چهار راه هنر و معماری

без подписи

без подписи

اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا به امید دیدار

ای وای من. صدای ماندگار رادیو درگذشت. چقدر صدای دلربای شما را دوست داشتم چه شب ها که برایمان داستان خواندی اقای رضوی. سفر به سلامت.

به امید دیدار یاران اخرالزمانی اقا امام حسین

без подписи

ما برای وداع نیامده‌ایم برای بدست گرفتن پرچم خونخواهی شما آمده‌ایم آقا جان و به فضل خدا نابودی دشمنانت نزدیک است.

без подписи

اصل فایل را از داخل کامنت‌ها دانلود کنید .

ما در بله فعال هستیم

без подписи

کمکاری بنده رو در این گروه ببخشید انگار یک چیزهای در من بعد از اقا برای همیشه مرد و از بین رفت. کاش بعد اقای شهید نبودیم این سرو بلند بالا رو این چنین خفته در تابوت نمیدیدیم.

گلی از گل های توییتر😅😅😅

اساسا یکی از بحران های شهر تهران تغییر نام های مکرر هست که باعث تضعیف هویت و حس تعلق مکان و تبدیل به مصیبتی در این شهر عجیب شده. کار ساده ای که به امتیازدهی و کارنامه سازی جناح ها تبدیل شده. مثل گوشت قربانی به راحتی با زد و بند و فشار و شانتاژ شهر را دستکاری میکنند. از اصلاحات که امید فهمیدن نیست اینوری ها باید دست از این بازی بکشند. اما فهمیدن کافی نیست، باید این دکمه حذف شود. کمیته نامگذاری باید منحل شود، فقط نامهای بزرگ (بزرگراه ها و میادین شهری و اماکن شاخص) محدوده تصمیم گیری شورا به نمایندگی از همه مردم بماند. آنهم با سختگیری و خساست و رای علنی در صحن. تمامی نامهای کوچک (خیابان ١۶ متری به پایین) باید الزاما توسط رای گیری محلی، حضوری (مشابه آمارگیری) یا مجازی کد پستی تغییر کند. در این تقسیم بندی تمامی نامهای کوچک تغییر یافته در سی سال اخیر ملغی و رای گیری محلی بشود. نقشه ذهنی شهر باید ناموس شورا تلقی بشود نه کیک عروسی.

📢 انتشار نخستین‌بار 🏴 قطعه موسیقی ویژه «باید برخاست» منتشر شد ▪️ رسانه KHAMENEI.IR، قطعه‌ی موسیقی «باید برخاست» را به عنوان موسیقی ویژه‌ی آئین بدرقه آقای شهید ایران حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه منتشر می‌کند. 🎙این قطعه بر اساس نوحه‌ی «#باید_برخاست» نواخته شده و نوای آن در ایام وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی طنین‌انداز خواهد شد. 📥 دریافت و شنیدن این موسیقی از وبسایت 🖥 Farsi.Khamenei.ir

عکس مقاله الکساندر دوگین، فیلسوف روسی و مشاور پوتین، درباره‌ی ضرورت اتحاد نظامی این چهار کشور. یارو از روسیه فهمید یوزپلنگ احمق نماد ایران نیست، خودمون نفهمیدیم. 🇮🇷 @archintersect | #Salman

«اودیسه» نولان برای من بیشتر از اینکه یک حماسه باشد، یک فیلم عظیم و پرخرج هالیوودی بود که پشت آن همه شکوه بصری، عمق چندانی نداشت. فیلم از نظر تصویر، لوکیشن و مقیاس واقعاً باشکوه است، اما روایت آن‌قدر خسته‌کننده و بی‌تعلیق پیش می‌رود که حتی در موقعیت‌هایی که…

«اودیسه» نولان برای من بیشتر از اینکه یک حماسه باشد، یک فیلم عظیم و پرخرج هالیوودی بود که پشت آن همه شکوه بصری، عمق چندانی نداشت. فیلم از نظر تصویر، لوکیشن و مقیاس واقعاً باشکوه است، اما روایت آن‌قدر خسته‌کننده و بی‌تعلیق پیش می‌رود که حتی در موقعیت‌هایی که…

«اودیسه» نولان برای من بیشتر از اینکه یک حماسه باشد، یک فیلم عظیم و پرخرج هالیوودی بود که پشت آن همه شکوه بصری، عمق چندانی نداشت. فیلم از نظر تصویر، لوکیشن و مقیاس واقعاً باشکوه است، اما روایت آن‌قدر خسته‌کننده و بی‌تعلیق پیش می‌رود که حتی در موقعیت‌هایی که شخصیت‌ها با مرگ، جنگ، هیولا و خشم خدایان روبه‌رو هستند، من هیچ اضطراب یا هیجانی حس نمی‌کردم. انگار مجموعه‌ای از اتفاقات بزرگ را می‌بینیم که یکی پس از دیگری اجرا می‌شوند، بدون اینکه واقعاً درگیرشان شویم. نقطه درخشان فیلم برای من احتمالاً بیست دقیقه پایانی بود؛ جایی که داستان دوباره به جنگ تروا برمی‌گردد و بیشتر درباره دلیل حمله، پیامدهای جنگ و نفرینی که بعد از آن گریبان این آدم‌ها را گرفته حرف می‌زند. آنجا برای اولین بار حس کردم پشت این سفر طولانی چیزی بیشتر از کشتی، دریا، جنگ و هیولا وجود دارد. کاش فیلم از ابتدا بیشتر روی همین وجه تاریک و انسانی داستان تمرکز می‌کرد. از بازی‌ها هم ناامید شدم. مت دیمون برای من اصلاً اودیسئوسی نبود که سال‌ها جنگ و سرگردانی را پشت سر گذاشته؛ چهره‌اش در بسیاری از صحنه‌ها تقریباً یک حالت ثابت داشت و آن خستگی، خشم، ترس و فرسودگی شخصیت را نمی‌دیدم. تمام مدت فکر می‌کردم اگر نولان این نقش را به کریستین بیل می‌داد، با چه اودیسئوس متفاوت و احتمالاً درخشانی روبه‌رو می‌شدیم. آن هاتاوی هم برای من پنلوپه باورپذیری نبود. چهره بیش از حد بی‌حرکتش در صحنه‌هایی که قرار بود ناراحتی، اضطراب یا خشم را ببینیم، عملاً اجازه نمی‌داد احساس شخصیت به من منتقل شود. اما عجیب‌ترین انتخاب بازیگری فیلم تام هالند بود. هرچقدر تلاش کردم تله‌ماخوس را ببینم، باز همان پسر امروزی و حال‌وهوای مرد عنکبوتی را می‌دیدم! ظاهر، انرژی و زبان بدنش آن‌قدر معاصر است که حضورش در یونان باستان برای من اصلاً جا نمی‌افتاد. در نهایت حس من این بود که نولان این بار آن‌قدر درگیر ساختن «عظمت» بوده که یادش رفته عظمت به‌تنهایی حماسه نمی‌سازد. «اودیسه» از دور خیره‌کننده است؛ پرخرج، بزرگ و باشکوه، اما وقتی نزدیکش می‌شوی، پشت این همه زرق‌وبرق چیز زیادی پیدا نمی‌کنی. یک حماسه مقوایی؛ با عظمت صد و عمق تقریباً صفر 🇮🇷 @archintersect | #Nobody

نسخه‌ی پرده این فیلم در اینترنت موجود است.