهُ عَلَىٰ عِبادِهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ، أَشْهَدُ أَنَّكَ جاهَدْتَ فِي اللّٰهِ حَقَّ جِهادِهِ، وَعَمِلْتَ بِكِتابِهِ، وَاتَّبَعْتَ سُنَنَ نَبِيِّهِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ حَتّىٰ دَعاكَ اللّٰهُ إِلىٰ جِوارِهِ فَقَبَضَكَ إِلَيْهِ بِاخْتِيارِهِ، وَأَلْزَمَ أَعْداءَكَ الْحُجَّةَ مَعَ مَا لَكَ مِنَ الْحُجَجِ الْبالِغَةِ عَلَىٰ جَمِيعِ خَلْقِهِ . علتِ خلقتِ دادار علی بود ؟ بلی اوجِ مستیِ لب یار علی بود بلی آنکه گلزارِ وجودش همه را داد به عشق تا شود نقطه ی پرگار علی بود بلی سبب فخرِ دو عالم شده از جانبِ حق اول و عاقبتِ کار علی بود بلی حق که می خواند سحر زمزمه ی هستی را کاشفِ جمله ی اسرار علی بود بلی مونس و همسرِ زهرایِ بتول است علی لایق بهجت الانوار علی بود بلی معنی راضی و مرضیست شهنشاهِ کرم مرتضا حیدر کرار علی بود بلی یازده نور ازو زنده ی جاوید شدند پدرِ ماهِ علمدار علی بود بلی آن تنوری که سر و صورتِ مولایم سوخت گفته شالوده ی ایثار علی بود بلی تیغِ غم راهِ نفس بست مسیحا خاموش با دلِ فاطمه غمخوار علی بود بلی مسیحا صیام

غزلیات امیررضابهنام pinned «راهِ عشق روشن از قیامِ حسین است زنده دل از برکتِ کلامِ حسین است فاطمه مادر ، علی پدر ، چه مقامی!! گردشِ عالم به دور نامِ حسین است در نظرش تاج و تخت و غیر نیاید هر که در این خاکدان غلامِ حسین است حاتمِ طائیست ریزه خوارِ غلامش چون حسنِ مجتبی امامِ حسین است…»

محمد را سرشتی و شدی اهل ستودن علی را آفریدی با نظر بر خود نمودن نهادی فاطمه نام جمال و نور خود را زدی بر هر عدم شد لایق موجود بودن حَسن را حُسن دادی تا کند احسان بی حد حسین آمد که دلداری کند با دل ربودن شکیبت را نهادی در نهاد پاک سجاد به حکمت حُکم کردی نزد باقر سر فرودن فقاهت مرحمت کردی به صادق در هدایت عطا کردی به کاظم منصب مشکل گشودن رضا دادی به هجرانش ، رضا کردی رضا را جواد آمد برای حسرت از دلها زدودن صفات جامعت شد رهبر و هادیِ هادی نهادی عسکری را موجب برکت فزودن همه نور تو هستند و یکی نورٌ علی نور چه دشوار است ما را در فراقش آزمودن باقی

دلبری خوش اثری ، با هنری ، پُر ثمری چه مرامی چه وجودی چه وقاری چه سری مادرت تاجِ سرِ خوش صفتان تا ابد است خواهری مثل تو تا حشر ندارد بشری پسری مثل تو کِی شد سببِ فخرِ پدر ای که بر حیدرِ کرار مبارک پسری همهٔ اهلِ کرم دست به دامانِ تو اند تو به هنگامِ کرم بر حَسَنت می نگری خیره ماندند کواکب همه سوی حرمت نیست زیبا تر از عباس در عالم قمری اکبر و اصغر و سجادِ تو ... ماشاالله سه علی را تو شدی لایقِ مهرِ پدری تا ابد دخترِ تو یک تنه با کوچکی اش میکند بینِ بزرگانِ کرم جلوه گری دلبرانند پیِ دلبری ، اما هنر است دلِ عشاقِ جهان را ببری یک نفری در جهانی که همه در طلبِ منزلتند تو به سالارِ شهیدان شدنت مفتخری ساقی و میکده و میزده محتاجِ تو اند مست گردان همه را با قدحِ مختصری هر که افتاد مسیرش به هدایت فهمید نیست جز عشقِ تو در قلبِ عوالم خبری خوش سعادت شده هر کس که تو را می خواهد خوش به حالم که تو از من به خودم دوست تری امیررضا بهنام 1404/7/18

اي دل غلام شاه جهان باش و شاه باش‏ پيوسته در حمايت لطف اله باش‏ از خارجی هزار به يک جو نمی خرند گو کوه تا به کوه منافق سپاه باش‏ چون احمدم شفيع بود روز رستخيز گو اين تن بلاکش من پر گناه باش‏ آن را که دوستی علی نيست کافر است‏ گو زاهد زمانه و گو شيخ راه باش‏ امروز زنده‏ام به ولای تو يا علی فردا به روح پاک امامان گواه باش‏ قبر امام هشتم سلطان دين رضا از جان ببوس و بر در آن بارگاه باش‏ دستت نمي‏رسد که بچينی گلی ز شاخ‏ باری به پای گلبن ايشان گياه باش‏ مرد خدا شناس که تقوی طلب کند خواهی سفيد جامه و خواهی سياه باش‏ حافظ طريق بندگی شاه پيشه کن‏ و آنگاه در طريق چو مردان راه باش‏ منسوب به خواجه حافظ شیرازی