‹ پریـزادِ‌ › مردقصـه‌گو

این مملکت هر شب ما را با حس درماندگی و ناچاری خوابمان می‌کند و هر صبح با یک حس شرمساری که متعلق به ما نیست، بیدارمان می‌کند. اِجه تملکوران

شوخی نکردم ، جدی گفتم ناراحت شو.

اینی که من میبینم بیشتر میخوره مردگی باشه

چیبگم ، زنده‌ایم دیگه

هم از پس تنهایی برمیام، هم تنهایی از پسش برمیام.

خدایا از زندگی کردن روی لبه خسته شدم.

از تولید کردن، از ارائه دادن، از اظهار نظر کردن، از بودن خسته‌م دیگه...

جمعه تا اونجایی خوبه که از خواب بیدار نشی.

در جامعه‌ی ما ، سیگار ریه های مرد را خراب میکند و آبروی زن را نابود ؛ نمیدانم منظورشان این است که زن ریه ندارد ، یا مرد آبرو ... داستایوفسکی

زندگی نمیصرفد