گُذَرْ… |کاف‌اِی

گویی که لحظه‌ای سکوت عالم را فراگیرد. من چه بودم؟ جز یک گُذَرْ... گذر نام من است. که بودنِ واقعی، رفتن و ساختن و از نو پدید آمدن است. می‌گذرد. و این‌چنین هم نمی ماند. خوشا به حالم اگر، معنی ِ بودن را در گذر پیدا کنم.