ژاکاو | حوا انوری

نظارت شبیه زندان حضور است و بی‌اهمیتی شبیه گودال. یکی از فشارِ تصاحب‌شدن گلایه می‌کند، یکی از سرمایی تنهایی مطلق می‌میرد، اما دردناک‌تر بی‌اهمیتی است؛ چرا که زنجیر حداقل اعترافی تلخ به وجود زندان است، اما فراموشی انکارِ آفرینش توست. انسان از تبر خشم زخم می‌خورد و می‌ماند، اما از ندیده شدن، تبخیر می‌شود. دردناک‌تر آن است که باشی، اما چنان نباشی که حتی سایه‌ات مزاحم خلوت کسی شود. #زهره_نیازی

. پارسا ما را مُقَمِّر گفت، بالله راست گفت ما متاعِ هر دو عالم را به یک دو باختیم

. ای دوست، ای برادر، ای همخون وقتی به ماه رسیدی تاریخ قتل‌عام گل‌ها را بنویس. #فروغ_فرخزاد

. با آن‌که می‌دانم نوجوانی، ناتوانی در اندازه گرفتنِ احساسات است، باز هم گاهی به همان حال‌وهوا برمی‌گردم؛ جایی که احساسات از اندازهٔ واقعی‌شان فراتر می‌روند. #_حوا_انورے

. ترسِ من روزی‌ست که دیگران هنوز مرا نویسنده بخوانند، اما من دیگر از پسِ حتی یک جمله هم برنیایم. #_حوا_انورے

. کاش آدم‌ها قادر می‌بودند دوست‌داشتنی‌ترین آرزوهای خود را به دست بیاورند. آن‌وقت شاید این‌همه آدم، با چشم‌های باز، در عزای زندگیِ خود راه نمی‌رفتند. اما تقدیر، انگار با عزیزترین آرزوهای آدم‌ها سرِ سازگاری ندارد. هرچه بیشتر دوستشان داشته باشی، دورتر می‌ایستند؛ آن‌قدر دور که آخرِ کار، به‌جای رسیدن، فقط یاد می‌گیری دلتنگیِ آن‌ها را با خودت حمل کنی. #_حوا_انورے

موج‌ها بر ساحل از بی‌جرعتی جان می‌کنند قطره‌ای گستاخِ باران باش و در دریا بمیر #مهدی_عابدی

. این هم مقبره‌ی بابا ملنگ؛ عارفی که کوهِ بابا به نامش شناخته می‌شود. داستانش شنیدنی‌ست. هرگاه فرصتی دست بدهد، روایتِ کاملش را برایتان خواهم نوشت. کوه‌ِ بابا