ئاوات

دوست من بودن در این برهه بسیار طاقت فرساست. وسط مکالمه جدی چسب بینی‌مو برمی‌دارم و شما مجبوری از یه بینی نامتقارن و متورم و کج تعریف کنی‌ و حق انتقاد هم نداری. فقط تعریف و تمجید.

چیزی نیست که بشود با قرص و آمپول و نمی‌دانم قدم زدن کنار خیابان یا روشن کردن یکی دو سیگار کاریش کرد. این‌جا، باور کنید من گاهی دیگر انگار نمی‌توانم نفس بکشم.

The lives of others 😩

1:02

با وجود همه‌ی کینه‌ها اینکه به جای سنگ گل در دست دارم، از خوبی شما نیست، از تقلای من است برای انسان ماندن.

فقط برای اینکه در قدرت بمانید، یا مارا می‌کشید یا به کشتن می‌دهید.

تو اولین سالگرد بابابزرگ، تو قطعه‌ای که پر بود از جاوید‌نام‌هایی که من حتی اسمشون رو هم نشنیده بودم، رو سیاه بودم که برای آدم مرده‌ی خودم سوگواری کنم. تصویر اشک پدر «امیرعباس بهمنی» هق‌هق خواهر و مادر «حسن مظلومی»، و کاور سنگ قبر طفلک کوچکم «عرشیا نرج‌آبادی»، لحظه‌ای بهم اجازه نمی‌ده به درد خودم فکر کنم. امروز قول شرف دادیم به تک‌تکشون که لحظه‌ای یادمون‌ نره که برای ما و ایران چه‌ جان‌های عزیز و جوانی رو فدا کردن.

‏اشکم از زمین بر آسمان می‌چکد

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند؟