روان شناسی رابطه

هر تصمیمِ منطقی، الزاماً تصمیمِ انسانی نیست. @christchannell

حواست به کسانی باشد که وقتی می‌خواهی راجع به چیزی که به آن افتخار می‌کنی صحبت کنی، موضوع را عوض می‌کنند... @christchannell

@christchannell

خدایا، امروز بیش از هر چیز، دلی آرام، قلبی مطمئن و نوری برای ادامه‌ی مسیرم می‌خواهم. اگر قرار است چیزی تغییر کند، از درونِ من آغاز شود؛ و اگر قرار است نعمتی به زندگی‌ام برسد، پیش از هر چیز، آرامش را به روحم هدیه کن. ✨💙 @christchannell

@christchannell

نیوتن قانون اول حرکت را برای اجسام نوشت؛ اما استعاره‌ای جالب برای روان انسان هم دارد: هر سیستم تمایل دارد وضعیت موجود خود را حفظ کند، مگر اینکه نیرویی آن را تغییر دهد. در روان‌شناسی هم بسیاری از الگوهای رفتاری همین‌طور عمل می‌کنند. وقتی مدت‌ها در انزوا، افسردگی یا یک رابطه‌ی فرساینده مانده‌ایم، الگوهای آشنا به‌تدریج خودکار می‌شوند؛ نه به این معنا که محکوم به ادامه‌ی آن‌ها هستیم، بلکه چون مغز معمولاً به سمت مسیرهای آشنا حرکت می‌کند. تغییر، اغلب با یک حرکت کوچک اما آگاهانه آغاز می‌شود: یک مرز تازه، یک گفت‌وگوی دشوار، کمک گرفتن یا تغییر یک عادت. گاهی برای تغییر مسیر زندگی، لازم نیست یک‌باره بدوی؛ فقط باید اینرسیِ ماندن را بشکنی. @christchannell

https://www.instagram.com/reel/Db-Jt2_IaqH/?igsh=bmFwbXFubnB4Znds

"تو را همانند بوییدن یک کتاب دوست دارم. زیرا که من برای پیدا کردن تو صفحه‌های زیادی را گشته‌ام" 👤گوئَن آکگون ترجمه: سیامک تقی زاده @christchannell

بزرگ شدن یعنی… بزرگ شدن یعنی بفهمی عشق فقط یک احساس نیست؛ یک مهارت است. مهارتی که با همدلی، گفت‌وگو، احترام و تکرار ساخته می‌شود؛ نه فقط با هیجانِ روزهای اول. عشقِ ماندگار، بیشتر از آنکه پیدا شود، ساخته می‌شود. @christchannell

@christchannell

❤️ @christchannell

ما محکوم نیستیم که گذشته‌مان را تکرار کنیم. ممکن است زخم‌های کودکی، ما را به سمت رابطه‌هایی آشنا بکشند؛ اما قدرت بزرگسالی یعنی بتوانیم الگو را ببینیم، انتخاب کنیم، مرز بگذاریم و این بار، پایان داستان را خودمان تغییر دهیم. گذشته توضیح می‌دهد چرا چنین شده‌ایم؛ اما قرار نیست تعیین کند چه کسی خواهیم شد. دکتر گیلدا عیسی‌پور @christchannell

خدایا… امروز، پیش از هر اتفاق، دلم را به حضورت گره بزن؛ تا هیچ چیز، آرامشم را از من نگیرد. آمین💙 @christchannell

@christchannell

https://www.instagram.com/p/Db5SHYXoGzy/?igsh=YjU4aXduY3JiNnl6

بگذاریم هر کس، چه زن، چه مرد گاهگاه احساس کند که می‌توانیم از او صرف نظر کنیم این کار، دوستی را مستحکم می‌کند. 👤آرتور شوپنهاور @christchannell

چیزی را کم دارم، شاید امید، شاید فراموشی، شاید یک دوست و شاید خودم را... 👤محمود درویش @christchannell

🔥 @christchannell

عدالت، جبران و حقِ دوباره زندگی کردن گاهی آدم دلش تجربه‌ای از عدالت و جبران می‌خواهد؛ و اگر صادق باشد، گاهی سایه‌ی میل به انتقام هم در او حرکت می‌کند. وقتی کسی برای منفعت خودش آسیب می‌زند، تحقیر می‌کند یا تصویری نادرست از دیگری می‌سازد، طبیعی‌ست که بخشی از وجود آدم آرزو کند روزی حقیقت آشکار شود؛ روزی که هرکس با نتیجه‌ی انتخاب‌های خودش روبه‌رو شود. این میل را نمی‌شود همیشه با چند جمله‌ی اخلاقی از بین برد. آسیب دیده‌ای که تحقیر شده، ممکن است دلش بخواهد عدالت را با چشم خودش ببیند. اما عمیق‌تر از انتقام، چیزی هست که می‌توان نامش را جبران گذاشت. جبران یعنی زندگی آن‌قدر فرصت‌های سالم و روشن پیش روی آدم بگذارد که زخم‌ها، تمامِ روایت او نمانند. یعنی پول و استقلال، آرام‌آرام جای اضطراب را بگیرند؛ عشق و وفاداری، جای بی‌اعتمادی را؛ حمایت و دیده‌شدن، جای تحقیر و نادیده‌گرفته‌شدن را. و گاهی جبران، در یک تصمیم بالغ اتفاق می‌افتد: کسی را که آرامش و سلامت روان را به خطر می‌اندازد، از زندگی کنار بگذاری؛ نه برای اینکه او را تنبیه کنی، بلکه برای اینکه خودت را بیشتر از این در معرض آسیب قرار ندهی. شاید بلوغ، انکار خشم و میل به انتقام نباشد؛ بلکه رسیدن به جایی باشد که این احساس‌ها دیگر فرمان زندگی را در دست نداشته باشند. و چه خوب اگر روزی برسد که حتی اگر جهان، عدالت را دقیقاً آن‌طور که انتظارش را داشتیم اجرا نکرد، زندگیِ ساخته‌شده‌ی ما آن‌قدر روشن، امن و مستقل باشد که دیگر تمامِ امیدمان به مجازاتِ دیگری گره نخورده باشد. بعضی جبران‌ها را زندگی به ما بدهکار است؛ و بعضی جبران‌ها را باید برای خودمان بسازیم. @christchannell

@christchannell