پرومتئوس در بند

تخیل چیست و چه ارتباطی با سیاست دارد؟ چرا در زمان‌هایی که فاجعه همه جا گسترده شده، نقش تخیل پررنگ می‌شود؟ چرا یوسا می‌گوید که «تخیل، سلاح واقعی ما انسان‌هاست»؟ و چه رمانی بهتر از اثر درخشان یوگنی زامیاتین، «ما»، برای جستجوی پاسخ این پرسش‌ها؟ 🎙 ادبیات در دوزخ | اپیزود ۱۶ @agrafoss

@iampromethe

«مربی‌گری و پدر بودن گه‌گاهی با هم تناقض دارن.» 📽 Ted Lasso

در تاریخ اندیشه بشر همواره دو تعریف از سعادت و خوشبختی وجود داشته که با یکدیگر در تقابل بوده‌اند. گروهی سعادت را ارضای تمامی امیال و نیازهای انسان تعریف کرده‌اند و گروهی دیگر سعادت را به معنای نبودن رنج دانسته‌اند. (البته به عقیده من این دو تعریف در ذات یکی هستند؛ چرا که رنج یعنی میل ارضا نشده و راه از بین بردن آن این است که یا میل ارضا شود و یا اساسا صورت مسئله پاک شود و میلی وجود نداشته باشد.) اگر سعادت را به معنای ارضای تمام امیال در نظر بگیریم، از ناممکن سخن گفته‌ایم. ساختار جهان هستی و طبیعت برای ارضای تمامی امیالی که در ذهن انسان قابل شکل‌گیری است طراحی نشده است. در مقابل، اگر سعادت را به معنای نبودن رنج در نظر بگیریم، باید میل و هر خصلت انسانی را که زاینده میل و رنج است - از جمله آزادی انتخاب و میل‌ورزی و مسئولیت ناشی از آن - از بین ببریم، و اگر چنین کنیم، دیگر انسان نیستیم و به رباتی تهی از تاملات انسانی تبدیل می‌شویم که آزادی، میل، عشق و عاطفه و ... در آن وجود ندارد، و اگر انسان نباشیم، صحبت از سعادتمندی اساسا بی‌معنا می‌شود. در نتیجه یک روی سکه سعادت ناممکن و روی دیگر آن بی‌معناست. شاید تراژدی جهان همین باشد که انسان بودن یعنی سعادتمند نبودن.

@iampromethe

«سعادت؟... آخر امیال مایه عذاب‌اند، مگر نه؟ بی‌تردید سعادت زمانی معنی دارد که دیگر هیچ میلی در میان نباشد، حتی یکی... چه اشتباهی، چه خرافه مضحکی است که ما هنوز هم جلوی سعادت علامت مثبت می‌گذاریم. علامت سعادت مطلق علامت منفی است، منفی الهی.» 📚 ما | یوگنی زامیاتین

چرا فکر می‌کنی که حماقت بد است؟ اگر از حماقت انسان، مثل خِرَدش، قرن‌ها مراقبت می‌کردند و پرورشش می‌دادند، شاید از آن هم چیز بی‌نهایت ارزشمندی به دست می‌آمد. 📚 ما | یوگنی زامیاتین

Joined to the Club 27!

هدیه ارزشمند و هنر زیبای دست فرزین عزیز. @sulsfont Instagram: Oldsulscalligraphy

حق هر انسانی است که نخستین فعالیت هر روزش، فعالیت مورد علاقه‌اش باشد؛ نه کار کردن و درس خواندن و با عجله از خانه خارج شدن و در ترافیک ماندن...

از معجزات فروید اینه که در روزهای بعد از شب‌هایی که کابوس می‌بینم حال روانم بهتره.

وجود خودم را حس می‌کنم. اما تنها بعضی چیزها وجود خودشان را حس می‌کنند و از فردیتشان آگاهند؛ چشمی که خاری در آن رفته، انگشت ملتهب و دندان چرک‌کرده: چشم، انگشت و دندان سالم حس نمی‌شوند، انگار که وجود ندارند. آیا خودآگاهی به وضوح چیزی جز نوعی بیماری نیست؟ 📚 ما | یوگنی زامیاتین

خوشا آن‌ها که هنوز شور زندگی دارند، و خوشا آن‌ها که با دل‌مردگی‌شان راحت‌اند. رنج ما از آن است که دلتنگ شور زندگی‌مان هستیم و به دل‌مردگی خویش خو نگرفته‌ایم.

@iampromethe