• ایتخانت - ᴇ́ᴛʀᴇɪɴᴛᴇ

هادئٌ مثل جرحٍ قديم. همچون زخمی کهنه آرامِ آرامم.

لا أعرف معنى آخر للحبّ سوى أن نكون سوياً متعبين لكننا سوياً صامتين أو مهزومين لكننا سوياً. تعريف ديگرى براى عشق نمى يابم جز اين كه با هم باشيم خسته و ناتوان؛ ولى باهم ساكت و آرام و شكست خورده، ولى با هم.

جهان استوار نمی‌ماند؛ مگر با سری خمیده بر روی شانه‌ی کسی که دوستش داریم.

روحُهُ روحي وروحي روحُهُ! جانش جانِ من است و جانم جانِ او!

موجود تنهایی است انسان، هرچند غوغای مردمان احاطه‌اش کند. کسی جز خودش به همراه او مسیر دردش را طی نمی‌کند.

در تمام روز، سَرم دیوانه‌وار منتظر است تا چشم‌هایم را ببندم!

لقد أصبح البشر كصناديق البريد المقفلة متجاورين! ولكن لا أحد يعرف ما في داخل الأخر. آدم‌ها مثل صندوق ‌‌پست‌هایی دربسته شده‌ اند کنار هم ‌اند از درونِ هم اما بی‌خبر اند.

وَنَدفَعُ ثَمَنًا باهِظًا لاعتِرافاتنا. و هزینه‌ی گزافی را برای اعترافاتمان می‌پردازیم.

أنا سعيدٌ مثل رسالة حبّ!  في جيب جندي ميت،  قد لوّثتها رصاصة بالدماء. خوشبختم؛ مثل نامه‌ای عاشقانه‌‌، در جیبِ سربازی مُرده! که گلوله‌ای آن را خون‌آلود کرده‌است.

بعضی وقت‌ها دلم می‌خواهد ناپدید شوم؛ با درخت ها یکی شوم، با رودخانه ها، با ستاره‌ها. میخواستم جایی باشم که هیچ کس از آدم هایی که می شناسم، چیزی از آن ندانند.

إحرقوني لعلّ أشواقي تنتهي. مرا بسوزانید؛ شاید دلتنگی‌ام، تمام شد.

گیرم روزهای خوب بیایند، این تلنبار ماتم که در وجودم رسوخ کرده چگونه خواهد رفت؟ من خودم را دیگر بدون غم هایم نمیشناسم.

ماذا زرعنا لِنحصُد هذا الخَراب كُلّه؟ چى كاشتيم كه اين همه ويرانى درو مى كنيم؟

‏أيامي هِذه كأنني أسيرُ بقدمين مخَدشة مجروحتانِ على الداوم، والأرض لا تنبتُّ إلا شوّكًا. اين روزها؛ انگار با پاهايى هميشه زخمى، راه مى روم و از زمين؛ فقط خار مى رويد.