چیکسآ

یکی از دلایلی که از کال متنفرم اینه که فرصت فکر کردن و جواب دادن ندارم.

من پذیرفتم زندگی بی‌رحمه، پذیرفتم زندگی عادلانه نیست،‌ پذیرفتم قرار نیست همه چی اونطوری که من میخوام پیش بره، پذیرفتم ولی این زندگی اینقدر مادرجندست که بازم منو شوکه میکنه.

ن جدی چرا بیداری؟

ادم نمیتونه چیزی که هرگز نداشته رو از دست بده.

شروع زندگی انسان از جاییه که بپذیره هیچوقت حالش خوب نمی‌شه.

بنظرم برای ما ایرانیا غمگین ترین کلمه «آزادی» عه چون هیچوقت واقعیشو نچشیدیم.

باشه تو بدبخت‌‌تری فقط خفه شو.

اما اگه سیاه به رنگ‌های روشن غلبه کنه اون‌وقت افراط و زیاده‌روی رو از دست میدی، ‌و چی داری که باقی بمونه؟

همیشه ترجیح‌م اشتیاق دیدن نتیجه بوده تا لذت بردن از مسیر.