✨بی حد و مرز✨

من نمیفهمم این بچه بود من رو پام میخوابوندمش چجوری انقدر رشد کرده. بعد سطح دغدغه ی یه پسر کنکوری : گفت خداروشکر افتاد پنجشنبه اینحوری بعدش میتونم باشگامو برم. اگه جمعه بود ؛ پنجشنبه مامان نمیذاشت برم باشگاه😔

داشتم به پسرخاله ی دوازدهمیم توضیحات هفته ی اخر رو میدادم ولی چون ۴۰-۵۰ سانت بلندتره عجیب بود اصن فضا🤣 اینجوری بودم که: داداش اگه صلاح میدونی فرمولاتم یه نگاهی بنداز. حالا اگهه دوس داشتی روزی یه فصل زمین مرور کن.

“کاری که ازت برمیادو با ارامش انجام بده”

و روزی چندبار بهش تاکید میکنم که نوسان مود طبیعیه؛ این احساسات متناقض بخاطر فشاریه که روته و کاملا کاذبه. به حال خوب یا بدت دنده نده و تشدیدش نکن. “کاری که ازت برمیادو با ارامش انجام بده”

بهش میگم سر جلسه احتمالش کمه که بگی (کاش فلان همایش رو میدیدم) ولی احتمالش بالاست که بگی: (دقیقا میدونم این سوال از کجاست و کدوم شکل و فرموله؛ کاش مرورش میکردم)

بهش میگم بالاترین درصد فیزیک ازموناتو سرکنکور زدی؛ ناامید نباش و همه ی فرمولاتو مرور کن.

بهش میگم: گُم نَشو. بین ازمونهای جمع بندی؛ بین جزوه های همایش ها؛ بین ویدیوهای تورق؛ گم نشو. این چیزا خوبه ولی فقط <نیاز واقعیتو> بردارو برو.

بهش میگم؛ کسی نمیتوته با صددرصد رضایت از مروراش بره سر جلسه ولی کسی که “اولویت هارو” مرور میکنه؛ قطعا آمادگی بیشتر و حال بهتری داره.

بهش میگم هیچ کسی نمیرسه صد درصد جزییات رو هفته ی اخر مرور کنه؛ نخواه که درروز هزارتا قله رو فتح کنی فقط “کاری که ازت برمیادو انحام بده”

بهش میگم سرزنش کردن خودت هیچ فایده ای دیگه نداره . فقط خودتو اروم نگه دار و “کاری که ازت برمیادو انجام بده”

میگم ازمون تالیفی اخر رو نده. اگر دادی درصد نگیر. اگر گرفتی ناراحت نشو. فقط تحلیلش کن.

میگم لازم نیست ابرقهرمان بسازی و بخاطر احساس ناکافی بودن سالهای قبل؛ این بار برنامه ۱۶-۱۷ ساعته بریزی که نتونی تمومش کنی و استرست بیشتر بشه.

میگم اینکه احساس میکنی هرجارو میگیری از یه جای دیگش در میره؛ طبیعیه .

من اگر برگردم به سه سال پیش؛ به روزای گرم تیروخرداد و یاسمینو ببینم که میخواد اخرین زوراشو بزنه یکسری چیزارو میگم.

این روزها…

درنهایت باید بگم که وقتی این مدت تموم بشه و یکم از این حجم خستگی و فشار افکار منفی بیای بیرون؛ هیچ دلیلی برای تلاش نکردن روزای اخر پیدا نمیکنی. ادامه بده حتی برای یک تست بیشتر. تا شب اخر. اصن کاری با نتیجه‌ش ندارم. چه رفتن چه موندن این متعهد موندن رو تمرین کن.

تو واقعا نمیدونی کجای این مسیری. من و خیلیای دیگه شده بخاطر چندتا دونه تست بیشتر پشت کنکوری شدیم. اجازه هم نداری پیش بینی کنی کجای این مسیری. اجازه هم نداری بگی نمره هام با درصدهای ۴۰-۵۰ هم جبران نمیشه. اجازه نداری بری نمره هاتو تو تخمین رتبه بذاری.

تو نمیدونی الان کجا وایسادی کجای مسیری تراز هر درسات چنده پیشاپیش غصه‌شونو میخوری یا پیش بینی ترازتو میکنی؟ اگه با تصوراتت خیلی فرق داشت چی؟ اگه با اخرین نفر قبولی از رشته هایی که دوس داشتی ۳۰-۴۰ نفر فاصله داشتی چی؟ اگه برای قبولی و تموم شدن این مسیر ؛ هردرست لنگ ده درصد بیشتر بود چی؟

حسرتش برات میمونه. من کاری ندارم نتیجه‌ی اخر چی میشه. میدونم هم تا این لحظه خیلی سختی کشیدی و زخم مونده رو تنت از این مسیر. اما این بازه تلاش نکردن ؛ زخم بهت اضافه میکنه.

شروع نکردی که تمومش نکنی.