اینجا

بعد از پنج سال دوباره اومدم پیش دکتر روان‌پزشکی که دوران کنکورم هم می‌اومدم. همه چیز همون شکلیه به جز من، چه چیز‌ها دیدم و تجربه کردم و دوباره مسیرم به اینجا رسید. دارم فکر می‌کنم مگه ما چی گفتیم، چی خواستیم که حقمون اینه؟ انقدر قلبم پر از درده که نمی‌دونم باید چیکار کنم.

خنجر گرفتم دستم و هرچی آنلاین شاپ ایرانی و خارجیه رو دارم پاره می‌کنم، این در حالیه که سرکار هم نمی‌رم و اگر پول‌هام تموم شه واقعا تموم شده.

دارم با نخ رافیا تت بگ می‌بافم، داره خوشگل می‌شه.

امروز ظهر، قبلش رفتم دادگاه یه چیزی رو امضا کنم و کلی حالم بد شد که روز دادگاهم با چه وضعی اونجا بودم.

دیروز خیلی رندوم بابام گفت بیا بریم کافه، رفتیم خانه‌ی باران. موهام رو هم مثلا آبی کردم ولی نتیجه اون‌قدر خوب نشد.

این شعر سهراب رو زمزمه می‌کردم: ما می‌رویم، و آیا در پی ما، یادی از درها خواهد گذشت؟ ما می‌گذریم، و آیا غمی بر جای ما، در سایه‌ها خواهد نشست؟

همه چیز خوبه تا وقتی که شب شروع می‌شه و سیاهی من رو توی خودش غرق می‌کنه.

واقعا دنیا دار مکافاته؟! فکر نمی‌کنم.