شاسوسا

زندگی های نزیسته یه روزهایی دست از سر آدم برنمیداره

درس خواندن برای او، شکلی از بودن در جهان بود.

بچه‌ها من دارم توی دانشکده پزشکی دوره ژنتیک مولکولی عملی میذارم🙈 اگر مشهد هستید و دوست دارید شرکت کنید. ممنون میشم این پیام رو تو چنل هاتون بذارین😘

یه خونه‌ی بامزه توی یه کوچه‌ی بامزه. 📍Scilla, Italia.

‏ 20 تا 30 سالگی برای اینن که آدم سردرگم باشه و تازه از همه‌چیز سر در بیاره. نمی‌دونم کی این بین انسان‌ها مطرح شد که بیست و خرده‌ای سالگی باید برای “رسیدن” باشه. به‌نظرم خیلی راحت همه‌مون باید تو این ده سال بخوریم به در و دیوار تا از این دنیای پیچیده سر در بیاریم. : کفتر پاسکال

راز میگه: حس می‌کنم هنره که کامل نباشی و بری توی دل ماجرا.

بعد مدت‌ها هوا ابری و تاریک و توی خیز بارونه و ذوقی در من می‌لولد که بیا و ببین!

ما اینجاییم و به دنیا میایم، یه دوره‌ای رو زندگی می‌کنیم و بعدش می‌میریم. به همین سادگیه؛ اشکالی نداره که اضطراب داری، اشکالی نداره که نمی‌دونی؛ اشکالی نداره که ترس داری و از هیچی سر در نمیاری و توی یه محیط جدیدی، هممون مثل همیم... هممون پر از ترس و تاریکی و اشتباه و خجالت و احساسات این شکلی هستیم و هیچ اشکالی نداره؛ بخاطر اینکه زنده‌ایم، آدمیم، ربات که نیستیم و همین قشنگش میکنه. آدم‌ها با ترس‌هاشون با خجالت‌هاشون با تیرگی‌هاشون به هم وصل میشن. فقط کافیه شجاع باشی و نترسی... چونکه زندگی واقعا ارزشش رو داره. رها

سهیل رضایی تو پادکست جافکری میگه:« اگه تروما رو درمان نکنیم ما در سکوت می‌میریم و میگن ترومایی که درباره‌ش حرف زده نمیشه، هرروز به مرگ روح منجر میشه. یعنی طراوات زندگی هی تخلیه میشه و تو همه‌ش فکر می‌کنی که چی؟».

خدا کند انگورها برسند، جهان مست شود‌‌‌...

آدم ترومازده بیشترین چیزی که شفابخشش هست عشقه، آدم ترومازده بیشترین چیزی رو که پس میزنه، عشقه‌. بسل وندرکلک از پادکست جافکری