The bluest dream

استرسم متناسب با موقعیت مکانیم خودشو بروز میده، اینطوریه که خونه ای؟شروع کن به وراجی کردن و الکی خندیدن و پیش فعال بودن و ناخونک زدن به هر غذا و خوراکی که دم دستته. بیرونی؟شروع کن به نشون دادن ساکت ترین و منزوی ترین ورژن خودت، همشم مثل سنگ میشینی یه گوشه و انگار که هیپنوتیزم شدی به یه جا خیره میشی اکی؟غذا هم خوردی با حالت تهوع و معده درد خفتت میکنم.

یه روزی تموم خاطره‌ها رو میشه فراموش کرد؟

میتونی با کل دنیا بجنگی؟

یهویی ترین ها ؛ پروانه میشن تو قلبت.

تابستان واسم شور زندگیه ؛ میوه هاش ؛ هوای دم صبحش ؛ اینکه همه جا تا چشم میبینه سرسبزه . حس زنده بودن میگیرم ازش.

این تایم خیابونا دلگیرترین هستن. مثل دلگیری بچه ای که کفشای نو و سفیدش گلی شده.

چقدر توی جمله‌ی "منم دلم می‌خواست"، حس کهنه‌ی نرسیدن هست.

من از لجاجت این روزگار می‌ترسم به لب نمی‌برم آن را که آرزو دارم #حسین_دهلوی

وقتی نمی‌بوسی مرا با قرص می‌خوابم. #اصغر_معاذی

تا ابد عاشق شبای تابستون این شهرم ، میتونم تا صبح قدم بزنم تو خیابوناش و خسته نشم.

منم بازی😍 عاشقش شدم🫠 یه اختلاف نظر جزئی دارم باهاش سر کتاب، که خب اونم چون خیلی در مورد کتاب حرف نزده بودیم قابل چشم‌پوشیه😁 نکته خیلییی جالبی که وجود داشت بخش گل بود، من یه دسته گل برای عروسی خودم در دنیای موازی سیو کردم که خیلی شبیه اینه🥹🤍

ما افسرده ددلان ساکن کوی غم و دردیم در عشق شکست خورده ولی توبه نکردیم. #مولانا

«فاصله کارِ تن است؛ دل جدا نمي‌شود.»

به من نگو گریه نکن ؛ این لحظه‌های عمرمه که قطره قطره آب میشه.

گاهی همون لحظات گذرا و کوچک ؛ بند میزنن ما رو به زندگی‌.