Noor | نور

یکی از بهترین انتقام هایی که میتونی از آدمایی که بهت بدی کردن بگیری اینه که نزاری دیگه به تو دسترسی داشته باشن. بحثِ لیاقته!

من نجات‌دهنده نمی‌خوام، فقط بگادهنده نیاد سمتم کافیه

کلی کتاب نخونده، کلی فیلم ندیده، کلی آهنگ گوش نکرده، کلی مسافرت نرفته و کلی زندگی نکرده دارم.

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو این دیو انسان کش برون آید تو از آیین انسانی چه می دانی؟ اگر جان را خدا داده ست چرا باید تو بستانی؟

تو ۷ سالگی با قطعیت بیشتری در مورد آیند‌م حرف میزدم تا الان

آدما خیلی دیر میرسن، خیلی دیر محبت میکنن، خیلی دیر میفهمنت، خیلی دیر پشیمون میشن و دقیقا بین همین فاصله‌هاست که از چشمت میوفتن و دیگه هیچوقت بهشون حسی پیدا نمیکنی.

خودتو با اینستا مقايسه نكن میخوای ببینی زندگی واقعی چجوریه برو مترو برو بازار برو خيابون اینستا همه جوره غلیظ و آنرماله

تو تاریک ترین روزها تو به تنهایی جنگیدی و هنوز داری می جنگی...تو قهرمان داستانی...حتی اگه این داستان هیچ وقت برای کسی تعریف نشه... روزها و شب هایی بود که در تنهایی با درد و‌ رنج تلاش کردی... تنهایی باعث میشه ریشه کنی مثل یه بذر زیر خاک... وقتی از خاک بیای بیرون سخترین طوفانها شاید تکونت بده اما از ریشه جدات‌نمی کنه ... شاید ندونی که داری تبدیل به چی میشی ...اما حوادث آینده تو زندگیت بهت نشون میده که تو به یک اَبر انسان تبدیل شدی... این روزها رو که ریشه کردی تو‌تنهایی یادت نره🫆

آره میگذره درس میشه ولی کاش تو برای من درس نمیشدی...

it’s 00:08 A.M. and i just want to say I REALLY HATE YOU🥰

نبض‌های ما آلوده به جراحت و زخمه.

من این خاک را ترک می‌کنم با قلبی شکسته _آریامهر محمدرضا شاه پهلوی

بهترین کاری که میتونم امسال برای ۰۵/۰۵/۰۵ بکنم اینه که فردا امتحانمو پاس بشم. امیدوارم همه موفق باشن فردا 🤍

من بخاطر اینکه همه چیزو تموم کردم ناراحت نیستم. از اینکه اون آدم میتونست تغییر بده یسری چیزا رو ولی نخواست ناراحتم از اینکه در اخر غرورش رو اولویت قرار داد ناراحتم از اینکه همه چیز میتونست یجور دیگه پیش بره ناراحتم از اینکه همه چیز میشد مثل قبل بشه و نشد ناراحتم

Maybe wrong time Maybe wrong person

شب که میخواین بخوابین شرمنده خودتون نباشید، مطمئن باشید که همه توان و انرژی‌تون را گذاشته‌اید‌.. گور پدر حرف بقیه. مطمئن باشید به هدف‌تون می‌رسید عزیزای دلم🫶🏻

«کلام، خنجر نیست. نباید باشد. کلام و زبان، سرپناهی است در برابر گزند تنهایی و مرگ. واژه‌ها، شعله‌های خُردی هستند تا به یاری آن فاصله‌های هولناک و روابط یخ‌بسته را چاره‌ای کنیم. از کلام، خنجر نسازیم. این چه هنر و مهارت بی‌قدری است که موهبت والای کلام را دستمایه‌‌ای برای طعن و تعریض، طرد و خوارداشت، خَستن و زخمی کردن و تلخ‌کامی همدیگر سازیم؟ واژه‌ها آمده‌اند تا چراغ دوستی برافروزند، نهال مِهر بنشانند و اندوه آدمی را تسکینی باشند. واژه‌ها را چوب آتش‌افروزی‌های دل‌آزار نسازیم، سوخت‌ِ بارِ خودکامگی‌های خود نکنیم. موهبت ارجمندِ زبان را در پای دوستی و آشنایی خرج کنیم. به سوداهای تهی‌مایه که به نام حقیقت‌اند و به کام أنانیت (خودبینی)، زبان را تباه نکنیم. گفت‌وگویی که ما را به زندگی مطبوع‌تر می‌رساند، از جاده‌ی واژه‌های عبوس نمی‌گذرد. رخساره‌ی واژه‌ها در آوار خشم و درشتی ما، زشت می‌شوند. شب می‌شوند.» صدیق قطبی