فِقدان

به او گفتم اندوه بر تو باد؛ که خانه‌های ما را به اندوه آکندی.

«اگر نیک بود، می‌ماند. اگر عاشق بود، می‌گفت. اگر دلتنگ بود، می‌آمد...»

بی تو آغاز سکوتم..

تمام آن جراحت‌های ممتدت امروز لباسی شده که با آن می‌شناسندم. چقدر تلاش کردم تا درش بیاورم؛ نشد.

پایان‌های تلخی را باید تجربه کنی تا به دوام نداشتن چیزهای زیبا ایمان بیاوری.

🕊️

"اتمني اضمك بالقلب..." كاش می‌توانستم در قلبم پنهانت كنم…

شب بخیر به تو و قلب جوانت که مستحق این همه در سکوت رنج‌کشیدن نبود.

آرزو می‌کردم کاش به هیچ چیز اهمیت نمی‌دادم. اما من اهمیت میدم. به همه چیز، خیلی زیاد!

‏از کاخ‌های فرو ریخته، از بناهای ویران شده بگو؛ من به شنیدن داستان‌هایی شبیه داستان خودم محتاجم.

‏تو را در سرزمینی دوست داشتم ‏که هیچ چیز آن دوست داشتنی نیست.

می‌توانستم این کنم یا آن کنم اما چون کاجی تنها، در دشتی بیکران در خود زیستم.

«بعش هذا حُزنك و هذه کتفِي» این اندوه تو و این شانه‌ی من...

«اگر کسی را دوست داری باید او را آن‌طور که هست دوست داشته باشی نه آن جور که گمان می‌کنی باید باشد.»

«و من برایت آرزو می کنم که شب های تو، مهتابی و آسمانت همیشه درخشان باشد. فارغ از آنکه اکنون چقدر اندوهگین، خسته و ناتوان به نظر می رسی...»

لعنت به تمام چیزهایی که برایشان دویدی؛ بیهوده. که حالا اینگونه خسته مرا تماشا کنی.

«برای آنان که لایق تماشا نبودند، تمام شب را چراغانی کردیم؛ چه اسراف زیبایی بود چه بیداری تلخی..»

خیلی قشنگه.✨