”واژه‌هایی در اوج“

تکه‌هایی از هفته‌ای که گذشت: -دما خیلی بالا بوده، قطعات سیاه شدن. -پسته بخور خون‌سازه. -مرسی که یادم دادی. -برام کادو آوردی؟ -کلی ریلز از غذاهای خوشمزه واسه‌ت فرستادم. -نرو تو حیاط، واسه ‌پرنده‌ها دونه ریختم. -ارسال رایگان اسنپ دارم. -چه لاک خوش‌رنگی. -بنظرت ساعتم‌و ببندم به دست راستم چطوره؟ -اول باید فکر کنی، بعد تصمیم بسازی، بعد انتخاب کنی. -امروز تا دوازده شب ذوب داریم. -کفشام خوش‌گله؟ -چه خط‌چشم خوش‌گلی. -من قبل تو نمی‌دونستم قهوه چیه، تو منو قهوه‌خور کردی. -نمی‌خوای برامون آهنگ بذاری؟ -می‌دونستی وقتی عصبانی هستی یا جدی حرف می‌زنی، مردمک چشم چپت از تقارن فرار میکنه؟ -خیلی بهت افتخار می‌کنم. -حیف که من نمیتونم بِشکَن بزنم. - میخوام برم خاویار تراپی. -دختر گلم می‌خواد برام تیشرت بخره. -گفت احتمالا تو دیرتر از همه ازدواج میکنی. -تبدیل مارمولک به کرم. -چشمای گربهه از سبز به سیاه تغییر رنگ می‌ده.

آدم دلگیر را، کدام غروب جمعه نجات خواهد داد؟

جُمعه.

منو بخاطر شکستی که مال خودمه سرزنش نکن.

« هیچ چیز غیرممکن نیست…»

من که تعطیلی نداشتم…

میگه:« من قبل از تو نمی‌دونستم قهوه چیه، تو منو قهوه‌خور کردی…»

وقتایی که حوصله نداری، زمان کش میاد.

انگار که تمام جهان، در تو خلاصه شده است برای من عزیزم…

اگه الان یادش‌نگیری، زندگی بارها و بارها تکرارش می‌کنه…

کاش لااقل قهوه داشتم و توی کتابفروشی دی بودم و بین دوراهی خرید بوک‌مارک گربه‌ی نارنجی و یا مشکی میموندم.

انگار آفتاب روی میز مکث کرده بود، تا شاید حرف‌هامون تموم بشه…

انگار که بعد از هربار دویدن، یک منِ جدید متولد میشه…