گرانیگاه آینده ی ایران

‼️رکوردشکنی چین؛ قطار مگلو در ۵ ثانیه به سرعت ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت رسید 🔻چین در آزمایشی جدید، یک قطار مگلو (شناور مغناطیسی) را آزمایش کرد که طبق گزارش‌های منتشرشده، تنها در ۵ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت رسید. 🔸این آزمایش به‌عنوان یک رکورد جدید در فناوری قطارهای مگلو مطرح شده و می‌تواند گامی مهم در توسعه سامانه‌های حمل‌ونقل فوق‌سریع باشد. ✍️پ.ن: با ورود این قبیل تکنولوژی‌ها به کشور، به راحتی می‌توان از مراکز استان‌ها بویژه تهران، تمرکز زدایی کرد، با وجود چنین شبکه حمل و نقلی دیگر سکونت در پایتخت یا دوری از مرکز مفهومی ندارد؛ مسیر تهران - زنجان میشود سی دقیقه؛ تهران - تبریز می‌شود یک ساعت و …

🌎 هیچ توافق خوبی با ایران ممکن نیست ✍ واشنگتن‌پست ▪️ هیئت تحریریه واشنگتن‌پست جنگ ترامپ علیه ایران را یک «شکست راهبردی» می‌داند، اما استدلال می‌کند که پاسخ مناسب، توافق و سازش با تهران نیست؛ بلکه بازگشت به سیاست سنتی «مهار» است. به‌نوشته این روزنامه، تمایل ترامپ به معرفی هر توافق به‌عنوان پیروزی، در قبال ایران او را به بن‌بست رسانده است. ▪️ حمله‌ای که در فوریه آغاز شد نتوانست به اهداف اصلی خود دست یابد. کشته‌شدن علی خامنه‌ای موجب فروپاشی حکومت نشد؛ موشک‌های ایران همچنان تهدیدی جدی برای منطقه‌اند؛ گروه‌های نیابتی تهران فعال باقی مانده‌اند و بمباران‌ها، با وجود واردکردن آسیب شدید به برنامه هسته‌ای، انگیزه ایران برای دستیابی به بمب اتمی را افزایش داده‌اند. تهران نیز اکنون مدعی کنترل تنگه هرمز است. ▪️ محور تفاهم‌نامه ژوئن میان ایران و آمریکا، مبادله بازگشایی هرمز با لغو تحریم‌ها و محاصره دریایی بود. اما متن توافق عمداً یا سهواً روشن نکرد چه کسی تنگه را اداره خواهد کرد. ایران معتقد بود می‌تواند مقررات عبور کشتی‌ها را تعیین و «هزینه خدمات» دریافت کند و برای این منظور «سازمان تنگه خلیج فارس» را تشکیل داد. ترامپ این اختلاف را نادیده گرفت و توافق را امضا کرد، اما پس از حمله ایران به کشتی‌ها در ماه ژوئیه، جنگ از سر گرفته شد. ▪️ به‌نوشته واشنگتن‌پست، ازسرگیری حملات واقعیت‌های میدانی را تغییر نداد. ایران همچنان به کشتی‌ها حمله کرد و بازداشته نشد. کمبود موشک‌های رهگیر، زیرساخت‌های متحدان آمریکا را در معرض خطر قرار داده و رهبران کشورهای خلیج فارس نیز از ترامپ خواسته‌اند حملات تازه‌ای انجام ندهد، زیرا شهرهای آنها هدف پاسخ ایران قرار خواهند گرفت. تردید ترامپ درباره به‌خطرانداختن نیروهای آمریکایی نیز این پیام را به تندروهای ایران داده که او آمادگی تشدید بیشتر جنگ را ندارد. ▪️ بااین‌حال، هیئت تحریریه معتقد است واشنگتن هنوز اهرم‌های مهمی در اختیار دارد. محاصره دریایی اقتصاد ایران را به‌شدت آسیب زده، ارزش پول ملی را کاهش داده و صادرات نفت را به سطحی بسیار پایین رسانده است. تحریم‌ها همچنان برقرارند، ده‌ها میلیارد دلار از دارایی‌های ایران مسدود مانده و قرارگرفتن رفع تحریم‌ها در صدر مطالبات تهران نشان می‌دهد این فشارها برای حکومت اهمیت زیادی دارند. ▪️ مقاله تصرف هرمز توسط ایران را نوعی «گروگان‌گیری» توصیف می‌کند، اما می‌گوید این گروگان عملاً پیش‌تر هدف قرار گرفته است: بازارها بسته‌ماندن تنگه را در قیمت‌ها محاسبه کرده‌اند و اگرچه نفت گران شده، قیمت‌ها هنوز فاجعه‌آمیز نیست. در همین حال، تولیدکنندگان به‌تدریج مسیرهای جایگزین را توسعه می‌دهند. ▪️ دولت ترامپ مدعی است اکنون روزانه پنج تا هفت میلیون بشکه نفت از طریق خطوط لوله ارتقایافته و پایانه‌های جدید، بدون عبور از هرمز، از منطقه صادر می‌شود. عربستان نیز در حال تشکیل ائتلافی چندملیتی برای حفاظت از کشتیرانی در دریای سرخ در برابر نیروهای نیابتی ایران است. واشنگتن‌پست توصیه می‌کند آمریکا با ارائه اطلاعات نظارتی و پشتیبانی فرماندهی از این ائتلاف حمایت کند. ▪️ از نظر هیئت تحریریه، سیاست مهار در حال نتیجه‌دادن است. آمریکا باید محاصره را پایدارتر کند: تعداد کشتی‌های درگیر در توقیف مستقیم را کاهش دهد، اما هر کشور یا شرکتی را که نفت عبورکرده از محاصره ایران را خریداری می‌کند تحریم کند. دارایی‌های مسدودشده تهران نیز نباید آزاد شوند و نیروهای نیابتی ایران در یمن، عراق، لبنان و غزه باید به‌طور مستمر تحت فشار قرار گیرند. ▪️ در کنار فشار اقتصادی و منطقه‌ای، ترامپ باید تهدید به تشدید جدی نظامی را حفظ کند، به‌ویژه اگر ایران کوچک‌ترین اقدامی برای بازسازی برنامه هسته‌ای خود انجام دهد. مقاله هشدار می‌دهد که لغو تحریم‌ها و تزریق منابع مالی تازه به تهران، رفتار حکومت را پاداش می‌دهد و هزینه دور بعدی درگیری‌های منطقه‌ای را تأمین می‌کند. ▪️ نتیجه مقاله این است که ترامپ باید از تلاش برای دستیابی به توافقی که شکست جنگ را رسمیت می‌بخشد صرف‌نظر کند. از نگاه هیئت تحریریه، یک معامله‌گر ماهر باید بداند چه زمانی از مذاکرات کنار بکشد و به‌جای سازش با ایران، سیاست مهار بلندمدت را دنبال کند. https://t.me/geranig/40187

تاب آوری گاهی سخت ترین بخش یک بحران خود اتفاق نیست؛ بلکه ندانستن این است که فردا چه خواهد شد. مغز انسان به طور طبیعی دوست دارد آینده را پیش بینی کند چون این کار احساس امنیت ایجاد میکند اما وقتی آینده مبهم میشود اضطراب و احساس درماندگی هم بیشتر میشوند. اینجاست که تاب آوری اهمیت پیدا میکند. تاب آوری یعنی درد را انکار نکنیم اما اجازه ندهیم سختی ها زندگی مان را متوقف کنند افراد تاب آور کمتر آسیب نمیبینند؛ آنها بهتر خودشان را بازسازی میکنند و با وجود دشواری ها به مسیرشان ادامه می دهند. برای تقویت تاب آوری احساساتتان را انکار نکنید؛ نام بردن از هیجانها به مدیریت بهتر آنها کمک میکند. روی چیزهایی تمرکز کنید که در کنترل شما هستند؛ مثل خواب تغذیه ورزش کار یا ارتباط با عزیزان زندگی را تا روشن شدن شرایط متوقف نکنید؛ ادامه دادن فعالیتهای روزمره حتی در مقیاس کوچک اضطراب را کمتر می کند. از حمایت دیگران کمک بگیرید و به تجربه های گذشته تان نگاه کنید؛ شما قبلاً هم از بحرانهایی عبور کرده اید. به جای پرسیدن چرا این اتفاق افتاد؟ از خودتان بپرسید حالا بهترین کاری که میتوانم انجام دهم چیست؟» یادتان باشد امید به معنای مطمئن بودن از آینده نیست؛ امید یعنی با وجود ابهام همچنان بتوانید قدم بعدی را بردارید. ‍ ‍ ‍ ‍ ‍https://t.me/geranig/40186

‼️وال‌استریت‌ژورنال مدعی شد ایران و عمان در حال نهایی کردن پیش‌نویس توافقی برای بازگشایی تنگه هرمز هستند. این توافق به تهران اجازه می‌دهد بر کشتی‌هایی که وارد خلیج فارس می‌شوند نظارت کند، اما دریافت عوارض یا هزینه‌های خدمات را ممنوع می‌کند. طرفین در مورد نکات اصلی پیش‌نویس توافق کرده‌اند که شامل ایجاد یک خط ورودی در نزدیکی ایران و یک خط خروجی در نزدیکی عمان است. این پیش‌نویس همچنین با آمریکا، کشورهای منطقه و رهبران ارشد ایران به اشتراک گذاشته شده است.

ما ‏واقعا آدم‌های جالبی هستیم. مثلأ الان تو موقیعت حادی قرار داریم، تو جنگیم، تو وضعیت قرمزیم، آینده‌مون مشخص نیست... ولی با این حال باز هم کمک می‌کنيم، سرِ کار می‌ریم، آبگوشت بار می‌ذاریم ، گل می‌کاریم ... خلاصه که خودمون رو به هر دری شده می‌زنیم تا اجازه ندیم اجاق زندگی خاموش بشه . هر روز سعی می‌کنیم با پناه بردن به باورهای قلبیمون، امیدهای رنگارنگی رو که شب، هنگام دعا از خدا گرفته بودیم برداریم و با هر کدومش طرحی نو تو دفتر زندگی کشیده و زیبا رنگ‌آمیزی کنیم ... ما ایرانی‌ها فوق‌العاده مردمی خوش قلب، منعطف و بسازی هستیم ... ما بی‌بدیلیم و ستودنی ... #کانال_سراب_ياس [[ سلام رفقا

• می‌خواهم یک شعر بنویسم اما من که شاعر نیستم شاید بتوانم با فاصله‌انداختن میان جمله‌ها -که خود شاعرانه‌ است- و پس‌و‌پیش‌کردن کلمه‌ها شعری برای خودم دست‌و‌پا کنم. شعرم می‌خواهد درباره‌ی خودم باشد. درباره‌ی منی که امروز خیلی خوشحال بودم، ناهار کباب خوردم و کمی از وسیله‌های خانه‌ام را جمع کردم. ای بابا، از بالا تا پایین را خواندم به هرچیز شبیه است جز شعر پس لطفاً کمی با احساس بخوانید، مکث کنید و آب‌دهان‌تان را با خِسَت قورت دهید. امروز جارو کشیدم و زیر مبلم یک گردن‌بند زنانه پیدا کردم. خانه‌ام ماه‌ها است کسی نیامده! این گردن‌بند چه کسی است؟ نه نه نمی‌خواهم معمایی بشود. می‌خواهم شاعرانه باشد عزیزم نکند این گردن‌بند ۳ گرمی مال تو باشد؟ ولی تو که الان ماه‌ها است رفته‌ای و کلید اینجا را هم برنگرداندی! چرا شاعرانه نمی‌شود؟ عزیزم دیشب باران آمد، وسط تابستان! و من یاد آن شیشه‌عطری افتادم که آقای پیر عطرفروش گفت: «بوی باران تابستانی می‌دهد» من آن شیشه را ماه‌ها است گم کرده‌ام! راستش را بخواهم بگویم غیب شد آن‌قدر نزدمش فکر کنم قهر کرد من باور دارم شیشه‌های عطر پا دارند. می‌دانی چرا از آن عطر به خودم نزدم؟ بگذار نگویم تا بی‌جوابی‌اش شاعرانه شود. امروز فهرست کردم چه کارهایی فردا که روز اول هفته‌ست باید انجام بدهم. کشتن آن آدم سبیلوی ریغو را باز هم به‌تعویق انداختم. آخر به این فکر کردم اگر بکشمش همه می‌فهمند و من حوصله‌ی فرارکردن و پنهان‌شدن و استرس‌کشیدن ندارم. فردا به‌جایش ورزش می‌روم، باید خط سینه‌ام را گسترش بدهم و مرز‌بندی جدی‌ای میان‌شان برقرار کنم. سرشانه‌هایم باید فندقی شوند و بازوهایم بادام هندی. مربی‌ام می‌گوید فقط ۶ ماه دیگر. این‌ها اصطلاحات اوست دوست‌داشت آجیل‌فروش بشود اما حالا مربی زیبایی اندام است. فردا نوبت یخچال دارم؛ هر ماه می‌روم تا یادم نرود روزی پنگوئن بوده‌ام. نیمه‌های ظهر بستنی می‌خورم تا یادم نرود زندگی‌در‌قطب چگونه بود. فردا روز خوبی است اگر جنگنده‌ها نیایند. امشب خیلی زود می‌خوابم و خوشحالم که توانستم شعر بنویسم. امروز نیاز داشتم شعر بگویم. دوستان دورِ سفید‌و‌سیاهم که لابه‌لای برف‌ها روزگار می‌گذرانند همیشه به انتظار نوشته‌هایم هستند. آخرین‌بار از من خواستند شاعر شوم. امشب رویا می‌بافم. کاش یک شام خوشمزه هم گیرم بیاید. سیب‌زمینی تنوری با فیله‌ی مرغ، کمی هم سبزیجات تنگش باشد من جای عباس‌میرزا را در تاریخ خواهم گرفت. حرم‌سرا؟ نه، نه، نه در آیین ما پنگوئن‌ها عشق هنوز حرمت دارد. پس برای آن‌که این شعر، شعرتر شود، با این جمع‌بندی شب‌به‌خیر می‌گوییم و به انتظار عشق پنگوئنی به دیدار فردایی دیگر می‌رویم. • ✍با عماد https://t.me/geranig/40183

♨️ ترامپ مدعی شد: به زودی تنگه هرمز را قلمرو آمریکا اعلام خواهم کرد! ترامپ وعده ضربه شدید به اقتصاد ایران را داد 🔸دونالد ترامپ در مصاحبه با فاکس نیوز مدعی شد: ما به شدت به ایران ضربه اقتصادی خواهیم زد. 🔸ما یک ضربه اقتصادی قوی به ایران وارد خواهیم کرد و برایم مهم نیست که این قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای باشد یا نه.

هنر مروارید خلیج فارس https://t.me/geranig/40181

وقتی نیت‌ها چیز دیگری است ✅درگیری شدید و عجیب دو هیئت عزاداری در حرم امام رضا! / با چوب به جان هم افتادند   🔸 دیشب در صحن امام رضا(ع)، مردم در حال عزاداری بودند و برخی هیئت‌ها با چوب‌های مخصوص عزاداری برنامه خود را برگزار می‌کردند؛ اما چند دقیقه بعد، میان اعضای یک هیئت یزدی و یک هیئت تبریزی درگیری رخ داد و با همان چوب های عزاداری به ضرب و شتم هم پرداختنن

لذت تماشا

✅هگست: می‌توانیم محاصره دریایی ایران را تا زمانی نامشخص ادامه دهیم پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا می‌گوید، این کشور می‌تواند محاصره دریایی ایران را تا زمانی نامشخص ادامه دهد

✅نایب رئیس اتاق ایران: در یک محاصره دریایی شدید، بیش از ۳ ماه توان مقابله نداریم در برخی کالاها ما به شدت وابسته به واردات کالا هستیم داوود رنگی نایب‌رئیس کمیسیون مدیریت واردات اتاق بازرگانی ایران هشدار داد که در صورت محاصره دریایی شدید، کشور از ذخیره کالای بیش از ۳ ماه بی‌بهره خواهد شد زیرا ایران به ویژه در تأمین مواد غذایی (گندم و ذرت) به شدت به واردات وابسته است و بنادر شمالی به دلیل ناامنی، دیگر مسیر قابل‌اعتمادی برای ورود کالا محسوب نمی‌شوند.

یه واحد ارزان به اندازه جیب همه اجاره یا فروش دارم😧

🔴 إرم‌نیوز: پیشنهاد جدید آمریکا به ایران؛ بازگشایی هرمز بدون عوارض در برابر لغو یک‌ماهه محاصره و آزادسازی مرحله‌ای دارایی‌ها⁠ إرم‌نیوز به نقل از منابع دیپلماتیک مطلع از تماس‌های واشنگتن و تهران گزارش داد آمریکا پیشنهاد تازه‌ای را از طریق پاکستان به جمهوری اسلامی منتقل کرده است. بر اساس این پیشنهاد، تهران باید عبور عادی، امن و بدون دریافت عوارض از کشتی‌ها در تنگه هرمز را تضمین کند. در مقابل، آمریکا محاصره سواحل ایران را برای یک ماه لغو می‌کند؛ ترتیبی که در صورت پایبندی تهران می‌تواند ماه‌به‌ماه تمدید شود. همچنین در هر مرحله، بخشی از دارایی‌های مسدودشده ایران آزاد یا بخشی از تحریم‌ها کاهش خواهد یافت. جزئیات میزان آزادسازی دارایی‌ها و جدول زمانی این سازوکار هنوز در حال مذاکره است. (إرم نيوز⁠)

🔻استراتژی جدید ترامپ در برابر ایران: صبر و انتظار با محاصره دریایی و تحریم به گزارش آتلانتیک: دونالد ترامپ در قبال ایران به‌تدریج به سمت استراتژی «صبر و انتظار» حرکت می‌کند و بیش از گذشته به تحریم‌های اقتصادی و محاصره دریایی آمریکا متکی شده است تا تهران را به پای میز مذاکره بکشاند؛ چرا که حملات انجام‌شده تاکنون نتوانسته‌اند به جنگ پایان دهند. در حال حاضر، دولت ترامپ روی این حساب کرده است که فشار اقتصادی مستمر بتواند کاری را انجام دهد که اقدامات نظامی و دیپلماسی تاکنون از انجامش عاجز بوده‌اند.

🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷 ماه ربیع الاول بهار زندگی است حلول ماه ربیع الاول بر همکان مبارک‌باد. https://t.me/geranig/40172

‍ سپیده ازمشرق خواهد دمید آشفته وبی پروا پیش ازآن که طوفان زیبا وسرسخت نور در رسد برآنم که روان شوم دوشادوش مادرتمامی آب های جهان برآنم خمیازه کشان محوشوم درجریان تیره وابریشمین آبها وسوسن های بلند خواب را گرد هم آورم #مری_اولیور درودها ..... پگاهتون عاشقانه 🌹💐♥️

چگونه ممکن‌ است ببازیم؟ یکی از وجوه مشترک هیتلر، موسولینی و صدام این بود که همواره در جنگ فقط به پیروزی می‌اندیشیدند و طرح و برنامه‌ای برای فرض شکست نداشتند. درست برعکس، وجه مشترک هیروهیتو (امپراتور ژاپن)، مائو و ژنرال جیاپ این بود که هر سه، افزون بر تلاش برای پیروزی، برای احتمال شکست هم سناریو داشتند. سرنوشت رهبران، حکومت، کشور و مردم در مورد نخست فاجعه‌بار بود؛ دستکم دو نسل سوختند تا کشورشان دوباره سرپا شود. ولی هیروهیتو و مائو، وقتی با بن‌بست مواجه شدند، خود را نباختند؛ با تغییر اهداف و استراتژی، مسیر متفاوتی برای پیشرفت کشورشان در پیش گرفتند، یا زمینهٔ قدرت‌گیری زیردستان‌شان را فراهم آوردند. نمونه مائو در این میان برجسته‌تر است: پس از شکاف چین-شوروی و انزوای استراتژیک، به‌جای پافشاری ایدئولوژیک، مسیر گشودن روابط با غرب و آمریکا را برگزید. نمونه‌ای روشن از پذیرفتن پایان یک راه و رفتن به‌سراغ راهی دیگر. ویتنام نیز پس از صلح با ایالات متحده همین رویکرد را در پیش گرفت. صدام اما نمونه متضاد است. ممکن است گفته شود او برای دوران پس از سقوط، از پیش زمینه‌سازی کرده بود (مثلاً شبکه‌های وفادار که بعدها به شورش مسلحانه بدل شدند)؛ ولی این با «نظریه شکست» به معنای واقعی آن فرق دارد. نظریه شکست یعنی بازتعریف اهداف و استراتژی برای اجتناب از تکرار فاجعه؛ حال آن‌که صدام پس از شکست فاحش ۱۹۹۱، هیچ بازنگری راهبردی نکرد و همان رفتار تهاجمی و بازی با ابهام درباره سلاح‌های کشتارجمعی را ادامه داد. نتیجه، تکرار عین همان فاجعه در سال ۲۰۰۳ بود. به این معنا، سرنوشت صدام نه فقط شاهدی برای نبود نظریه شکست، بلکه دلیلی بر ضرورت آن است. منظورم  در این‌یادداست تشریح و تایید دیدگاه دیاکو حسینی در گفتگو با محمد فاضلی است. او باور دارد و به رهبران کنونی جمهوری اسلامی توصیه می‌کند که پیش از آن‌که حکومت در پی پاسخ به این پرسش باشد که «چگونه پیروز شویم؟»، باید از خود بپرسد: «چگونه ممکن است ببازیم؟» ممکن است جمهوری اسلامی در مقاطعی پیروزی‌های مقطعی کسب کند: حملات آمریکا را دفع کند، به برخی اهداف آمریکایی ضربه بزند، تنگه هرمز را برای مدتی محدود کند، آمریکا را به مذاکره وادارد، و... ولی هیچ‌کدام از این‌ها به‌معنای پیروزی در جنگ نیست. پرسش اصلی برای حکومت‌مسئولی در جنگ این است: نهایتا آمریکا چگونه می‌تواند این پیروزی‌های کوتاه‌مدت ایران را تحمل کند و حتی به شکست بلندمدت بدل سازد؟ فرض کنیم ایران بتواند آمد و شد در تنگه هرمز و حتی باب‌المندب را مختل کند؛ این از منظر نظامی می‌تواند موفقیت تلقی شود. ولی اگر نتیجه نهایی این زنجیره باشد: اختلال هرمز ← افزایش قیمت نفت ← فشار اقتصادی بر جهان ← ائتلاف بین‌المللی علیه ایران ← مشروعیت بیشتر برای حضور نظامی آمریکا ← فشار اقتصادی شدیدتر بر ایران، آنگاه همان اقدامی که در کوتاه‌مدت پیروزی تاکتیکی محسوب می‌شد، ممکن است در بلندمدت به شکست استراتژیک بدل شود. بنابراین نظریه شکست از خود می‌پرسد: «اگر این اقدام من موفق شد، دشمن چگونه می‌تواند همان موفقیت را علیه خودم به کار گیرد؟» ✍یدالله_کریمی‌پور https://t.me/geranig/40170

📍در ستایش خودشیفتگی (آیا دوست داشتنِ خود، همیشه نشانه‌ی بیماری است؟) ✍️ #مصطفی_سلیمانی 🔻 بعضی آدم‌ها آن‌قدر از متهم شدن به خودشیفتگی می‌ترسند که آرام‌آرام از خودشان حذف می‌شوند. تعریف را پس می‌زنند، خواسته‌هایشان را پنهان می‌کنند، موفقیتشان را کوچک می‌شمارند و حتی وقتی زخمی شده‌اند، نگران‌اند مبادا با حرف زدن از درد خود، «زیادی خودشان را مهم گرفته باشند». انگار فضیلت از جایی آغاز می‌شود که انسان خودش را از مرکز زندگی‌اش کنار بزند. ■ خودشیفتگی در زبان روزمره تقریباً همیشه دشنام است. کافی است کسی از خودش حرف بزند، به ظاهرش اهمیت بدهد یا از موفقیتش خوشحال باشد تا برچسب آماده شود: «خودشیفته است.» میان خوددوستی سالم، ویژگی‌های خودشیفته‌وار و «اختلال شخصیت خودشیفته» فاصله‌ای جدی وجود دارد. اختلال با احساس استحقاق، نیاز شدید به تحسین، حساسیت به انتقاد و دشواری در همدلی شناخته می‌شود؛ اما دوست داشتن خود، به‌خودی‌خود بیماری نیست. ■ هاینتس کوهوت، روان‌کاو اتریشی‌ـ‌آمریکایی و بنیان‌گذار مکتب «روان‌شناسی خود»، بر اهمیت دیده شدن در شکل‌گیری یک «خود» منسجم تأکید می‌کرد. کودک برای ساختن تصویری باثبات از خویش نیاز دارد تجربه کند که حضورش اهمیت دارد. مشکل همیشه از دوست داشته شدنِ بیش از حد آغاز نمی‌شود؛ گاهی از به اندازه کافی دیده نشدن شروع می‌شود. کسی که تجربه‌ای پایدار از ارزشمندی ندارد، ممکن است بعدها عمرش را صرف جمع کردن تأیید دیگران کند. ■ خودشیفتگی افراطی و تحقیر افراطی خویش گاهی از یک ریشه تغذیه می‌کنند: ناتوانی در داشتن تصویری واقع‌بینانه از خود. خودبزرگ‌بینی و خودتحقیری، دو سوی ظاهراً متضادِ یک درگیری با ارزش خویش‌اند. سلامت روان شاید جایی میان این دو باشد؛ جایی که انسان نه خودش را مرکز جهان ببیند و نه حاشیه بی‌اهمیت آن. ■ ما برای دوست داشتن دیگران آموزش دیده‌ایم، اما کمتر کسی یادمان داده چگونه خودمان را نیز موضوع محبت قرار دهیم. وقتی نوبت خودمان می‌رسد، مهربانی مشکوک می‌شود. استراحت را تنبلی، مرزبندی را خودخواهی، نه گفتن را بی‌محبتی و افتخار به خویش را غرور می‌نامیم. انگار محبت فقط زمانی اخلاقی است که گیرنده‌اش خود ما نباشیم. ■ خودشیفتگی سالم شاید همین باشد: انسان بتواند خودش را ببیند و از آنچه می‌بیند شرمگین نباشد. جلوی آینه بایستد و بی‌آنکه دنبال نقص بعدی بگردد، از چهره‌اش خوشش بیاید. کاری را خوب انجام دهد و منتظر اجازه دیگری برای افتخار کردن نماند. بگوید «من این را خوب انجام دادم»، بی‌آنکه اضافه کند «البته چیزی نبود». این‌ها لزوماً خودبزرگ‌بینی نیستند؛ گاهی فقط نشانه آن‌اند که آدم با خودش دشمن نیست. ■ مسئله از جایی آغاز می‌شود که عشق به خود به کوچک کردن دیگری احتیاج پیدا کند. اگر برای زیبا بودن من، دیگری باید زشت باشد؛ اگر برای موفق بودن من، دیگری باید شکست بخورد؛ اگر برای ارزشمند بودن من، همه باید تحسینم کنند، دیگر با خوددوستی روبه‌رو نیستیم، بلکه با «خودی» شکننده مواجهیم که برای سرپا ماندن از جهان سوخت می‌گیرد. خودشیفتگی بیمارگونه، برخلاف ظاهر پرطمطراقش، آسیب‌پذیر است؛ کافی است کسی تحسین نکند یا نقد کند تا این بنا بلرزد. ■ انسانِ آشتی‌کرده با خودش، به تماشاگران کمتری احتیاج دارد. می‌تواند کسی را زیباتر، موفق‌تر یا محبوب‌تر ببیند و احساس تهدید نکند. چون ارزش او مسابقه‌ای نیست که فقط یک نفر برنده‌اش باشد. خوددوستی سالم ظرفیت دوست داشتن دیگری را کم نمی‌کند؛ شاید بیشترش کند. کسی که گرسنه تأیید نیست، لازم نیست هر رابطه‌ای را به آینه‌ای برای اثبات خودش تبدیل کند. ■ شاید بد نباشد کمی از خودشیفتگی اعاده حیثیت کنیم. نه از آن نوعی که جهان را موظف می‌داند مدام برایش دست بزند؛ از آن بخش ضروری‌ای که به انسان اجازه می‌دهد خودش را دوست‌داشتنی بداند. چیزی در ما باید بتواند بگوید: «من هم مهمم.» نه مهم‌تر از همه، نه بی‌نیاز از همه؛ فقط مهم. شاید بلوغ همین باشد: آن‌قدر خودمان را دوست داشته باشیم که مجبور نباشیم دیگران را کوچک کنیم، و آن‌قدر دیگران را ببینیم که عشق به خودمان به نابینایی تبدیل نشود. گاهی برای دوست داشتن جهان، لازم است کسی درون ما وجود داشته باشد که خودش را شایسته دوست داشته شدن بداند. ❤️☘ https://t.me/geranig/40169

لرستان زیباست اشترانکوه