بیدار

کار قویه واقعا

بعدا ازم تشکر کنید💙

⬇️ دانلود موزیک در آهنگیفای

همون نوش دارو بعد از مرگ سهراب

ترکا یه مثال دارن که میگه حنانه تویدان سورا گوته یاخالار

و بله وقتی یکیو‌ از دست میده تازه یادش میوفته چه رفتارهای مناسبی که نمیتونست بکنه

اگه مقامی داشته باشه وقتی از دستش میده دلش واسه اون قدرته تنگ میشه

سرما میخوره و قدر سلامتیشو‌ میدونه

مثلا وقتی دندونش درد میکیره تازه شروع میکنه مرتب مسواک زدن

بنظرم تخمی‌ترین عادت انسان اینکه تا چیزیو که داره از دست میده قدرشو میدونه

مارا برون نباشد بیرون ازین دو عبرت یا ناقص‌الکمالیم یا کامل‌القصوریم

من بی‌خبر از حکمتت، تو با خبر از حال من

زنگ زدم تراپیستم نوبت بگیرم، گفت من خودم اومدم روستامون تریاک بکشم

Maslak – Emshab

وقتى به نقطه اى مى رسيم كه حتى جواب دادن به يك پیام ساده يا انجام يك كار روتين شبيه به جابهجا كردن كوه مى شود، اولين مهمانى كه درِ ذهنمان را مى كوبد، «شرم» است. شرم از اينكه: جرا اين قدر تنبل شدهام؟ جرا دست ودلم به هيج كارى نمى رود؟ اما واقعيت اين است كه سيستم عصبى ما, اخلاقيات و استانداردهاى موفقيت جامعه را نمى فهمد؛ زبان او فقط يك كلمه است: «بقا». وقتى براى مدت طولانى در معرض استرس هاى ينهان، فشارهاى محيطى يا اضطراب دويدن و نرسيدن قرار مى كيريم، روان ما درست مثل يك شهر در محاصره عمل مى كند. شهرى كه ذخيره سوختش رو به پايان است و برق مناطق و ساختمان هاى غير ضرورى را قطع مى كند تاهسته مركزى شهر زنده بماند. اين بى تفاوتى، اين خواب الودكى هاى طولانى و اين ميل عميق به كناره كيرى از آدمها, همان «قطعى برق مناطق غير ضرورى» است. روان ما جاه طلبى، معاشرت هاى طولانى و هيجانات را در حالت خاموشى موقت قرار داده تا تمام توان اندك باقى مانده را صرف اين كند كه فقط بتوانيم صبحها از تخت بيدار شويم و به كارهاى ضروريمان برسيم. شما تنبل نيستيد. روانتان در حال يك جيره بندى هوشمندانه و بسروصدا در روزهاى قحطى توان است، اولين قدم براى خروج از اين يخ زدكى، زمين كذاشتن شلاق سرزنش خود است.

<unknown> – elahe 3_104406.aac

آرزومون بی‌دار شدن ایرانِ @biidarr