Article18 | ماده ۱۸

چرا نوکیشان مسیحی از ایران می‌گریزند؟ آیا دلیل آن فقط بازداشت و زندان است، یا فشارهایی عمیق‌تر و مداوم‌تر آنان را ناچار به ترک کشور می‌کند؟ در این گفتگوی ماده۱۸، فرد پطروسیان، روزنامه‌نگار، پژوهشگر و نویسنده کتاب «چرا نوکیشان مسیحی از ایران می‌گریزند؟؛ روایتی از ایمان، رنج و مقاومت» درباره انگیزه خود از نوشتن این کتاب و روایت کمتر شنیده‌شده مسیحیان ایران سخن می‌گوید. او توضیح می‌دهد که آزار مسیحیان تنها به بازداشت و زندان محدود نمی‌شود؛ محرومیت از کار و تحصیل، نظارت دائمی، فشار بر خانواده‌ها و محدودیت‌های قانونی و اجتماعی نیز می‌تواند زندگی افراد را چنان دشوار کند که ناچار به گریختن از ایران شوند. در این گفتگو همچنین به موضوعاتی از جمله میراث تاریخی مسیحیان در ایران، نقش میسیونرهای مسیحی در آموزش، بهداشت و توانمندسازی زنان، شهادت‌های نوکیشان مسیحی، و مفهوم «خشونت سه‌گانه» - خشونت مستقیم، ساختاری و فرهنگی - پرداخته می‌شود. ببینید: 👇 https://www.youtube.com/watch?v=ZQuXmwdYYUc

اسقف ادوارد هوسپیان‌مهر (۱۳۲۹–۱۴۰۵) کشیش ادوارد هوسپیان‌مهر مردی بود که در برابر سرکوب، سکوت را انتخاب نکرد؛ بلکه با ایمان و اقدام شجاعانه پاسخ داد. پس از آنکه برادرش، اسقف هایک هوسپیان‌مهر، در سال ۱۹۹۴ به دلیل ایستادگی در برابر محدودیت‌های حکومتی به قتل رسید، ادوارد به ادامه این مسیر پرداخت. او در ایجاد شبکه‌ای از کلیساهای خانگی در سراسر ایران نقش داشت. ادوارد در دوران تبعید در لندن به چهره‌ای برای ایجاد اتحاد و پل ارتباطی میان جوامع مختلف تبدیل شد. او با روشی ساده، یعنی اینکه مردم را «کنار هم بنشانند و با هم غذا بخورند»، دیوارهای بی‌اعتمادی را از میان می‌برد. او از طریق آموزش‌های ماهواره‌ای و مطالعات کتاب‌مقدس، بیش از ۲۰۰ رهبر کلیساهای خانگی را آموزش و راهنمایی کرد. حتى در آخرين سال زندگی‌اش، در حالى كه از واكر استفاده مى‌كرد، ادوارد در راهپیمایی اعتراضی در دفاع از قربانیان کشتار دی ماه معترضان شرکت کرد و در پارلمان بريتانيا براى رونمايي از گزارش سالانه سازمان ماده١٨ حضور يافت. https://articleeighteen.com/fa/articles/21824/

روز جهانی جوانان اگر جوان باشی... اما آینده‌ات از قبل از تو گرفته شده باشد؟ روز جهانی جوانان، یادآور حق هر جوان برای آموزش، کار و یک زندگی عادی است. اما برای میلیون‌ها جوان ایرانی، این حق هنوز یک رؤیاست. در ایران، تبعیض از کلاس درس شروع می‌شود. دانش‌آموزان خانواده‌های نوکیش مسیحی مجبورند در کلاس‌های قرآن و تعلیمات اسلامی شرکت کنند، حتی زمانی که این آموزش‌ها با باور خانواده‌شان در تضاد است. گاهی حتی فرزندان، به ابزاری برای فشار بر والدین تبدیل می‌شوند. علی مصطفایی تنها ۲۲ سال داشت که به دلیل باور مسیحی و فعالیت صلح‌آمیز دینی زندانی شد. پس از آزادی، به او اجازه ندادند آخرین شش واحد دانشگاه را بگذراند. او هرگز نتوانست مدرک کارشناسی خود را دریافت کند. علی تنها نیست... هزاران جوان ایرانی تنها به خاطر باور، دین، یا هویت خود، از حق تحصیل، اشتغال و فرصت‌های برابر محروم شده‌اند. بیشتر بخوانید: https://articleeighteen.com/fa/articles/21806/

نهم مردادماه ۸۷، عباس امیری نوکیش مسیحی پس از یورش خشونت آمیز ماموران اطلاعاتی به منزلش درگذشت. ۴ روز بعد همسرش سکینه دچار سکته قلبی شد و نیز فوت کرد. طبق گزارش ها،آقای امیری، ۶۳ ساله، به عنوان بسیجی در جنگ ایران و عراق شرکت داشته و در زمانی که مسلمان بوده به سفر حج رفته بود. ماموران به شدت از پیشینه این شهروند مسیحی خشمگین و عصبی شده بودند. گزارش ها افزوده‌اند که کلیسای خانگی آقای امیری و خانم رهنما، در حالیکه گروهی از مسیحیان مشغول دعا و عبادت بودند، مورد یورش ماموران قرار گرفتند و ۶ زن و ۸ مرد مسیحی به همراه ۲ کودک توسط ماموران دستگیر شدند. آقای امیری و همسر وی میزبانان این کلیسای خانگی، در پی هجوم ماموران امنیتی بشدت مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. آقای امیری بر اثر شدت جراحات بر قفسه سینه و کهولت سن در حالی که در کما بسر می‌برد، در چهارشنبه ۹ مرداد ۱۳۸۷ پس از سه روز مراقبت های ویژه در ساعت ۱۶:۳۰ دقیقه در بیمارستان شریعتی اصفهان در سن ۶۳ سالگی در گذشت. همسر وی خانم رهنما نیز پس از چهار روز در ۱۳ مرداد بر اثر جرات‌های ناشی از ضرب و شتم ماموران و فشار ناشی از فوت همسرش در اثر ایست قلبی درگذشت .

گزارشگران ویژه سازمان ملل در امور آزادی دین و باور و وضعیت حقوق بشر در ایران، مصادره مجموعه تاریخی کلیسای انجیلی حضرت پطرس مقدس در خیابان سی‌تیر تهران و اخراج اجباری ساکنان آن را نقض حقوق بین‌الملل بشر دانستند. نازیلا قانع و مای ساتو در بیانیه‌ای مشترک اعلام کردند که اخراج ۲۰ خانواده ارمنی و آشوری، خطر بی‌خانمان شدن اعضای اقلیت‌های دینی و قومی را به همراه دارد و این اقدام بخشی از روندی طولانی در محدود کردن جامعه مسیحیان ایران، به‌ویژه مسیحیان فارسی‌زبان، است. به گفته این دو گزارشگر، مجموعه کلیسای حضرت پطرس تنها یک ملک نبود؛ بلکه خانه، مدرسه، محل عبادت و مرکز فعالیت‌های اجتماعی و مذهبی این جامعه به شمار می‌رفت. آن‌ها همچنین یادآور شدند که زمانی حدود ۵۰ کلیسای پروتستان در ایران مراسم عبادی را به زبان فارسی برگزار می‌کردند، اما امروز عملاً هیچ‌یک از آن‌ها فعالیتی به زبان فارسی ندارند. سه کلیسای انگلیکن در تهران، اصفهان و شیراز نیز از زمان همه‌گیری کووید-۱۹ تاکنون اجازه بازگشایی نیافته‌اند. https://articleeighteen.com/fa/news/21699/

با اندوه، گرامی می داریم‌ یاد و خاطره اسقف ادوارد هوسپیان‌مهر را ؛ خادمی راستین برای خداوند و انسانی فروتن که سال‌ها عمر خود را وقف خدمت به جامعه مسیحیان ایرانی کرد. او با ایمان، محبت و استقامت، صدای امید و آرامش برای بسیاری از ایمانداران بود و در رشد و استحکام کلیسای فارسی‌زبان نقشی ماندگار و کلیدی ایفا کرد. زندگی او گواه وفاداری اش به مسیح خداوند و خدمت بی‌چشمداشت به مردم ایران بود. این رهبر مسیحی سال‌ها تبعیض‌های ساختاری علیه مسیحیان را تجربه کرد و بارها در معرض بازجویی‌های مکرر، تهدید، ارعاب و فشارهای دائمی دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی قرار گرفت؛ فشارهایی که هرگز نتوانستند او را از خدمت بازدارند. یاد و میراث ارزشمندش در قلب بسیاری زنده خواهد ماند. روحش در آرامش خداوند باشد و یادش تا همیشه نزد ما مسیحیان گرامی. یادش گرامی، روانش مینو و راهش پر رهرو باد. استکهلم ۱۴ جولای ۲۰۲۶

⁨ غزل مرزبان، نوکیش مسیحی زندانی، پس از ضرب‌وشتم در زندان اوین با دست شکسته از درمان محروم مانده است. روز سه‌شنبه، غزل مرزبان پس از اعتراض به وخامت شرایط بند زنان زندان اوین و انتقال حدود ۵۰ زندانی جدید یه این بند، به‌گزارش‌ها از سوی مأموران مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت؛ خشونتی که به شکستگی دست چپ او انجامید. پزشک زندان شکستگی را تأیید و انتقال فوری او به بیمارستان را توصیه کرده است، اما او همچنان در زندان نگهداری می‌شود و از درد شدید رنج می‌برد. غزل مرزبان که به حدود ۱۰ سال حبس محکوم شده، پیش‌تر نیز در اعتراض به اتهام «تحریک و ترغیب دیگران به اعمال خشونت‌آمیز و کشتار» ۱۱ روز اعتصاب غذا کرده بود. او این اتهام را قاطعانه رد کرده و گفته بود چنین ادعایی با باورهای او به‌عنوان یک مسیحی در تضاد است. او نیمه‌شب ۲۵ دی ۱۴۰۴ پس از یورش مأموران امنیتی به منزلش بازداشت شد. این فارغ‌التحصیل حقوق پیش از این نیز به دلیل فعالیت‌های مسالمت‌آمیز، باورهای مذهبی و اتهام‌های مرتبط با آزادی‌های مدنی، بازداشت و محکوم شده بود. https://articleeighteen.com/fa/news/21693/

تخلیه اجباری کلیسای تاریخی حضرت پطرس تهران؛ فصلی تازه از فشار بر مسیحیان ایران بر اساس گزارش‌های سازمان ماده ۱۸، روند تخلیه اجباری مجموعه تاریخی کلیسای انجیلی حضرت پطرس تهران تقریباً به پایان رسیده است. خانواده‌هایی که سال‌ها در این مجموعه زندگی کرده‌اند، خانه‌های خود را ترک کرده‌اند و به دیگر ساکنان نیز دستور داده شده تا محل را تخلیه کنند. بسیاری از این خانواده‌ها سالمند و کم‌درآمد هستند و دهه‌ها در این مجموعه زندگی کرده‌اند. این تنها تخلیه چند خانه نیست؛ بلکه ادامه روندی است که از سال‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷ با مصادره تدریجی اموال کلیسا آغاز شد. امروز نگرانی‌ها درباره تخریب یا تغییر کاربری یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای پروتستان ایران بیش از هر زمان دیگری افزایش یافته است. کلیسای حضرت پطرس که در سال ۱۸۷۲ بنا شده، بخشی از میراث تاریخی و مذهبی ایران است. اما اکنون آینده این مجموعه همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که فشارها بر جامعه مسیحی ایران در هفته‌های اخیر به شکل قابل توجهی افزایش یافته است؛ از تخریب کلیسای تاریخی انجیلی مشهد، تا تأیید احکام سنگین زندان برای پنج شهروند مسیحی، و نگرانی‌های بین‌المللی درباره وضعیت غزال مرزبان، نوکیش مسیحی زندانی در اوین که در اعتصاب غذا به سر می‌برد. مصادره اموال، محدودیت آزادی عبادت و فشارهای امنیتی علیه مسیحیان ایران، به‌ویژه نوکیشان مسیحی، دهه‌هاست ادامه دارد و همچنان نگرانی نهادهای حقوق بشری و کلیسایی جهان را برانگیخته است. 🔹 آزادی دین و عقیده، حقی بنیادین برای همه انسان‌هاست. 🔹 حفظ میراث تاریخی و مذهبی، مسئولیتی فراتر از مرزهاست. https://articleeighteen.com/fa/news/21671/

هانا (زهرا) غلامی، نوکیش مسیحی، پس از پایان دوره مرخصی خود، روز دوشنبه ۸ تیرماه برای ادامه تحمل محکومیت به زندان اوین بازگشت. خانم غلامی به دلیل باور دینی و فعالیت‌های مسالمت‌آمیز خود به دو سال حبس محکوم شده است. این شهروند مسیحی در دی‌ماه سال گذشته به دلیل وضعیت جسمانی‌اش به مرخصی استعلاجی کوتاه‌مدت اعزام شده بود، اما بازگشت او به زندان با آغاز جنگ هم‌زمان شد و تا روز دوشنبه به تعویق افتاد. ‏https://articleeighteen.com/fa/news/21644/

در ادامه فشارها بر جامعه مسیحی ایران، به حدود ۲۰ خانواده ارمنی و آشوری ساکن مجموعه تاریخی کلیسای حضرت پطرس تهران دستور داده شده است خانه‌های خود را تخلیه کنند. همچنین به آنان اعلام شده که برای برگزاری مراسم عبادی باید به کلیساهای دیگر مراجعه کنند. این مجموعه که بیش از ۱۵۰ سال قدمت دارد، از قدیمی‌ترین کلیساهای پروتستان ایران است. گزارش‌ها از افزایش حضور نیروهای امنیتی، تهدید ساکنان و تلاش برای تصرف این ملک تاریخی حکایت دارد. فعالان حقوق بشر و نهادهای بین‌المللی این اقدامات را بخشی از روند فزاینده فشار بر مسیحیان و تهدید آزادی دین و میراث فرهنگی ایران می‌دانند. https://articleeighteen.com/fa/news/21608/

در چنین روزی در سال ۱۹۹۴، کشیش طاطه‌وس میکائیلیان، رهبر کلیسای ارمنی-ایرانی و مترجم کتاب مقدس به زبان پارسی، در تهران ناپدید شد. سه روز بعد، پیکر او را در حالی یافتند که با گلوله‌های متعدد به قتل رسیده بود. طاطه‌وس میکائیلیان از منتقدان صریح‌اللهجه جمهوری اسلامی بود. او یک ماه پیش از قتلش اعلام کرده بود که مسیحیان در ایران همچون شهروندان درجه‌دو و «نجس» با آنان رفتار می‌شود؛ آنان را تشویق و حتی به‌طور غیرمستقیم مجبور به مسلمان شدن می‌کنند؛ اجازه ساخت کلیسا یا انتشار کتاب مقدس را ندارند؛ و رهبرانشان به قتل می‌رسند. او یکی از سه رهبر مسیحی بود که در سال ۱۹۹۴ در ایران کشته شدند؛ در کنار دوست و هموطن ارمنی تبار خود، اسقف هایک هوسپیان، و نوکیش مسیحی، کشیش مهدی دیباج.

از طرف اداره‌ی اقلیت‌ها، دستور دادند که جلسات نباید به زبان فارسی برگزار شود. ما حق نداشتیم به زبان فارسی آموزش و تعالیم مسیحی بدهیم، متن، مقاله‌ی مسیحی و کتاب مقدس به زبان فارسی داشته باشیم و یا به زبان فارسی دعا کنیم. همچنین اجازه نداشتیم مسلمان‌ها را به کلیسا راه بدهیم. نهادهای امنیتی مأموران خود را به کلیساها می‌فرستادند، اعضای کلیسا را شناسایی می‌کردند، موعظه‌ها را ضبط می‌کردند و از جلسات فیلمبرداری می‌کردند؛ بنابراین خودشان اعضای کلیسا را می‌شناختند. در تمام بازجویی‌ها من و خانواده‌ام را بسیار تهدید می‌کردند. بیشترین مشکل و عصبانیت آنها ناشی از این بود که چرا ۲۵ سال در برابر تهدیدهایشان مقاومت و به قول خودشان «گردن‌کلفتی» کرده‌ام و در میان فارسی‌زبانان خدمت کرده‌ام. قاضی احمدزاده به من گفت که اتهامم اقدام علیه امنیت ملی است و خواست تا دفاعیه‌ام را ارائه دهم. از او پرسیدم: «شما بگو این امنیت ملی چی هست که در موردش دفاع کنم!» او پاسخ داد: «هر وقت حکم ۱۰ سال زندانت رو صادر کردم می‌فهمی.» سفر خروج از ایران، دردناک‌ترین سفر زندگی‌ام بود. بسیار سخت است وطنی را که در آن به دنیا آمدی، بزرگ شده‌ای، و همه متعلقات خود را ترک کنی. متعلقات من خانه، ماشین و امثال اینها نبود؛ متعلقات من اشخاصی بودند که ۴۵ سال در اقصی نقاط کشور ایران خدمت‌شان کرده بودم. اشخاصی که با آنها خاطرات فراوانی از عشق ورزیدن، نشستن بر سر سفره‌ی یکدیگر، مشارکت داشتن و زندگی کردن داشتیم. بیشتر بخوانید: https://articleeighteen.com/fa/witnesses/21599/

در سوگ اسقف ادوارد هوسپیان‌مهر: مردی که صدایش خاموش نشد ۱۳۲۹–۱۴۰۵ | ۱۹۵۰–۲۰۲۶ برای کلیسای ایران، نام کشیش ادوارد هوسپیان‌مهر تنها یادآور یک رهبر کلیسایی نیست؛ یادآور نسلی است که بهای وفاداری به مسیح را با رنج، محرومیت و ازخودگذشتگی پرداخت. با درگذشت او، کلیسای ایران یکی از استوارترین شبانان خود را از دست داده است؛ مردی که زندگی‌اش گواهی زنده بر ایمان، پایداری و امید بود. بیشتر سال‌های خدمت او در فضایی سپری شد که ایمان مسیحی نه مایه امنیت، بلکه سبب فشار و پیگرد بود. او، به‌عنوان مسیحی ایرانی ارمنی‌، سال‌ها تبعیض‌های ساختاری علیه مسیحیان را تجربه کرد، اما آنچه بر دوش او نهاده شد، بسیار فراتر از تبعیض بود. مسئولیت شبانی یکی از بزرگ‌ترین کلیساهای پروتستان ایران، او را در معرض بازجویی‌های مکرر، تهدید، ارعاب و فشارهای دائمی دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی قرار داد؛ فشارهایی که هرگز نتوانستند او را از خدمت بازدارند. سازمان ماده۱۸ نیز خود را وامدار او می‌داند. در روزهایی که این سازمان نخستین گام‌های خود را برمی‌داشت، کشیش ادوارد از نخستین کسانی بود که با اعتبار، نفوذ و اعتماد خود در کنار ما ایستاد. ماده۱۸ با اندوهی عمیق و سپاسی فراوان، یاد این خادم وفادار خدا را گرامی می‌دارد و بر آرمانی که او تا پایان عمر برای آن ایستادگی کرد، تأکید می‌کند: روزی که همه مسیحیان ایران بتوانند آزادانه و بدون هراس، خدا را عبادت کنند. یاد کشیش ادوارد هوسپیان‌مهر در دل کلیسای ایران زنده خواهد ماند. https://articleeighteen.com/fa/news/21585/

محمد نیک‌بخت، فعال سیاسی، نوکیش مسیحی و عضو شورای همبستگی ملی ایران، بنا بر گزارش‌ها با خطر صدور حکم اعدام روبه‌رو است؛ این در حالی است که دو برادر او، هادی و فضل‌الله نیک‌بخت، به‌تازگی از سوی دادگاه انقلاب گلپایگان به اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم شده‌اند.  براساس گزارش سازمان حقوق بشر ایران که مقرش در نروژ است، هادی و فضل‌الله حدود دو هفته پیش به اتهام «افساد فی‌الارض» به #اعدام محکوم شدند. جزئیات دقیق مصادیق این اتهام اعلام نشده، اما در پرونده آنان آمده است که متهم به سازماندهی جوانان برای اعتراض علیه حکومت بوده‌اند.  خانواده نیک‌بخت پس از صدور حکم، وکیلی را برای پیگیری پرونده انتخاب کرده‌اند، هرچند هنوز مشخص نیست این وکیل به پرونده دسترسی یافته باشد، این دو برادر ۲۰ روز فرصت دارند نسبت به حکم صادرشده درخواست تجدیدنظر ارائه کنند.  ‏ https://articleeighteen.com/fa/news/21581/

به یاد کشیش مهدی دیباج رهبر مسیحی، که… - ۲ سال بازداشت در سلول انفرادی، - ۹ سال حبس ناعادلانه، و حتی صدور حکم اعدام به اتهام ارتداد او را وادار به تسلیم، و انکار باورش به مسیح نکرد. مقامات جمهوری اسلامی در‌ پی‌ فشارهای بین‌المللی و یک رسوایی قضایی بزرگ، در نهایت به آزادی او از زندان تن دادند. اما مهدی دیباج چند ماه پس از آزادی از زندان، در سوم تیر ۱۳۷۳ در مسیر بازگشت به تهران برای شرکت در جشن تولد دخترش ربوده شده و ناپدید گشت. مدتی بعد، پیکر دیباج در جنگل‌های اطراف تهران پیدا شد. این رهبر و نوکیش مسیحی با ضربات متعدد چاقو و در نهایت خشونت به قتل رسیده بود. نام مهدی دیباج بعدها در فهرست قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای قرار گرفت؛ مجموعه‌ای از ترورها و قتل‌های حکومتی که نقش مأموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی در آن‌ها افشا شد. یاد و نام مهدی دیباج، همچنان نمادی از مقاومت، و هزینه سنگین آزادی عقیده و باور در ایران است. به اشتراک بگذارید.

در روز ۲۰ ژوئن، روز جهانی پناهنده، گفت‌وگویی داشتیم با اریک تریگستد، رئیس و مدیرعامل نشریه «کرونیکل مسیحی» (The Christian Chronicle)؛ کسی که بارها دربارهٔ مسیحیان ایرانی و چالش‌ها و امیدهای پناهندگان و پناهجویان گزارش و مقاله نوشته است. او همچنین بارها از سخنان و عملکرد پناهجویان مسیحی ایرانی، که حتی به دیگر پناهجویان خدمت کرده‌اند، ابراز شگفتی کرده است. اریک تریگستد، رئیس و مدیرعامل نشریه «کرونیکل مسیحی»، سال‌ها با پناهندگان و پناهجویان مسیحی ایرانی دیدار و گفت‌وگو کرده است. او می‌گوید: «هر بار که با یک مسیحی ایرانی صحبت می‌کنم، با امید بیشتری بازمی‌گردم.» تریگستد می‌گوید: «ایرانیان تصمیم به پیروی از مسیح را ساده نمی‌گیرند. آنان از هزینه‌های این انتخاب آگاه‌اند، اما همچنان این راه را برمی‌گزینند.» تریگستد در اتریش شاهد بود که مسیحیان ایرانی، که خود زمانی پناهجو بودند، به پناهندگان اوکراینی خدمت می‌کردند. پناهندگان فقط دریافت‌کنندهٔ کمک نیستند؛ آن‌ها می‌توانند منشأ امید و خدمت باشند. بیشتر بخوانید: https://articleeighteen.com/fa/articles/21543/

نام او هانا غلامی است. این نوکیش‌ مسیحی در حال گذراندن حکم زندان است؛ نه به این دلیل که مرتکب جرم خشونت‌آمیزی شده باشد، بلکه به این دلیل که از حق قانونی خود برای انتخاب عقیده، و عمل به آن استفاده کرده است. وضعیت سلامتی والدین سالمند هانا رو به وخامت است و به کمک او وابسته هستند. اگر چه آنها همچنان به دختر خود عمیقاً افتخار می‌کنند، اما دعای هر روز آنها آزادی هر چه زودتر هاناست. در ایران، مسیحیان ارمنی و آشوری زبان با وجود تبعیضات گسترده‌ای که تجربه می‌کنند، اجازه دارند کلیساها، مدارس، وحتی نمایندهٔ خود را در مجلس داشته باشند. اما کسانی که به مسیحیت می‌گروند — و حتی مسیحیان ارمنی و آشوری که از آنان حمایت می‌کنند — ممکن است با تعقیب قضایی، بازداشت، و احکام زندان تحت اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» مواجه شوند. داستان هانا را به اشتراک بگذارید و کمک کنید تا تولد بعدی او متفاوت باشد. https://articleeighteen.com/fa/get-involved/churches/adopt/21126/

⁨ «چرا نوکیشان مسیحی از ایران می‌گریزند» منتشر شد https://articleeighteen.com/fa/books/wccfi

پشت هر آمار، یک زندگی قرار دارد. دست‌کم ۲۵۶ مسیحی در سال ۲۰۲۵ به دلیل باور دینی یا فعالیت‌های مسالمت‌آمیز مسیحی بازداشت شدند. این کتاب تلاش می‌کند داستان‌های پشت آمارها را روایت کند. این کتاب فقط درباره آزار نیست. درباره انسان‌هایی است که در میان فشارها، ایمان، امید و هویت خود را حفظ کرده‌اند. درباره خانواده‌هایی که با انتخاب‌های دشوار روبه‌رو شدند. درباره افرادی که میان ماندن و رفتن قرار گرفتند. «این کتاب جلوه‌های تاب‌آوری و مقاومت نوکیشان مسیحی را برجسته می‌کند.» 📖 فردا منتشر می شود «چرا نوکیشان مسیحی از ایران می‌گریزند»

انتشار ترجمه فارسی 📖 «چرا نوکیشان مسیحی از ایران می‌گریزند» به‌زودی از سوی سازمان ماده۱۸ کتابی تازه بر پایه پژوهش، شهادت‌های شخصی و اسناد حقوق بشری نوکیشان مسیحی طی چند دهه اخیر در ایران با فشارهای گوناگون روبه‌رو هستند. اما چه عواملی باعث می‌شود برخی از آنان به ناچار وطن خود را ترک کنند؟ ◀️ این کتاب به بررسی تجربه‌های زیسته نوکیشان مسیحی می‌پردازد: • تبعیض و طرد اجتماعی • فشارهای اقتصادی • محدودیت‌های حقوقی • تهدید و بازداشت