Nell’archivio

برای اینکه پل ارتباطیم قطع نشه، اینجا رو از قبل با یه دایره معاشرتی کوچیک داشتیم، شما هم برای شنیدن و دیدن محتوای کاملا سطحی و رعیت‌گونه میتونید ریکوئست بدید. (اسم و پروفایلتون برام باز باشه خوشگلا) https://t.me/+IJsFyN2tleFmYTA0

*احتمالا این آخرین پیامیه که داخل کانال میذارم و چراغش و برای همیشه خاموش میکنم. پاکش نمیکنم چون برام ارزشمنده و همونطور که از اسمش هم پیداس آرشیوی از چندین و چندسال زندگی من بوده و بالا پایین‌های زیادی رو به خودش دیده؛ همچنین اینکه پلی‌لیست‌هایی که هیچوقت توی اسپاتیفای نساختم و یجورایی اینجا دارمشون. طی این چهار پنج سال اینجا به من خیلی کمک کرد و دوست‌های خیلی خوبی هم بهم هدیه داد، فقط در این برهه به این نتیجه رسیدم که اینجا دیگه نقشی توی روزمرگی و دغدغه‌های فعلیم نداره و بهتره حس و حالی که تا اینجا ساختم و از سر اجبار خرابش نکنم. بوس به همگی شما🤍

/حالا دوباره کار و روتین‌ همیشگی

یکی از جالب‌ترین و رندوم‌ترین روزها و شب‌ها رو توی تهران گذروندم. الان که از دور به اون تایم‌لاین دو هفته‌ای نگاه میکنم خیلی طولانی‌تر از چیزی که بود به نظر میرسه. خیلی دستم پر شده؛ حالا همه‌ی کارها و معاشرت‌ها و تجربه‌ها دو هفته بزرگترم کردن. الان زندگیم به اندازه دو هفته بامزه‌تر شده. اینم از جعبه‌های جالبی که اخیرا زندگی توی همون کوله‌پشتی همیشگیم چپونده.

tehran, no.6

tehran, no.5

هفته‌ی پیش داداشم برای سوپرایز تولدم (سوپرایز خیلی زود هنگام) گل فرستاد واسم. تا اون موقع بزرگ شدن اون پسر کوچولوی تخس غرغرو انقدر برام پررنگ نشده بود و اونجا بجای همه بهت افتخار کردم. ولی دروغ چرا؟ در عین حال بارها تصور کردم که من اونی‌ هستم که عزیزش و دی ماه توی میدان علیخانی از دست داد، چه همون شب‌ها‌ چه شیش ماه بعد. از فکر خودم شرم کردم و تنم لرزید. تو هم فقط بیست سالته، جونت از شر جمهوری اسلامی دور باشه عزیزدلم.