Dilora Rustamovna || Serrari

Shartsiz sevgi 3-dars

https://youtu.be/tL5D9Ylr0HY?si=EogKYaE1khv2aytu

🌙 “HAYOTIM DAFTARIDAN…” Yig’i kelsa yig’lang Ularni chiqaring Albatta, oxirigacha eshitib chiqing… Balki bu hikoya sizga ham kerak bo‘lar. Balki undagi birgina so‘z sizning qalbingizdagi og‘riqqa malham bo‘lar… Bu shunchaki oddiy so‘zlar emas… Bu — yuragimda uzoq vaqt yashirib kelgan og‘riqlarim. Bu — hech kimga ko‘rsatmagan ko‘z yoshlarim. Bu — ichimda aytilmay qolgan gaplarim. Bu — yiqilgan, sinagan, ammo yana o‘rnidan turgan kunlarim. Men bu sahifalarni shunchaki hikoya qilish uchun ochmadim… Balki kimdir o‘zini yolg‘iz his qilayotgan bo‘lsa, “Men ham buni boshdan kechirganman” degan tasalli topsin, deb yozdim. Agar siz ham hayotingizda og‘ir kunlarni boshdan kechirayotgan bo‘lsangiz — iltimos, taslim bo‘lmang. Chunki ba’zan eng katta og‘riqlarimiz eng go‘zal o‘zgarishlarimizning boshlanishi bo‘lib chiqadi… 🤍 Bu — mening “Hayotim daftarim”. Balki unda sizning ham bir parchangiz bordir… https://t.me/dilora_rustamovna

╔═══❖•ೋ° 🌙 °ೋ•❖═══╗ “HAYOTIM DAFTARIDAN” ╚═══❖•ೋ° 🤍 °ೋ•❖═══╝ ✨ Ko‘pchilikning talab va istaklariga binoan, “Hayotim daftaridan” hikoyamni 1-qismidan boshlab audio shaklida siz, azizlarga taqdim etib boraman. 🎧 📖 Bu shunchaki bir hikoya emas… Bu — mening hayotim. Bu — boshdan kechirganlarim. Bu — quvonchlarim, iztiroblarim, yo‘qotishlarim va sabr bilan bosib o‘tgan yo‘llarim… 🕊️ Har bir qismida yuragimdan chiqqan so‘zlar bor. Ba’zi joylarida balki o‘zingizni topib qolar­siz… Ba’zi satrlar esa qalbingizga tegib ketar… 🎙️ Endi esa bu hikoyani faqat o‘qimaysiz — uni mening ovozimda tinglaysiz. 🌿 Bugundan… 1-qismdan boshlaymiz. Siz azizlarim bilan “Hayotim daftaridan”ning yana bir sahifasini birgalikda ochamiz… 🤍 ╭───────────────╮ 🎧 Tinglang. His qiling. 📖 Hayotim daftaridan… ╰───────────────╯

Hali ham ba’zi gaplar yuragimni og‘ritadi. Hali ham o‘sha 60 000 dollar yodimga tushganda ichim achiydi. Men buni yashirmayman. Chunki men temirdan emasman. Men ham yig‘layman. Men ham charchayman. Men ham ba’zida: “Qachongacha?” deb so‘rayman. Lekin endi bir narsani bilaman. Men sinmadim. Ha, egildim. Yig‘ladim. Yiqildim. Hatto bir muddat o‘zimni yo‘qotib ham qo‘ydim. Lekin baribir… o‘rnimdan turdim. Balki sekin. Balki titrab. Balki ko‘zlarim yoshga to‘la holda. Lekin turdim. Va bugun o‘zimga bitta va’da berdim: Endi men o‘zimni boshqalarning ayblovi bilan o‘lchamayman. Kim nima desa desin. Kim qanday baho bersa bersin. Men bu hikoyaning oxirini hali yozib bo‘lganim yo‘q. Hozirgi sahifam og‘riqli bo‘lishi mumkin. Lekin keyingi sahifalar qanday bo‘lishini hali hech kim bilmaydi. Balki bugun meni ayblayotganlar… ertaga qanday qaytganimni ko‘rishar. Balki bugun kulayotgan yuzim ortidagi ko‘z yoshlarimni hech kim bilmayotgandir. Lekin men bilaman. Va Alloh biladi. Shuning o‘zi menga yetadi. Chunki men endi tushundim: Ba’zan odamlar seni faqat yiqilgan joyingdan ko‘radi. Ammo Alloh… seni yiqilgan joyingdan turayotgan holing bilan ham ko‘radi. Shuning uchun men hali taslim bo‘lmayman. 60 000 dollar mening hayotimni ag‘dar-to‘ntar qildi. Lekin u mening hayotimning oxiri bo‘lmadi. Balki… yangi hayotimning boshlanishi bo‘ldi. Bugun yuzimda tabassum bor. Lekin bu tabassum avvalgidek emas. Bu safar u og‘riqlardan o‘tib kelgan tabassum. Ko‘zlarimda charchoq bor. Lekin umid ham bor. Yuragimda yara bor. Lekin iymon ham bor. Va men bugun yana bir marta o‘zimga aytaman: **“Dilora, sen hammasini yo‘qotgan bo‘lishing mumkin. Lekin o‘zingni yo‘qotma. Chunki sening eng katta boyliging hali ham o‘zingda. Va sening hikoyang hali tugamadi…”** 🤍 Davomi bor

Hayotim kundaligidan 5-qism Eng og‘iri nima bo‘lganini bilasizmi? 60 000 dollarni yo‘qotganim emas… Hamma meni ayblagani. Go‘yo bu yo‘qotishning sababi men edim. Go‘yo men buni ataylab qilgandek. Go‘yo men hech narsani his qilmayotgandek. Atrofimdan turli gaplar eshitdim. Kimdir meni aybladi. Kimdir qarorlarimni noto‘g‘ri dedi. Kimdir: “Boshqacha qilganingda bunday bo‘lmasdi…” dedi. Yana kimdir indamadi. Lekin o‘sha sukutning o‘zi ham ba’zan mingta ayblovdan og‘irroq tuyulardi. Men esa ichimda allaqachon o‘zimni ming marta sud qilib bo‘lgandim. Har kecha o‘sha voqealarni qayta-qayta o‘ylardim. “Qayerda xato qildim?” “Qaysi joyda boshqacha qaror qilishim kerak edi?” “Balki o‘sha kuni bunday qilmaganimda…” “Balki…” “Balki…” Insonning eng katta azobi ba’zan sodir bo‘lgan voqea emas ekan. Uni qayta o‘zgartira olmasligini bilib, baribir xayolida qayta-qayta yashashi ekan. Hayotim bir zumda ag‘dar-to‘ntar bo‘lib ketdi. Kecha bor narsalarim bor edi. Bugun esa hammasiga boshqacha qaraydigan bo‘lib qoldim. Oldin kelajak haqida o‘ylardim. Endi esa ertangi kunning o‘zidan qo‘rqadigan bo‘ldim. Oldin rejalar tuzardim. Endi esa shunchaki kunni qanday o‘tkazishni o‘ylardim. Eng alam qilgani esa… Odamlar mening tashqarimni ko‘rishardi. Men esa ichimni bilardim. Men ko‘chaga chiqardim. Odamlar bilan gaplashardim. Kulardim. “Yaxshiman”, derdim. Hatto ba’zida boshqalarga dalda ham berardim. Lekin hech kim bilmasdi… Bu kulgining ortida qanday og‘riq yashiringanini. Yuzim kulardi. Ichim esa tamom bo‘lgandi. Men odamlar orasida ham yolg‘iz edim. Gaplashib o‘tirib ham xayolim boshqa joyda edi. Kimdir kulgili gap aytsa, men ham kulardim. Ammo ichimning bir chetida o‘sha bitta savol turardi: “Endi nima qilaman?” Kechalari esa hammasi o‘zgarardi. Uy jim bo‘lib qolardi. Telefon chetga qo‘yilardi. Odamlarning ovozi tinardi. Va men yolg‘iz qolardim. Ana shunda kun bo‘yi yashirib kelganimning hammasi yuzaga chiqardi. Ko‘zlarimdan yosh kelardi. Ba’zan hech qanday ovozsiz yig‘lardim. Ba’zan esa o‘zimni ushlab turolmasdim. Yostiqqa yuzimni bosib: “Xudoyim…” derdim. Boshqa gap topolmasdim. Faqat: “Xudoyim, menga kuch ber…” derdim. Chunki odamlar oldida kuchli ko‘rinish oson ekan. Yolg‘iz qolganingda kuchli bo‘lib qolish esa juda qiyin ekan. Meni ayblaganlar ham bo‘ldi. Meni tushunmaganlar ham. Meni yomon ko‘rganlar ham. Lekin eng ko‘p meni qiynagan odam… ba’zan o‘zim bo‘ldim. O‘zimni kechira olmadim. O‘zimni aybladim. O‘zimga: “Sen qanday qilib bunday xatoga yo‘l qo‘yding?” dedim. Ba’zan oynaga qarab turib ham o‘zimni tanimay qolardim. Bir paytlar ko‘zlarida ishonch bo‘lgan insonning ko‘zlarida endi charchoq bor edi. Bir paytlar kelajak haqida katta orzular qilgan inson… endi shunchaki ichidagi og‘riq bilan kurashayotgan edi. Ammo bir kuni… Men juda charchadim. Odamlarning gapidan ham. Ayblovlardan ham. O‘zimni ayblashdan ham. O‘tmishni qayta-qayta titkilashdan ham. Va o‘sha kuni ichimdan bir gap o‘tdi: “Men ham insonman-ku…” Men ham xato qilishim mumkin. Men ham aldanishim mumkin. Men ham noto‘g‘ri qaror qilishim mumkin. Men ham yiqilishim mumkin. Lekin bitta xato… mening butun hayotimni belgilab bermaydi. 60 000 dollar yo‘qolgan bo‘lishi mumkin. Lekin men yo‘qolmadim. Rejalarim buzilgan bo‘lishi mumkin. Lekin hayotim tugamadi. Odamlar mendan yuz o‘girgan bo‘lishi mumkin. Lekin Yaratuvchi mendan yuz o‘girmadi. Va men asta-sekin tushuna boshladim… Ba’zi sinovlar seni sindirish uchun emas. Kimligingni ko‘rsatish uchun kelar ekan. Men shu kunlarda kimlarning yonimda qolishini ham ko‘rdim. Kimlarning esa faqat yaxshi kunlarimga sherik bo‘lganini ham bildim. Ba’zi insonlarning birgina gapi yuragimni yana ming bo‘lakka bo‘ldi. Ba’zilar esa birgina: “Men seni tushunaman…” degan so‘zi bilan meni yana hayotga qaytardi. Shunda angladim: Inson boshiga kulfat tushganda yonida qancha odam borligi emas… kimning yonida qolishi muhim ekan. Bugun men hali ham o‘sha yo‘qotishning izlari bilan yashayapman. Hali ham ba’zi kechalari ko‘zimga uyqu kelmaydi.

Xayotim kundaligidan 4-qism 60 000 dollar… Bu raqamni yozishning o‘zi ham menga oson emas. Chunki bu shunchaki 60 000 dollar emas edi. Bu raqamning ichida mening vaqtim bor edi. Mehnatim bor edi. Uyqusiz tunlarim bor edi. Qilgan rejalarim bor edi. Ishongan orzularim bor edi. Va bir kunda… hammasi ko‘z oldimda yo‘qoldi. O‘sha paytda men pul yo‘qotganimdan ko‘ra, o‘zimni yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqdim. “Endi nima bo‘ladi?” “Qanday qilib buni tiklayman?” “Boshidan boshlashga kuchim yetadimi?” “Men bunga loyiqmidim?” Bu savollar boshimda aylanaverdi. Ba’zan odamlar seni ko‘rib: “Hammasi yaxshi-ku”, deb o‘ylaydi. Sen esa ichingda butun bir urush bilan yashayotgan bo‘lasan… Kulasan. Gaplashasan. Odamlarga dalda berasan. Lekin kechasi yolg‘iz qolganingda… Yostiqqa boshingni qo‘yganingda… Hech kim ko‘rmaydigan joyda ko‘zlaringga yosh keladi. Va sen faqat Xudoga qarab: “Parvardigorim men qayerda xato qildim?” deysan. Men ham shunday kunlarni boshdan kechirdim. Eng og‘iri esa pulning ketgani emas edi. Eng og‘iri — o‘zingga bo‘lgan ishonchning sinishi ekan. Bir paytlar “men uddalayman” degan odam, bir kuni o‘ziga: “Balki men endi uddalay olmasman…” deb qolarkan. Lekin aynan shu joyda men bir narsani angladim. Insonning kuchi hamma narsani yo‘qotmasligida emas ekan. Hamma narsani yo‘qotgandek bo‘lib turib ham… yana o‘rnidan turishida ekan. 60 000 dollar ketdi. Ha. Men buni inkor qilmayman. Og‘ridi. Juda qattiq og‘ridi. Lekin hayotim ketmadi. Sog‘lig‘im ketmadi. Oilamning mehr-muhabbati ketmadi. Duo qilish imkonim ketmadi. Ertalab ko‘zimni ochish baxti ketmadi. Va eng muhimi… Yaratuvchi meni tashlab qo‘ymadi. Men pulga suyanibman. Hayotimni rejalarga suyanibman. O‘z kuchimga haddan tashqari ishongan ekanman. Balki bu yo‘qotish menga eng og‘riqli, ammo eng kerakli haqiqatni o‘rgatgandir: Dunyodagi hech narsa abadiy seniki emas. Bugun bor. Ertaga yo‘q. Ammo Xufo bor. Shuning uchun bugun men 60 000 dollarimni qayg‘urib yig‘lashim mumkin. Lekin shu bilan birga “Xudoyim agar bu yo‘qotish meni Senga yaqinlashtirgan bo‘lsa, men hali ham yutqazganim yo‘q ekan…” deya olaman. Balki men yo‘qotganimni qaytara olarman. Balki undan ham ko‘prog‘iga erisharman. Balki yana ko‘p narsalarni boshidan qurarman. Lekin endi bitta narsani bilaman: Men boylikni qayta topishdan oldin, o‘zimni qayta topishim kerak. Men yana ishlayman. Yana harakat qilaman. Yana yiqilaman. Yana turaman. Chunki mening hikoyam 60 000 dollar bilan tugamaydi. Bu faqat bir bob. Juda og‘ir bob. Ko‘z yoshlar bilan yozilgan bob. Lekin kitob hali tugamagan… Bir kun kelib, bugungi kunlarimga ortga qarayman. Balki o‘sha paytda ko‘zlarimga yosh kelar. Lekin bu safar og‘riqdan emas. Va o‘zimga shunday deyman: “Sen o‘sha kuni 60 000 dollarni yo‘qotganding… lekin Yaratuvchi seni yo‘qotmagandi. Shuning uchun sen hammasini qaytadan qura olding.” 🤍 Bugun esa men hali yo‘lning o‘rtasidaman. Hali ham og‘riyapti. Hali ham ba’zi kechalari ko‘zimga uyqu kelmaydi. Lekin endi qo‘rqmayapman. Chunki men bir narsani tushundim: Ba’zan Alloh seni yiqitmaydi. Ba’zan seni yiqilgan joyingdan olib, butunlay boshqa yo‘lga boshlaydi. Va balki… 60 000 dollar mening eng katta yo‘qotishim emasdir. Balki u… mening eng katta uyg‘onishimdir. 🤍 Davomi bor… Agar siz ham hayotingizda katta yo‘qotishdan keyin qayta oyoqqa turgan bo‘lsangiz, bu hikoyani yolg‘iz o‘qimang. Balki sizning bitta gapingiz hozir ichida kurashayotgan boshqa bir insonning hayotini o‘zgartirar… Davom ettiraymi?

3-qism Chunki ba’zi yo‘qotishlar cho‘ntakni emas, yurakni sindiradi. Men ham o‘sha kunlari kulib yurgandek ko‘rinsam-da, ichimda nimalar bo‘layotganini faqat o‘zim bilardim. Hech kimga aytolmagan gaplarim bor edi. Tunda yolg‘iz qolganimda qayta-qayta o‘ylagan savollarim bor edi. “Qayerda xato qildim?” degan savol esa eng og‘iri edi… Lekin keyin tushundim: Ba’zan Yaratuvchi biz xohlagan narsani emas, bizga kerak bo‘lgan narsani beradi. Men pulni yo‘qotdim. Lekin balki shu bilan birga ko‘nglimdagi ortiqcha ishonchni, beparvolikni, ayrim insonlarga bo‘lgan noto‘g‘ri ishonchimni ham yo‘qotgandirman. Endi men avvalgidek emasman. Men har bir ne’matning qadriga boshqacha qarayapman. Bir piyola choyga. Sog‘-salomat uyg‘ongan tongimga. Chunki inson ba’zan bor narsasining qadrini uni yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqmaguncha anglamas ekan. Bugun qo‘limda avvalgidek pul bo‘lmasligi mumkin. Ammo qo‘limda hali ham duo bor. Va eng muhimi — yana boshlash imkonim bor. Men endi yo‘qotganim uchun o‘zimni ayblab umr o‘tkazmoqchi emasman. Chunki o‘tgan narsani qaytarib bo‘lmaydi. Ammo bugungi kunni qanday yashash — hali ham mening qo‘limda. Balki bu yo‘qotish meni sindirish uchun emas, meni uyg‘otish uchun kelgandir. Balki Yaratuvchi menga: “Sen pulingga emas, Menga suyan,” degan eng katta darsni berayotgandir. Shuning uchun bugun yuragimdagi og‘riq bilan ham shukr qilaman. Chunki hali nafas olyapman. Hali sevaman. Hali orzu qilaman. Hali farzandlarimning kelajagi uchun harakat qila olaman. Demak, men hali yutqazganim yo‘q. Men faqat bir sahifani yopdim. Va endi yangi sahifani boshqacha yozaman. Bir kun keladi… Bugun yuragimni ezayotgan bu voqeani eslab, balki ko‘zlarimga yosh bilan: “O‘sha paytda men nega bunchalik qo‘rqibman? Axir Xudo meni bundan ham chiroyli joyga olib kelayotgan ekan-ku…” deyman. Shu kun kelishiga ishonaman. Hozir esa men faqat bitta narsani bilaman: Yo‘qotgan pulim hayotimning oxiri emas. Bu — men hali yozib tugatmagan hayotimdagi birgina og‘ir bob, xolos. Va men bu bobning oxiriga bitta gap yozaman: “Men yiqildim, lekin Alloh meni yiqilgan joyimda qoldirmadi.” 🤍 Sizga qiziqmi? Davom ettiraymi? Foydali bulebdimi?

2-qism Bugun men avvalgidan ko‘ra ko‘proq Xudoga suyanishni o‘rganyapman. Chunki ba’zan insonning qo‘llari bo‘shab qoladi, shunda qalbi Xudoning qo‘liga mahkamroq yopishadi. Balki bu yo‘qotish jazomasdir. Balki bu yangi bosqich oldidan kelgan darsdir. Men hali hammasini tushunmagan bo‘lishim mumkin. Lekin bir narsaga ishonaman: Bir kun ortga qarab, aynan shu og‘ir kunlar meni kuchliroq, dono va baxtliroq insonga aylantirganini ko‘raman. Hozir esa shunchaki ishonishni tanlayman. Yaratuvchini rejalari mening rejalarimdan kattaroq ekaniga ishonishni

1-qism Xayotim daftaridan Yaqinda hayotimda katta pul yo‘qotdim. Rostini aytsam, bu men uchun oson bo‘lmadi. Bir necha kun ichimda og‘irlik bilan yurdim. Xayolimdan ming xil savollar o‘tdi. Nega bunday bo‘ldi? Nima uchun aynan men? Balki boshqacha yo‘l tutishim kerakmidi? Lekin vaqt o‘tishi bilan bir narsani tushuna boshladim… Ba’zan hayot bizdan pulni olib qo‘yadi, lekin evaziga ko‘zimizni ochadi. Men shu voqeadan keyin o‘zimni boshqacha ko‘ra boshladim. Oldin pul ketganiga qarardim. Bugun esa qolgan narsalarimga qarayapman. Oilam bor. Farzandlarim bor. Sog‘ligim bor. Nafasim bor. Demak, hali hammasi tugamagan. Ha, og‘riqli bo‘ldi. Ha, qalbimga tegdi. Lekin shu sinov menga bir haqiqatni eslatdi: Biz o‘zimizni pul bilan emas, ruhimizning kuchi bilan tiklaymiz. Davomi bor👇👇👇

Pul kerakmi??? Marhamat videoni tomosha qiling Kanalimiz👇👇👇 https://t.me/dilora_rustamovna

Shartsiz sevgi 2-dars

https://youtu.be/G1SZPjQA9RA?si=-eCkd1jmoq5zpo5T

Kunni tashakkurlikda boshlash Bag’ishlov