کانون تئاتر دانشگاه امیرکبیر

. آغاز رویدادهای بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک در موزه هنرهای معاصر به گزارش روابط عمومی جشنواره، مراسم آغاز فعالیت‌های بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک، روز جمعه ۱۶ مردادماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷، با حضور  هنرمندان و فعالان عرصه نمایش عروسکی، در سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران برگزار می‌شود. این مراسم، سرآغاز مجموعه رویدادهای بیست‌ویکمین دوره جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک است که با سخنرانی مجازی پیتر شومان، هنرمند برجسته تئاتر عروسکی و بنیان‌گذار «گروه نان و عروسک»، جان بل، مورخ تئاتر عروسکی و مدرس دانشگاه و سخنرانی حمیدرضا اردلان، پژوهشگر تئاتر، موسیقی و مدرس دانشگاه برگزار می‌شود. همچنین در این مراسم، از پوستر رسمی این دوره از جشنواره با طراحی فرزاد ادیبی رونمایی خواهد شد. بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران–مبارک، به دبیری پوپک عظیم‌پور تبریزی، مهرماه ۱۴۰۵ در تهران برگزار می‌شود.

لینک تهیه بلیت کد تخفیف 20 درصدی ویژه امیرکبیریها: 2nd0

tiwall.com/p/ladder2

🎭آغاز بلیت‌فروشی ۳روز نخست 🎭"وقتی وودی آلن مادام بوواری را ترجیح می‌دهد" 🔹️نویسنده: سجاد ‌افشاریان 🔹️تهیه‌کننده و کارگردان: ایمان ‌دبیری بازیگران: سعید ‌ابک خالق ‌استواری ندا اسدی ایمان ‌دبیری 🗓تیر و مرداد ۱۴۰۵ 🕘ساعت ۲۱ 📍عمارت هما، سالن ۲ 💳خرید بلیت از تیوال https://tiw.al/PXqE مجری طرح:  سیدمحمدجواد ‌سیدی ‌زاده مشاور طراحی صحنه:  سعید ‌یزدانی طراح لباس:  مهرناز ‌عباسی طراح صدا:  علی ‌خاتمی طراح نور:  رضا ‌ملک ‌زاده طراح گریم:  رضا عربی مدیر تبلیغات و رسانه:  نگار ‌امیری طراح پوستر، طراح گرافیست:  پدرام ‌شهرآبادی موشن گرافیک، تیزر: حامد ‌فرهی دستیار کارگردان:  علی ‌همتی منشی صحنه:  سارا قارونی عکاس:  فاطمه ‌عرب گوینده تیزر:سامان مظلومی کد تخفیف ویژه امیرکبیریها: v25d

✨ 50% تخفیف ویژه تئاتریهای امیرکبیر ✨ // نمایش ویکنت شقه‌شده کارگردان: شهروز دل‌افکار مجری طرح: عمارت نوفل‌لوشاتو /// هرشب ساعت ۱۹ در عمارت نوفل‌لوشاتو ✨ کدتخفیف: sabahi // خرید بلیط از تیوال 👇🏼 https://www.tiwall.com/p/viscount2

https://www.tiwall.com/p/tabut.ahd2

▪️ اکبر عبدی بازیگر شناخته شده تئاتر، سینما و تلویزیون که چندی پیش به دلیلی سکته قلبی در بیمارستان بستری بود؛ در ۶۶ سالگی درگذشت. ▪️ در کارنامه هنری اکبر عبدی در حوزه نمایش آثاری چون «پنجره فولاد» به نویسندگی مهدی متوسلی و کارگردانی سیدجواد هاشمی در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر، «اکبرآقا آکتور تئاتر» به نویسندگی سیدعظیم موسوی و با بازی و کارگردانی اکبر عبدی در تماشاخانه سنگلج، «بنگاه تئاترال» به کارگردانی محمود استادمحمد، «رستوران عمو اکبر» با بازی و کارگردانی اکبر عبدی، «از خاک تا افلاک» به نویسندگی مهدی متوسلی و کارگردانی محمود فرهنگ در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر، «مش‌اکبر و دخترانش» به نویسندگی محمد درویش‌علی‌پور با بازی و کارگردانی اکبر عبدی در مجموعه فرهنگی دزاشیب و کشور کانادا، «سوپر بقال ایرانی» با بازی و کارگردانی او در کانادا و «دوستان بامحبت» به نویسندگی حمید جبلی و کارگردانی رضا ژیان دیده می‌شود. ▪️ او آخرین بار، نمایش «اکبر آقا اکتور تئاتر» را سال ١٣٨۵ در تماشاخانه سنگلج به صحنه برد و نقش اصلی آن را خود‌ش بازی کرد.

https://www.tiwall.com/p/hachal3

نمایش «گردن» «سه کشتی گیر، یک تشک، یک گردن» کدتخفیف: gardan25 تهيه كننده: ياشار شهير كارگردان: سينا فاتحى اجراگران: سينا امان زاده مهرشاد خدادادى محسن لبافى تیرماه ۱۴۰۵❌اجرای محدود❌ خانه هنرتمامِ ناتمام/فیدیبو استیج https://art.fidibo.com/theater/گردن-138

در بسیاری از دانشگاه‌های معتبر دنیا، «صنایع خلاق» پلی میان هنر، فناوری، نوآوری و کارآفرینی است. هدف آن فقط برگزاری برنامه‌های فرهنگی نیست؛ بلکه تبدیل خلاقیت به مهارت، پروژه، فرصت شغلی و حتی درآمد است. کانون صنایع خلاق قرار نیست جایگزین کانون‌های دیگر باشد؛ بلکه می‌تواند آن‌ها را به هم متصل کند تا فعالیت‌های فرهنگی و هنری، علاوه بر اثرگذاری فرهنگی، به پروژه‌های حرفه‌ای، نمونه‌کار و مسیرهای درآمدزایی برای دانشجوها تبدیل شوند. به نظر شما راه‌اندازی «کانون صنایع خلاق» در دانشگاه ایده جذاب و مفیدی است؟ اگر چنین کانونی ایجاد شود، آیا حاضر به فعالیت در آن هستید؟

فکر می‌کنید بزرگ‌ترین ضعف کانون‌های فرهنگی دانشگاه چیه؟ 🔹 برنامه‌محور بودن؟ 🔹 نداشتن خروجی واقعی؟ 🔹 بی‌ارتباط بودن با بازار کار؟ 🔹 یا چیز های دیگه؟ چند ساعت دیگه می‌خوایم درباره یک ایده جدید صحبت کنیم و قبلش دوست داریم نظر شما رو بدونیم.

🔹روجا ‌رمضانی و خسرو ‌پسیانی در نمایش «میان دو نفس» نویسنده: دانکن ‌مک‌میلان مترجم و کارگردان: روجا ‌رمضانی تهیه‌کننده: بهنام ابوالقاسم مجری طرح و مدیر تولید: رها ‌جهانشاهی‌ مشاور طراح لباس: ندا ‌نصر طراح گرافیک: فریده ‌براتی طراح نور: نازنین ‌یارویسی برنامه ریز و دستیار کارگردان: نگین شکیبا دستیار تهیه: آیدا شکرانه مدیر تبلیغات و روابط عمومی: نوید ‌آغاز مشاور رسانه‌ای: علی ‌کیهانی ‌(راوی‌مدیا) از ۲۴ تیرماه ۱۴۰۵ | ساعت ۲۱ مجموعه ‌تئاتر ‌لبخند ‌- ‌سالن ‌چهار 🔞تماشای این نمایش برای افراد کمتر ۱۸ سال توصیه نمی‌شود🔞 تهیه بلیت در سایت تیوال کد تخفیف ۳۰٪ :  m2n (کد تخفیف اختصاصی برای سه روز اول) کد تخفیف دانشجویی: tiwallstudents 🔹@ravigroup

فراخوان هشتمین دوره جشنواره نمایشنامه خوانی مولوی

📢فراخوان هشتمین دوره جشنواره نمایشنامه‌خوانی مولوی منتشر شد 🎭دانشجویان و فارغ‌التحصیلان علاقه‌مند به هنر تئاتر دعوت می‌شوند، در این رویداد هنری شرکت نمایند. جشنواره در آبان ۱۴۰۵ برگزار خواهد شد و اثار تالیفی، اقتباسی و ترجمه‌ای در بخش رقابتی با هم به رقابت خواهند پرداخت. متقاضیان لطفا جهت کسب اطلاعات دقیق، فایل فراخوان را مطالعه نمایند. 🔔 جهت دریافت فایل کامل فراخوان، مطلع شدن از برنامه‌های آتی جشنواره، و ارتباط با دبیرخانه، ما را در فضای مجازی دنبال کنید: Telegram:@molavi_festival Instagram: instagram.co/molavi_festival Email: Molavitheaterfestival@gmail.com

تئاتر و هوش مصنوعی مقاله پیش‌رو، نوشته‌ی «لوسیندا اورت» است که در شماره ۲۰۸ خبرنامه «The Guide» نشریه گاردین منتشر شده و اکنون با هدف بررسی چالش‌ها و فرصت‌های پیش روی هنرهای نمایشی در مواجهه با فناوری‌های نوین،تنظیم شده است. در دنیایی که هوش مصنوعی به‌سرعت در بسیاری از حوزه‌ها پای می‌گیرد و حتی هنر را هم به چالش می‌کشد، تئاتر زنده با تکیه بر ارتباط انسانی و تجربه مشترک، همچنان جایگاه ویژه‌ای دارد؛ چرا که بیش از هر زمان دیگری هنرمندان و مخاطبانش را به دنیای واقعیِ احساس و اندیشه دعوت می‌کند. برای برخی، ورود هوش مصنوعی هیجان‌انگیز یا حداقل کارآمد بوده؛ چه کسی دلش نمی‌خواهد کارهای تکراری را واگذار کند یا یک ویرایشگر حرفه‌ای رایگان داشته باشد؟ اما برای دیگران، این تحول، تلخ و گیج‌کننده است. آنان دیده‌اند که هوش مصنوعی مشاغل را جایگزین می‌کند، بر ارتباط انسانی پیشی می‌گیرد و حتی مرز بین واقعیت و غیرواقعیت را محو می‌کند؛ از مقالات تولیدشده توسط AI تا «دیپ‌فیک»های سیاستمدارانی که خودسرانه عمل می‌کنند، تشخیص واقعیت روز به روز دشوارتر می‌شود. این موضوع به‌ویژه در حوزه هنر آزاردهنده است؛ جایی که ما اجازه می‌دهیم احساسات‌مان آزادانه بروز پیدا کنند. حس ناخوشایندی است که بفهمید آهنگی که باعث شده احساس کنید درک شده‌اید، در واقع توسط انسانی با تجربه‌ای مشابه شما نوشته نشده است. و اینکه صدایی که شما را به گریه انداخت، در حقیقت صدای واقعی اندوه نبوده است. اما تئاتر، با نشستن کنار دیگر انسان‌ها و تماشای انسان‌هایی که با معنای انسان بودن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، هنوز جنس واقعیت را دارد. بله، همه‌چیز نوعی وانمودسازی است، اما تصنعش آشکار است و بسیاری چیزهای دیگر واقعی و عمیق. همین واقعیت، امتیاز تئاتر است. در تئاتر، ارتباط انسانی واقعی از دل تجربه مشترک شکل می‌گیرد؛ هیچ خبری از همراهان هوش مصنوعی یا دیدگاه‌هایی که از ترکیب هزاران نظر اینترنتی ساخته شده باشد نیست. خطاهای روی صحنه، پرده کمال ساختگی شبکه‌های اجتماعی را کنار می‌زند و هر اجرا متفاوت است. احساسات واقعی، هم بر صحنه و هم در میان تماشاچیان، جاری است. اهمیت این احساسات واقعی کم‌نظیر است. ارسطو در «بوطیقا» می‌گوید که تجربه احساسات منفی هنگام تماشای تراژدی به تخلیه (کاتارسیس) و حتی توانمندسازی برای مواجهه با دنیای واقعی کمک می‌کند. وقتی کنار آمدن با حس‌های دشوار به اسکرول کردن در گوشی و حتی زنده‌کردن عزیزان از دست رفته توسط AI محدود می‌شود، شاید آنچه واقعاً نیاز داریم یک گریه در تاریکیِ تئاتر زنده باشد؛ جایی که حواس‌پرتی دیجیتال ممکن نیست. تئاتر نه فقط دعوت به احساس کردن، بلکه مخالف فرایند ذهنی AI است؛ در حالی که هوش مصنوعی بار سنگین فکر کردن را از دوش ما برمی‌دارد و همه چیز را می‌داند تا ما چیز زیادی حفظ نکنیم، تئاتر آینه‌ای روبه‌روی چالش‌های جامعه می‌گذارد و ما را به اندیشیدن و واکنش دعوت می‌کند. اما این آرامش مخالفان هوش مصنوعی در تئاتر به معنی بی‌توجهی اهالی تئاتر به فناوری نیست. پروژه‌های پژوهشی در زمینه AI در دانشگاه استنفورد و کمپانی رویال شکسپیر در حال انجام است؛ تئاتر ملی جوانان اجراهایی بر اساس دستورات صحنه‌ای Microsoft Copilot برگزار کرده و جشنواره سالانه RBO/Shift در باله و اپرای سلطنتی به پیوند اپرا و فناوری می‌پردازد. هوش مصنوعی می‌تواند نورپردازی و صدا را خودکار کند، طراحی صحنه بسازد، زیرنویس و توصیف صوتی ایجاد کند و حتی نمایشنامه بنویسد. در تئاتر Young Vic لندن، GPT-3 طی سه اجرا یک نمایشنامه را نوشت. مرکز چک لندن و تئاتر شوواندا پراگ هم نمایش وقتی یک ربات نمایشنامه می‌نویسد را تولید کردند؛ داستانی عمدتاً خودزندگی‌نامه‌ای و عجیب. اما این آثار، خود فناوری را مورد پرسش قرار داده‌اند. شاید تئاتر نه فقط پناهگاهی برای خطرهای هوش مصنوعی، بلکه بهترین بستر برای مواجهه و بررسی در زمان واقعی باشد. در بدنه تئاتر، نگرانی‌هایی درباره تهدیدهای احتمالی وجود دارد؛ در مارس، اتحادیه Equity و انجمن تئاتر لندن بیانیه مشترکی برای حمایت از کارکنان منتشر کردند. با این وجود، توانایی AI در کاهش هزینه‌ها و ساده‌سازی فرایندها شاید کمک کند تا تئاترهای گرفتار فشار مالی دوام بیاورند. بسیاری از اهالی تئاتر معتقدند نقش هوش مصنوعی فراتر از یک همکار خلاق نخواهد شد. و واقعاً چطور می‌تواند؟ تا زمانی که به تسلط کامل ربات‌ها نرسیده‌ایم، هیچ هوش مصنوعی نمی‌تواند نمایشی را، حتی اگر خودش آن را نوشته، طراحی کرده و موسیقی آن را ساخته باشد، بدون حضور همان عنصر حیاتی اجرا کند: انسان‌ها. شاید تئاتر یکی از معدود هنرهایی باشد که می‌تواند از ظرفیت‌های هوش مصنوعی بهره ببرد، بی‌آنکه واقعاً از سوی آن تهدید شود. امیدواریم که چنین باشد. منبع: ایران تئاتر @auttheatre | Instagram | بله