giioomeh

این ماییم که دیگران رو مغرور میکنیم چون ارزشی رو بهشون میدیم که ندارن:) _فکت

ولی جدی یه چیزی بهتون بگم آدما رورها کنید برن تولیگ خودشون بازی کنن خودتو،اعصابتو، روانتو فدا میکنی که چی؟! بگی من خیلی واسه تو زیادم قدرمو بدون؟! خداحافظی کن بره بابا. 👋🏻

منو با هرکسی نمیبینی پس اگر با کسی دیدی یا آدم حسابیه یا آدم روزای سختم بوده.

همونطور که Shayan yo میگه؛ همه ی تقصیرا رو گردن بگیر و ناپدید شو...:)

نتیجه اعتماد کردن به دریا غرق شدنه!

تعادل یعنی: به همون اندازه ای که صبوری؛ زیر میز زدنو بلد باشی.

عمیقاً آدمایی که موهاشون از تمیزی برق میزنه بدون صدا غذا میخورن نمیزارن دهنشون خشک بمونه وقتی میان توی صورتت نفسشون رو حبس میکنن هر روز لباس تمیز میپوشن و پشت سر بقیه چرت و پرت نمیگن واسم قابل احترامن...:)

نمی‌دونم برای شما هم پیش اومده یا نه، ولی این روزا حتی وقتی می‌خندم، یه غم کوچیک یه گوشه‌ی دلم نشسته که ول‌کن نیست:)

​و در نهایت در جست و جوی تکیه گاهی به خویش میرسی... و زندگی بارها و بارها و بارها ، تو را با " خودت " رو به رو خواهد کرد.

در نهایت تو زندگیم فقط برای کسایی که باهام درست رفتار میکنن صادقن، قدرمو میدونن بهم توجه میکنن حسود نیستن پایه ان و قدرمو میدونن جا دارم:)

گاهی زندگی طوفانی میشه… همه چیز از هم می‌پاشه، دل می‌گیره، صداها خاموش می‌شن. ولی همون‌جا، وسطِ بی‌کسی، یه حضور آروم زمزمه می‌کنه: «من هنوز همین‌جام.» خدا بود، هست، و خواهد بود… همون‌قدر نزدیک که نفست به تو

قشنگترین تعریفی که از شعور شنیدم؛ سنشون بالاست، ولی رفتارشون هنوز نیاز به سرپرست داره...

به یه خوشحالی نیازمندم، که زور هیچ غصه‌ای بهش نرسه...!

خیلی وقته که خیلی وقتا ‏مجبور می‌شم با “تجربه شد” از هر داستانی مووآن کنم.

قلب های زیبا شکسته میشن؛ دقیقا همونطور که گل های زیبا چیده میشن:)

نمیدونم شمام همینین یا نه ولی من تابستونم رو دارم شبیه یه مرد ۵۵ ساله‌ای که زنش مرده و از زندگی سیره میگذرونم.:(

تا حالا شده بعد از معاشرت بایسری آدما حس کنید کثیف شدین؟! یعنی بعضیا انقدر از لحاظ رفتاری سطح پایین و منزجر کننده آن که آدم حس میکنه یه لایه غبار نشسته روش!

مانده‌ایم میان بد ذاتانی که در یک تَن هزاران چهره دارند....

کم کم یاد گرفتم حرف نزنم، چون یا اشتباه فهمیدن، یا اهمیت ندادن.

گاهی درون آدم چیزی جریان داره که فقط میشه بهش فکر کرد، نمیشه ازش گفت، نمیشه توصیفش کرد، فقط درون خود آدم حس می‌شه، با کلمات شکل و معنای خودشو از دست میده.