مصدع اوقات

حالا که جام جهانی تموم شد امیدوارم نظرات خانم‌ها درمورد بلینگهام و بقیه بچه‌خوشگلا به اندازه‌ی کافی به پسرها احساس object بودن داده باشه

الان باز مسی یه مصاحبه میکنه که مثل تمام مصاحبه‌های قبل و مثل عکس بالا توش داره فقط روی تیم بودن تاکید میکنه و در حالی که تو همین بازی قبلی چندتا موقعیت برای هم‌تیمیاش ساخته (مثل اکثر اوقات) و دوتا‌ پاس گل بی‌نظیر داده که تازه یکیش هم با پای غیرتخصصیش بوده، باز هم تمام مدت از هم‌تیمی‌های گاهاً اعصاب خردکنش تشکر میکنه و یا اصلا میگه لطف خدا و مردم به ما بود. مثل هر مصاحبه‌ی بعد بازی‌ای که از بچگیاش تا به الان داره. من واقعا نمیدونم آدم چطور میتونه از چنین کسی متنفر باشه. ول کن دیگه مرد یکم خودشیفته‌ای چیزی باش خسته‌م کردی کسکش

الان باز مسی یه مصاحبه میکنه که مثل تمام مصاحبه‌های قبل و مثل عکس بالا توش داره فقط روی تیم بودن تاکید میکنه و در حالی که تو همین بازی قبلی چندتا موقعیت برای هم‌تیمیاش ساخته (مثل اکثر اوقات) و دوتا‌ پاس گل بی‌نظیر داده که تازه یکیش هم با پای غیرتخصصیش بوده،…

تراپیست:

این هم دیگه عجیب‌ترین چیزی بود که امروز دیدم. واقعا این چه کسشریه دیگه؟ تو که داری به انگشتت زحمت میدی و «خیلیه» رو تایپ میکنی خب قیمتش رو بگو. وا. یعنی چی اصلا؟ نمیدونم جامعه‌ی آنلاین‌شاپ‌های ایرانی داره به کدوم سمت میره ولی هرجا که میره جای خوبی نیست.

شاید باورتون نشه اما چند روزه که تو توییتر در مورد اینکه مردم لباس زیرشون رو میندازن تو لباسشویی یا با دست میشورن دعواست. یعنی گاهی به خودت میگی دیگه هیچی نمیتونه شگفت‌زده‌م کنه و بعد توییتر فارسی رو باز میکنی

بچه‌ها حالتون خوبه؟

مردم خودشون نون ندارن بخورن بعد ادمین کسون‌شاپ احتمالا احساس بهتری به خودش پیدا میکنه از اینکه مردم نون ندارن بخورن.

بعضی‌ وقتا به این فکر میکنم که کاراکتر گراز توی کارتون تیمون و پومبا رو اومدن جدی جدی با لهجه‌ی ترکی دوبله کردن و اتفاقا انقدر هم بهش میومد که برخلاف بقیه مواقع، ترک‌های عزیز حتی اعتراض هم نکردن. اصلا حتی این قضیه که چنین چیزی به ذهن دوبلورها رسیده هم خنده‌داره::)))))))

بینظیر

без подписи

به نظرم در نهایت مهم‌ترین چیز اینه جوری زندگی کنی که وقتی تو آینه نگاه میکنی از خودت خجالت نکشی و شرمنده‌ نباشی‌.

حالا دارم فکر میکنم اگه یه انسان با توجه به احساسات و زندگی خودش به هوش مصنوعی دستورات خاصی داده باشه تا هنر خاصی که مد نظرش هست رو با اون هوش مصنوعی خلق کنه اون‌وقت تکلیف چیه. به نظرم این تا حدی قابل پذیرشه. هرچند باز هم زیاد جالب نیست. اگه قرار بود هر شخصی از راه میرسه با هوش مصنوعی یه هنری خلق کنه اونوقت این همه آدمی که عمرشون رو صرف استعداد و تمریناتشون کردن چی؟ اصلا تو کونم نمیره. نمیدونم جدی. این قضیه هم مثل ایرانی بودنه، یعنی از این لحاظ که مغز آدمیزادیم به لحاظ زیستی به هیچ وجه برای تحمل کردن چنین کسشرهایی ساخته نشده و طی این همه سال تکامل هم اصلا و ابدا برای تحمل چنین کسشرهایی تکامل پیدا نکرده. سیستم عصبیم واقعا چنین زندگی‌ای رو پشتیبانی نمیکنه

به صورت کلی باید گفت سلبریتی‌‌ها (و حتی برخی اینفلوئنسرها) حکم دلقک رو دارن. یعنی کل وظیفه‌شون اینه که مردم رو سرگرم کنن. حالا هر نظر و عملی که خارج از این حوزه انجام بدن اصلا اعتبار خاصی نداره؛ یعنی باید مستقیم حواله بدید به کیرتون. ولی متاسفانه چه میشه کرد که سلبریتی‌ایشوز دارید و فکر میکنید هر کسی که با هزار روش شرافتمندانه و ناشرفتمندانه به معروفیتی رسیده باشه لزوما باید آدم خوبی هم باشه یا نظرات و عقاید درستی داشته باشه. ناامید کننده‌ست اما واقعیته. طرف به احتمال زیاد صرفا دلقک خوبیه و کل عمرش رو هم صرف دیده شدن و پول درآوردن از این راه کرده. درواقع اگر در زمان ناصرالدین‌شاه وجود داشت احتمالا تلخک دربار (تصویر بالا) میشد. بعد شما از چنین اشخاصی انتظار چی رو دارید؟ جان عزیزانتون از این فاز خوب دیدنِ کسکش‌ها دربیاید، انقدر بهشون اعتبار ندید و کمتر از مادرجنده بودنشون تعجب کنید.

نمیدونم احمقانه‌ست یا نه ولی من واقعا با هر نوع هنری که ساخته‌ی AI باشه مشکل دارم. حتی ساده‌ترین عکس‌ها. ازشون میترسم و همزمان کوچکترین ارزش و زیبایی هم برام ندارن. به عنوان یک آدمیزاد، عاشق داستانم یا بهتر بگم عاشق داستانی‌ام که پشت هنر وجود داره. عاشق احساسات خوب و بدی‌ هستم که هنرمند حین خلق کردن اثرش داشته. فکر میکنم هم همینه که هنر رو ارزشمند میکنه. وقتی از آهنگی خوشم میاد یا نقاشی زیبایی میبینم دوست دارم بدونم داستانش چی بوده. منظور هنرمند از خلقش چی بوده. چه اتفاقاتی تو ذهن و قلبش رخ داده که منجر به خلق چنین مخلوقی شده. حتی اگه منظوری نداشته باشه و همینجوری رندوم چیزی ساخته باشه، ذهن من ناخودآگاه دنبال داستان ساختنه. حالا داستان که دقیقا نه، خیلی‌ها داستان هم ندارن، صرفا تجربه‌ی زیسته. یعنی یه موجود زنده با توجه به هر چیزی که تجربه کرده یا تو ذهنش داشته یا هرچیزی اومده یه چیزی خلق کرده و این زنده بودن پشتشه که بهش ارزش میبخشه. ولی اگه ساخته‌ی یه ربات بی‌ پدر و مادر (لیترالی بی پدر و مادر) باشه که هیچ معنایی نداره، من دقیقا باید چجوری بهش نگاه کنم؟ حتی احساس خوبی هم نمیده. چجوری میتونم از چیزی لذت ببرم که نه تجربه‌‌ی یه ثانیه زنده بودن پشتشه، و نه حتی میشه اسمش رو گذاشت هنر؟ اصلا مگه خود مفهوم زندگی کم بی‌معنیه که حالا با چیزهای بی‌معنی‌تر هم پرش کنم؟ دوست ندارم. ممنون.

دیگه هم به من چه که عاشق کی میشید و از مادرجنده بودن کی تعجب میکنید. خسته شدم.

افول بشریت زمانی شروع شد که سلبریتی‌جماعت شروع کرد به نظر دادن درباره‌ی سیاست. از اون آمریکاش بگیر تا همین ایران. ولمون کنید دلقک‌های بی‌پدر و مادر. برید آهنگای دزدی‌تون رو بخونید، با همدیگه برای کار گیرآوردن زنا کنید و دنبال پدر بچه‌هاتون بگردید. شما مادرقحبه‌های…

به نظرم در نهایت مهم‌ترین چیز اینه جوری زندگی کنی که وقتی تو آینه نگاه میکنی از خودت خجالت نکشی و شرمنده‌ نباشی‌.

یکسری شمالی‌ها یاد گرفتن از گاو ریل میذارن بعد تو کپشن مینویسن اصالت. خدایا شکرت

کیرم تو اداره‌ی برق. کیرم تو توربین‌های آبی تولید برق. کیرم تو نیروگاهی که برقش تو سال ۲۰۲۶ باید اینجوری به مردم برسه. کیرم تو سیبیلای بابابرقی. مادرجنده کیرم تو کلاه زردت بیست سال پیش هرروز میومدی میگفتی «هرگز نشه فراموش لامپ اضافه خاموش» الان در حد همون یه لامپ هم باید دعا و آرزو کنیم تا برق وصل بمونه. آدم شهروند درجه‌ی سه‌ی یه کشور نرمال باشه هم اینجوری باهاش رفتار نمیشه. خدایا شکرت