بهترشويم

بهترشويم pinned a photo

بهترشويم pinned «#كودك_و_نوجوان #اختلال_كم_توجهي_بيش_فعالي 🍕🍬آیا برنامه غذائی اهمیت دارد؟ ◽️سنجش میزان تأثیري که برنامه هاى غذائی خاص بر روي رفتار كودكان میگذارند بسیار دشوار است. ◽️تغییر برنامه غذائی کودك بدون آگاهی وي از این امر بسیار دشوار بوده و غالباً واکنش…»

#روان_درماني چطور بفهمیم روانکاوی داره اثر می‌کنه؟ 🔹 یه روز وسط یه گفتگو، جمله‌ای که قبلاً بارها گفته بودی، این بار یه طعم دیگه داره. یه لحظه مکث می‌کنی و با خودت فکر می‌کنی: "چرا همیشه همینو می‌گم؟" 🔹 یه آدم جدید وارد زندگیت می‌شه، اما حسش آشناست. انگار یه نسخه‌ی تکراری از کسی که قبل‌تر هم بوده. این بار اما، متوجهش می‌شی. 🔹 یه جمله از درمانگرت هفته‌ها توی ذهنت می‌مونه. تو موقعیت‌های مختلف یهو میاد سراغت، انگار یه چیزی توی ذهنت داره جابجا می‌شه. 🔹 بعضی وقتا حس می‌کنی نمی‌خوای بری جلسه‌ی بعدی. یه چیزی توی درونت می‌گه "بس کن، کافیه!" همونجاست که می‌فهمی یه جای مهم رو لمس کردی. 🔹 هنوزم سوال داری، ولی جنس سوالات فرق کرده. دیگه نمی‌پرسی "چرا این اتفاق افتاد؟" بلکه می‌پرسی "من چرا توی این اتفاق، اینجوری شدم؟" 🔹 روانکاوی مثل کندن یه لایه‌ی قدیمی از روحت می‌مونه. یه روزی، وسط یه لحظه‌ی عادی، می‌فهمی که دیگه همون آدم قبل نیستی. @drf_sh

جنگ یک اضطراب دایمی درباره‌ی گذشت زمان در من به‌وجود آورد. نمی‌توانم حتا کمی بنشینم و کتاب بخوانم. مدام می‌خواهم حرکت کنم و کاری بکنم. می‌خواهم از هر لحظه‌ی زندگی استفاده کنم. چون هر آن ممکن است آن را از دست بدهم... @drf_sh

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ 🎼آهنگ زيبا و لطیف🙋🏻‍♀️ ترانه "منو فراموش کردی؟" با صداى "ناهید باباشلی" 🎶 با هم بشنويم🌸 صبح که بیدار بشی یادت نمیاد، اما توی خواب امشبت آروم و خوشبختی... و شب بخیر 🌙 https://t.me/drf_sh

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ #كتاب_بخوانيم #كتاب_صوتی📚 📚 📚 📚 انسان در جستجوی معنا 👤 ویکتور فرانکل قسمت دوم: لگوتراپی یا معنادرمانی وقتی دیگر قادر به تغییر شرایط نیستیم، به چالش کشیده می‌شویم تا خودمان را تغییر دهیم... https://t.me/drf_sh

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ #كتاب_بخوانيم #كتاب_صوتی📚 📚 📚 📚 انسان در جستجوی معنا 👤 ویکتور فرانکل قسمت اول: تجارب زندگی در اردوگاه کار اجباری برای ادامه دادن زندگی، ما باید روایت زندگی‌مان را از نو بسازیم. قطعات و تکه‌های آن را در کنار هم بگذاریم و به آن انسجام ببخشیم. در آن معنا ایجاد کنیم یا با نبود معنا کنار بیاییم. https://t.me/drf_sh

#برشی_از_یک_کتاب آن‌چه در ما انگیزه جست و جو ایجاد می‌کند، امیدواری است؛ همان امیدواری که فنا ناپذیر است. حتی در ناامیدترین انسان‌ها. هیچ‌کس نمی‌تواند لحظه‌ای را بدون امید زندگی کند. دانشمندانی که خلاف این عقیده را دارند و ادعا می‌کنند که به راحتی می‌توانند در یک زندگی بدون امید سر کنند، هم به خود و هم به دیگران دروغ می‌گویند. به اعتقاد پاسکال، حتی آن کسی که خود را به دار می‌آویزد، به زندگی بهتر از این امیدوار است و از این رو تن به چنین عملی می‌دهد که به دار آویخته شدن، تبدیل به تنها راه سعادت شده است. او با این کار معتقد است که پس از این نفس راحت‌تری خواهد کشید… بنابراین او هم امید دارد! امید غذای روح و سرچشمه‌ی آرامش آن است. روح نیز به اندازه جسم نیازمند تنفس و تغذیه است. تنفس روح، عشق و زیبایی است که در تنهایی و سکوت معنا می‌شود. تنفس روح، نیکویی است و سخن نیک. 📚سی اثر 👤کریستین بوبن @drf_sh

ناامیدی ترسناک‌تر از پیری است. در پیری جسم ما مچاله می‌شود، در ناامیدی روح ما. @drf_sh

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ 🎼آهنگ زيبا و آرام بخش🙋🏻‍♀️ ترانه "چمدون" با صداى "روزبه نعمت الهی" 🎶 با هم بشنويم🌸 وطن من چمدان نیست و من مسافر نیستم. https://t.me/drf_sh

#برشی_از_یک_کتاب 📚صد نکته از یک کتاب: 🔆مهارت‌های ذهن آگاهی: 1. نفس‌کشیدن را احساس کن: دم و بازدم. 2. روی پنج حس تمرکز کن: الان چه می‌بینی، می‌شنوی، بویی حس می‌کنی؟ 3. افکارت را قضاوت نکن؛ فقط مشاهده‌کن. 4. هیجاناتت را مثل ابر در آسمان ببین که می‌آیند…

#برشی_از_یک_کتاب 📚صد نکته از یک کتاب: 🔆مهارت‌های ذهن آگاهی: 1. نفس‌کشیدن را احساس کن: دم و بازدم. 2. روی پنج حس تمرکز کن: الان چه می‌بینی، می‌شنوی، بویی حس می‌کنی؟ 3. افکارت را قضاوت نکن؛ فقط مشاهده‌کن. 4. هیجاناتت را مثل ابر در آسمان ببین که می‌آیند و می‌روند. 5. یک کار را در لحظه انجام بده ( multitasking ممنوع!). 6. وقتی افکار منفی هجوم می‌آورند، بگو: "این فقط یک فکر است، یک واقعیت نیست." 7. با پیاده‌روی آگاهانه، پایتان را روی زمین حس کن. 8. موقع غذا خوردن، فقط غذا بخور و مزه آن را احساس کن. 9. یک شیء (مثلاً یک سنگ) را بردار و تمام جزئیاتش را بررسی کن. 10. وقتی overwhelmed می‌شوی، به خودت بگو: "این لحظه سخت می‌گذرد." 🔆مهارت‌های تحمل پریشانی: 11. خودت را با آب سرد بشوی تا سیستم عصبی آرام شود. 12. یک تکه یخ در دستت نگه دار. 13. یک آبنبات با طعم قوی بخور. 14. نفس‌های عمیق و آهسته بکش. 15. عضلاتت را سفت و سپس شل کن. 16. به یک موسیقی آرامش‌بخش گوش کن. 17. یک شمع روشن کن و به شعله آن خیره شو. 18. خودت را محکم در پتو بپیچ. 19. یک عکس قدیمی که خاطره خوبی دارد را نگاه کن. 20. لیستی از کارهایی که حواست را پرت می‌کند، تهیه کن (مثلاً تماشای طنز). 21. با یک حیوان خانگی بازی کن. 22. به طبیعت برو و به صدای پرندگان گوش کن. 23. دوش آب گرم بگیر. 24. یک دمنوش آرامش‌بخش بنوش. 25. از خودت بپرس: "اگر بهترین دوستم اینجا بود، به او چه می‌گفتم؟" 🔆مهارت‌های تنظیم هیجان: 26. یک "دفترچه ثبت هیجانات" داشته باش. 27. نام هیجاناتت را بنویس: "من الآن احساس ناامیدی می‌کنم." 28. بین "احساس" و "عمل" تفاوت بگذار. 29. قبل از واکنش نشان دادن، سه نفس عمیق بکش. 30. از خودت بپرس: "آیا این واکنش، مشکل را حل می‌کند یا بدتر می‌کند؟" 31. برای خودت یک "جعبه آرامش" درست کن (پر از چیزهایی که حست را خوب می‌کند). 32. ورزش کن؛ حتی ۱۰ دقیقه پیاده‌روی. 33. نقاشی بکش، حتی اگر فقط خط‌خطی باشد. 34. یک آهنگ بنویس یا گوش کن که با حالت می‌کند. 35. با کسی که به او اعتماد داری، تماس تلفنی بگیر. 36. یک داستان کوتاه بنویس. 37. کارهایت را به قدم‌های کوچک تقسیم کن. 38. از کمال‌گرایی دست بکش؛ "به اندازه کافی خوب" خوب است. 39. از خودت بپرس: "آیا این فکر به من کمک می‌کند یا به من آسیب می‌زند؟" 40. یک لیست از موفقیت‌های کوچکت تهیه کن. 🔆مهارت‌های اثربخشی بین فردی: 41. یاد بگیر قاطعانه "نه" بگویی. 42. درخواستت را واضح و محترمانه مطرح کن. 43. به چشمان طرف مقابل نگاه کن هنگام صحبت. 44. از جملات "من" استفاده کن: "من احساس می‌کنم..." 45. شنونده فعال باش؛ حرف طرف مقابل را قطع نکن. 46. سوال بپرس تا مطمئن شوی حرف طرف مقابل را فهمیده‌ای. 47. اگر بحث داغ شد، یک "وقفه" بگذار. 48. از دیگران تعریف کن. 49. در مورد مرزهای شخصی‌ات شفاف باش. 50. عذرخواهی کردن را یاد بگیر، اما بدون کوچک کردن خودت. 🔆مدیریت افکار خودزنی: 51. یک "برنامه ایمنی" برای خودت بنویس. 52. لیستی از دلایلی که نمی‌خواهی خودت را آسیب بزنی، تهیه کن. 53. وقتی هوس خودآسیبی داری، آن را ۱۵ دقیقه به تأخیر بینداز. 54. با یک مشاور یا خط بحران تماس بگیر. 55. روی پوستت با ماژیک واتلاین بکش. 56. یک تکه چسب روی پوستت بزن و هنگام کندن، حسش کن. 57. یک توپ استرس را فشار بده. 58. یک بالش را به جای خودت، مشت بزن. 59. در آینه به چشمان خودت نگاه کن و بگو: "من شایسته آرامش هستم." 60. دوش آب سرد بگیر. 🔆مراقبت از خود و سبک زندگی :سالم 61. یک برنامه خواب منظم داشته باش. 62. روزانه آب کافی بنوش. 63. غذای سالم بخور. 64. از کافئین زیاد پرهیز کن. 65. زمان استفاده از صفحات نمایش را محدود کن. 66. هر روز یک کار کوچک برای لذت بردن انجام بده. 67. با دوستان supportive وقت بگذران. 68. یک سرگرمی جدید شروع کن. 69. در فضای آزاد وقت بگذران. 70. قدردانی روزانه تمرین کن (۳ چیزی که بابتشان سپاسگزار هستی). 🔆شناسایی محرک‌ها: 71. الگوی خودآسیبی‌ات را یادداشت کن. 72. ببین چه موقع از روز بیشتر آسیب می‌زنی. 73. چه کسانی یا چه موقعیت‌هایی محرک تو هستند؟ 74. چه افکاری قبل از خودآسیبی به ذهنت می‌آید؟ 75. چه حسی در بدنت قبل از خودآسیبی داری؟

گاهی بدنِ ما به جای زبان، فریاد می‌زنه. ریزش مو، دل‌درد، اضطراب یا دردهای بی‌علت، شاید همون پیامی باشه که روان داره میگه: «تحملم تموم شده… یکم بایست، نفس بکش، من زیر فشارم، منو میبینی؟» @drf_sh

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ 🎼آهنگ زيبا و آرام بخش🙋🏻‍♀️ ترانه "دیار عاشقانه هایم" با صداى لطيف "همایون شجریان" 🎶 با هم بشنويم🌸 وطن جان خسته‌ام! پایان خوب داستانت کو؟ https://t.me/drf_sh

#کلیپ آیا زندگی بدون درد را انتخاب میکنید؟ لذت یا رنج ؟ یا واقعیت زندگی!؟ @drf_sh

#روان_درماني «بزرگترین توهین به یک انسان، انکار رنج اوست.» انکار رنج به مثابه‌ی انکار تمامیت فرد است. فرد رنج‌دیده زمانی رنج خود را به جهان بیرون نشان می‌دهد که از آن، توقع فهم و شنیده شدن دارد. پس باید خطر کند و از قلعه‌ی درون خود، قدم به بیرون بگذارد. فرد رنج‌دیده هنگام بیان رنج خود، دفاع روانی خود را کنار می‌گذارد و خودِ آسیب‌پذیرش را برای دیگران، نمایان می‌سازد. اگر درست فهم و شنیده شود، می‌تواند قدم بعدی را در مسیر التیام بردارد و به جهان بیرون گشوده‌تر شود. در این حالت، جهان بیرون، از او حمایت می‌کند و او خود را در آغوش امن جهانی غیر از جهانِ خودساخته‌اش می‌بیند. اما اگر رنج او درک و فهم نشود و در بدترین سناریوی ممکن، رنجش انکار شود، این رنج چند برابر می‌شود و بیش از پیش فرد را به انزوا می‌کشد. در این حالت، فرد با فقدانی سنگین و استخوان‌خردکن مواجه می‌شود؛ قلعه‌ی مستحکم جهان درونی‌اش در مقابل دیدگانش مانند قلعه‌ای شنی فرو می‌ریزد و از بین می‌رود در حالی که در جهان بیرون نیز دیگر جایی برای او وجود ندارد و در یک آن هر دو جهان برای او عاری از معنا می‌شود. او با سرخوردگی ناشی از شکست و ترومای وحشت‌زدگی، ناچار می‌شود که قلعه‌ی خود را از نو، زخم بر زخم بسازد تا خودش را در آن بیشتر منزوی کند و به خاطر تنبیه خود و ترس از فروپاشی مجدد جهانش، خود را محکوم به زندگی در این لاک سختِ رنجِ قدیم و رنجِ جدید می‌کند، حال آنکه هر روز او نحیف‌تر می‌شود و بارِ رنجش سنگین‌تر و این چرخه سیزیف‌وار ادامه می‌یابد. این ایزوله‌سازی خویشتن، منجر به دیوانه خطاب شدنش از جانب جهان بیرونی می‌شود اما به نقل از «داستایوفسکی» در کتاب «ابله»: گمان می‌کنم او دیوانه نبود، بلکه فقط بیش از اندازه رنج کشیده بود و بیماری‌اش همین بود. @drf_sh

ما باید بخندیم و گریه کنیم، عشق بورزیم، کار کنیم، لذت ببریم و رنج بکشیم، با نوسانی بسیار در تمام طول حیات؛ به گمان من، «انسان» همین است. @drf_sh

‍ ‍ ‍ 🎼آهنگ زيباي "میخوام ببخشمم خودمو" با صداى "روزبه بمانی" 🎶 با هم بشنويم🪻🍎 كسي كه به خاطر ترس مسووليت زندگي خود را نمي پذيرد، هر روز كمي مي ميرد! https://t.me/drf_sh

#روان_درماني گاهی دلیرانه ترین واکنش ممکن، اجازه ترسیدن به خود است. گاهی حق داریم بترسیم و در جان و تن خود ترس را لمس کنیم. بی هراس بترسیم. بی قضاوت بترسیم. تجربه های زیادی وجود دارد که ترس را در ما بیدار میکند. ترس بخشی از تکامل ماست. پس جنگیدن برای نهان کردنش، بیهوده ترین کار ممکن است. ما گاهی نیاز داریم بترسیم تا بتوانیم شجاعانه عبور کنیم، از تجربه های تلخ و دردناکمان. و به جریان زندگی برگردیم. ترسیدن و گذر کردن در سر راه ما مانع ایجاد نمیکند، بلکه ترسیدن و تقلا برای به هر قیمتی پنهان کردن و نادیده گرفتن و انکار کردن ترس است که ما را فلج میکند. مثل آب در هاون کوبیدن است. در جا میزنی و بیشتر ناکام میشوی و بیشتر از خود دور میشوی. ترس از دوباره شکست خوردن، ترس از تحقیر شدن، ترس از دوباره دلشکستگی، ترس از دوباره کم آوردن، ترس از دوباره ناتوانی در صمیمی شدن، ترس از دوباره جواب ندادن تلاش هایت در راه شغلی که میخواهی و هزاران هزار ترس دیگر. ترس خود را در آغوش بکشیم، نوازشش کنیم. كنار ترسهايمان بنشينيم و هرچه دشوار، به صدايشان گوش بدهيم. معمولا اين ترسهاي ما هستند كه جلوي تصميم هاي مهم زندگي را ميگيرند و مثل ابري مانع ديدن تصوير واضح پيش رو ميشوند. بايد نشست و ديد هر ترسي از چه زاويه اي حرف ميزند. قضاوت تنها در پايان اين نشست! امكان پذير است.. @drf_sh