غـریبـانه

از ما استخوان هایی خواهد ماند که حسین ع را دوست دارد.

تمام شد؛ اذان مغرب را که گفتند، صفر تمام شد.. پیرهن مشکی عزای تو را تا میکنم و نمیدانم محرم سال آینده قسمتم شود خودم تنم کنم یا دست کسی گوشه ی کفنم میگذاردش.. این ناله های آخر زمزمه‌نامت را از من بپذیر.. چه بی مضایقه خوبی حسین جان✨ خودت را به من بچشان؛

روزی که تنهایی فقط من و تو آن هم برای اولین در زیر درختان ناروَن و اقاقیای دانشگاه قدم میزدیم و چند کلامی حرف هم میان این قدم زدن هایمان بود، تو را نمیدانم امّا برای من شیرین ترین و لذت بخش ترین روزی بود که در خاطرم ثبت کردم. و با وجود گذشت چند هفته از آن روز ، باز هم یادآوریش مرهمی میشود به این دل زخمی و تنهایَم. آخ اگر میدانستی که چقدر آرزویَش را داشتم یک روزی تو حرف بزنی و من فقط گوش بدهم به حرف هایت ! و آن روز اتفاق افتاد. تو حرف میزدی و من لبریز از شوق بودم. تو حرف میزدی و من برای هر کلمه و جمله‌ای که میگفتی ، جان میدادم و گوش میدادم. در میان حرف هایت از من هم چند سوالی میپرسیدی و من ، من، نمیدانی چه بر سرم می آمد تا جواب آن سوال هایت را بدهم! نمیدانم بار دیگر این اتفاق بازهم تکرار خواهد شد یا نه ! امّا بدان آن روز شیرین را هرگز فراموش نخواهم کرد. #میم_نوشت

ولی خوابی که تهش به یک شهید برسه، واقعا هم قشنگ بود و هم، حیرت انگیز.

ماجراهای من و شبا و دلتنگیام :»»»

باز خداروشکر ما مشهدی‌ایم برمی‌گردیم پیش امام‌رضا؛ استان های متفرقه به چه امیدی زنده می‌مونید؟!

باز خداروشکر ما مشهدی‌ایم برمی‌گردیم پیش امام‌رضا؛ استان های متفرقه به چه امیدی زنده می‌مونید؟!

‏اگه دوست داشت، اینقدر دل‌شکسته و آشفته نبودی.

به خون‌خواهیِ فریادِ عدالت که در تنگنای گلویت نیزه خورد؛  به سوی تو برمی‌گردیم هر سال و هر سال و هر سال… که اربعین تمرینِ جهان برای به سوی تو برگشتن است برگشتنی برای همیشه برگشتنی بدونِ بازگشت… محسن چاوشی [صوت‌های بی‌نشان]

من از عشقت نوشتم سال‌ها، شد دفتر شعری تو تنها دفتر شعر من و در دست اغیاری…

چند ساعتی گفتگو و قدم زدن در هوای خنکِ صبحِ تابستان در دانشگاه با او ، حوالی ۷ و ۴۵ دقیقه ، قشنگ ترین گفتگو و قدم زدنی بود که تجربه کردم. -۶ مرداد ماهِ ۱۴۰۵-

قرار بود که از فکر دست برداری بخواب آدم ساده!هنوز بیداری؟ _امیر دالوند

*/همه چیز از تپش قلب شروع میشود؛ به لرزش دستها و خماری چشمها هنگام نگاه کردنت ختم میشود. اگر همان بار اول قلبم به تپش نمی‌افتاد چی؟ اونوقت تو هم یک رهگذر ساده می‌ماندی و بس! یک رهگذر که بود و نبودش فرقی ندارد. نگاهش برایم معنای خاصی ندارد. لبخندش برایم زیبایی ندارد. کاش همان رهگذر می‌ماندی، می‌ماندی و قلب مرا اینگونه به آتش نمی‌کشیدی! . . #یادداشت‌های‌احمقانه.

چیزی که نه! اما حرف دلم را در چشمهایم به جا گذاشته ام تا بلکه بفهمد که چه میکشم :»

هر بار که می‌گویم هر بار نمی‌فهمی بسیار دلم تنگ است بسیار نمی‌فهمی...

بازم حرفهای یواشکی سبزِ من و خدای مهربون! ـ تماس ؛ فرت.

- قبلا تویِ دنیا گم می‌شدم، حالا تویِ خودم.