مرکز فرهنگی سفارت هند، تهران - SVCC

https://aioc.universityofpatanjali.com

‎*«-۲۰۲۶ کنفرانس سراسری شرق‌شناسی هند» (All India Oriental Conference-2026)* ‎_فراخوان_ «کنفرانس سراسری شرق‌شناسی هند» (AIOC) در سال ۱۹۱۸ با هدف گسترش و ترویج گفتگوهای علمی در حوزه‌های هندشناسی و شرق‌شناسی در سراسر هند تأسیس شده است. نخستین نشست این کنفرانس در ۵ نوامبر ۱۹۱۹ در شهر پونا افتتاح شد. این کنفرانس معتبر و برجسته که به‌صورت دوسالانه برگزار می‌شود، با بیش از یک قرن تجربه، بستری را برای تبادل دانش و یافته‌های پژوهشی میان صاحب‌نظران، پژوهشگران و دانشگاهیان فراهم آورده است. پس از برگزاری موفق ۵۱ دوره در دانشگاه‌ها و مؤسسات برجسته هند، پنجاه‌ودومین دوره این کنفرانس در نظر دارد که در تاریخ ۲۹ تا ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶ در «دانشگاه پاتانجلی» واقع در شهر هریدوار برگزار شود. این کنفرانس همواره در جهت ارتقا و گسترش فعالیت های علمی، تشویق پژوهش‌های میان رشته‌ای و پاسداری از میراث غنی فکری و فرهنگی هند میکوشد. در میان ۱۸ حوزه ی اصلی مطالعاتی این کنفرانس، بخش «مطالعات ایرانی، عربی و فارسی» دارای جایگاه ویژه‌ای است، چرا که به همان اندازه در پربارتر شدن گنجینه علمی هند نقش دارد. از پژوهشگران این حوزه‌ها دعوت می‌شود با ارائهٔ مقاله، در این کنفرانس حضوری فعال داشته باشند. تاریخ‌های مهم به شرح زیر است: ۱. آخرین مهلت ارسال چکیده: ۱۵ اوت ۲۰۲۶ ۲. آخرین مهلت ارسال چکیده به همراه مقاله کامل: ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ ****** برای اطلاعات بیشتر، به بروشور و وب‌سایت رسمی کنفرانس که همراه این متن آمده است مراجعه کنید- ‏https://aioc.universityofpatanjali.com

مطربان رفتند‌ و صوفی در سماع عشق را آغاز هست انجام نیست **** هندنامه -۳۹ «روزنامچه سیاحت» (سفر غلام‌الثقلین از هندوستان به عراق ایران و شامات در عصر مشروطه) غلام الثقلین مترجم: لیلا عبدی خجسته ناشر: پژوهشگاه فرهنگ هنر و ارتباطات **** خواجه غلام‌الثقلین دانش آموخته دانشگاه اسلامی علیگر و اندیشمند برجسته اسلامی در هندوستان بود. کتاب حاضر یادداشت‌های روزانه سفر اوست که در سال 1329 هجری قمری از پانی پت راهی عراق و ایران شده است. این اثر شرح سفر و مشاهدات این نویسنده از هندوستان به کشورهای عراق، ایران و شامات را در بر می‌گیرد. این کتاب علاوه بر توصیف وضعیت اجتماعی، سیاسی و مردم شناختی، کشورهای منطقه را در بحبوحه انقلاب مشروطیت به تصویر می‌کشد و تحلیلی بی طرف و دیدگاهی بی‌نظیر از شرایط آن دوران ارائه می‌دهد. https://youtu.be/m2BVCZK1cVs?si=n6YzJT8PPStskvFK

https://www.youtube.com/watch?v=VPqPQOgLsPc هندنامه ۳۸ **** تحفۀ درود (رساله‌ای در ابزار خوشنویسی و اصول و قواعد خط نستعلیق) محمد منعم صدیقی تحقیق و تصحیح: دکتر حمیدرضا قلیچ‌خانی انتشارات دکتر محمود افشار، 1401 **** کتاب حاضر دربردارندۀ دو رساله درباب خوشنویسی است. نخست «تحفۀ درود» از محمد منعم، فرزند شیخ عبدالحی اَروَلی، خوشنویس و شاعر هندی، که تألیف آن پس از چند سال در 1120 قمری به پایان رسیده است. این اثر طولانی‌ترین رسالۀ آموزشی خوشنویسی است که یک هندی پارسی‌گو نوشته است. دیگر رساله‌ای مختصر در شناخت نستعلیق، احوال خوشنویسان و ابزار و رنگ‌هاست، از محمدامین که در سال 1139 قمری در هند تألیف شده است. تصحیح هر دو رساله براساس تک نسخۀ به دست‌آمده از آنها صورت پذیرفته است. * Hindnāmeh-38 **** Tohfat al-Dorud (A Treatise on the Tools of Calligraphy and the Principles of the Nasta‘liq Script) Mohammad Mon'im Siddiqi Edited and researched by Dr. Hamidreza Ghelichkhani Publisher: Dr. Mahmoud Afshar Foundation, 2023 **** This volume contains two treatises on calligraphy. The first is "Tohfat al-Dorud" by Muhammad Mun‘im, son of Shaykh ‘Abd al-Hayy Arwali; an Indian calligrapher and poet. He completed it in 1120 AH (1708 AD) after several years of work. It is the longest instructional treatise on calligraphy written by a Persian-writing Indian author. The second is a shorter treatise by Muhammad Amin, composed in India in 1139 AH (1726 AD), on the recognition of the Nasta‘liq script, the lives of calligraphers, and the tools and pigments used in the art. Both treatises have been edited on the basis of the single extant manuscript discovered for each. #هندنامه #مرکز_فرهگی_هند #سفارت_هند #بلرام_شکلا #حمیدرضا_قلیچخانی #خط #india #hindnama

Announcement of ICCR – Atal Bihari Vajpayee General Scholarship Scheme for the Academic Year 2026-27 The Indian Council for Cultural Relations (ICCR) shall be awarding scholarships to meritorious Iranian students interested in pursuing higher studies in India under its Atal Bihari Vajpayee General Scholarship Scheme for the academic year 2026-27. The portal will be operational from 27th February 2026 to apply for admission. The last date of application is 15th April 2026 in order to meet ICCR’s timeline. ***** اطلاعیه طرح بورس عمومی ICCR – آتال بیهاری واجپایی برای سال تحصیلی 2026-27 شورای روابط فرهنگی هند (ICCR) به دانشجویان شایسته‌ی ایرانی که قصد ادامه‌ی تحصیل در هند تحت طرح بورس عمومی ICCR – آتال بیهاری واجپایی برای سال 2026-27 را دارند بورس تحصیلی اعطا می‌کند. این پرتال از تاریخ 27 فوریه 2026 (8 اسفند 1404) جهت ثبت‌نام فعال خواهد بود. آخرین مهلت ثبت‌نام طبق زمانبندی تعیین‌شده توسط‌ شورای روابط فرهنگی 15 آوریل 2026 (26 فروردین 1405) است. ترجمه فارسی اطلاعیه در صفحه‌ی دوم فایل موجود است.

https://www.youtube.com/watch?v=eAaw7iRy_yQ هندنامه ۳۷ **** در بزم غالب (زندگی و آثار غالب دهلوی) دکتر مهدی فیروزیان ناشر: انتشارات بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار، 1404 **** هر شاعری تقدیری دارد. ستاره‌ی بخت شاعران گاه زود می‌درخشد و گاه دیر؛ و گاه صدها سال بعد. میرزا اسدالله‌خان غالب دهلوی با وجود شهرت جهانی و محبوبیت و نفوذ بسیار در زادگاهش،‌ در ایران چندان شناخته‌شده نیست. دلایل گوناگونی می‌تواند در پسِ این امر نهفته باشد. خود غالب در یکی از ابیاتش به این نکته اشاره‌ای پیش‌بینانه کرده است: کوکبم را در عدم اوج قبولی بوده است شهرت شعرم به گیتی بعد من خواهد شدن غالب از بزرگ‌ترین شاعران زبان‌های فارسی و اردو بود که در هند شکوفا شد. او یکی از مهم‌ترین پاسداران زبان فارسی در هند بوده است. مایه‌ی بسی خرسندی است که برای نخستین‌بار در ایران کتابی جامع تألیف شده است که شعر و نثر غالب را به‌گونه‌ای علمی و انتقادی بررسی می‌کند. کتاب «در بزم غالب» اثر دکتر مهدی فیروزیان تلاشی است برای شناساندن غالب و آثار منظوم و منثور فارسی او به فارسی‌زبانانان، که همراه با اشاراتی به نوشته‌های اردوی وی است. نویسندۀ کتاب، اثرگذاری غالب بر نویسندگان و شاعران پس از وی را نشان داده است. در این کتاب، همچنین ترجمه‌های آثار غالب به زبان‌های گوناگون و پژوهش‌هایی که دربارۀ او به انجام رسیده است معرفی شده‌اند. در پایان کتاب، اشعاری برگزیده از غالب همراه با توضیحاتی مختصر نقل شده است. امید است این اثر بتواند ادب‌دوستان و پژوهشگران فارسی‌زبان را با هنر و اندیشه‌ی غالب آشناتر سازد. Hindnāmeh-37 **** Dar Bazm-e-Ghalib (Life and Works of Ghalib) Dr. Mehdi Firoozian Publishr:  Dr. Mahmoud Afshar Foundation, 2026 **** Poets have their own destiny. Their stars shine early, sometimes late, sometimes hundreds of years later. Despite the fame, wide popularity and intense influence, Mirza Asadullah Khan 'Ghalib' enjoys in his homeland,  remains relatively little known in Iran. There might be many reasons behind it. Ghalib himself had predicted in one of his verses in this regard- My star, in nonexistence, had already reached its apex The world shall learn my poetry’s renown, when I am no more Mirza Asadullah Khan 'Ghalib' was one of the  greatest poets of Persian and Urdu languages who flourished in India. In Iran he is considered to be one of the chief guardians of the Persian language in India. It is a matter of great happiness that for the first time in Iran a comprehensive book has been authored which critically analyses Ghalib's poetry for Persian readers. 'Dar Bazm-e-Ghalib', a book by Dr. Mehdi Firoozian, is an effort to introduce Ghalib and his Persian works, together with references to his writings in Urdu, to the Persian speakers. The author demonstrates the impact of Ghalib on later writers and poets. An overview of translations of Ghalib’s works into various languages as well as the studies that have been carried out about him has also been included in this book. The book concludes with a selection of Ghalib’s Persian poetry, accompanied by brief explanatory notes. We hope that this book will be able to orient Persian scholars to the art and mind of Ghalib. *********

https://youtu.be/9fczOoRrzno?si=Xbs2V_M1CUPpLmeZ عناوین جلسه دوازدهم- حالت ندایی فعل امری ابعاد گوناگون فعل امر در زبان سنسکرت مفهوم حالت برایی پندِ هندی لینک‌های دریافت مطالب این جلسه: 1. مطالب و تکالیف درسهای یازدهم و دوازدهم https://drive.google.com/file/d/1hrQpPV3E--L2QpQ_bhhSvKarU5M94oaX/view?usp=sharing 2. فعل امر https://docs.google.com/presentation/d/1IxdalH-HDhV9S5hkxyAhfZrsDSLByEmd/edit?usp=sharing&ouid=118317401069500008209&rtpof=true&sd=true 3. فعل امری - فارسی https://docs.google.com/presentation/d/1U4GqtMPUl2Ry6flODC3bOjrtoWX_Kq5v/edit?usp=sharing&ouid=118317401069500008209&rtpof=true&sd=true اگر در کلاس ثبت‌نام نکرده‌اید و هنوز می‌خواهید ادامه دهید، با ما تماس بگیرید: sanskrit.svcc@gmail.com ****

‌ مرکز فرهنگی سفارت هند با همکاری انجمن بانوان هندی کلاس‌ آموزش آشپزی هندی را در روز اول سال نو افتتاح کرد. اولین غذایی که آماده شد و آموزش داده شد، چای هندی و پکورا بود. مدرسان داوطلب ما خانم رنو سینگ و خانم منجوشا میشرا بودند. خانم سونیدی و خانم فاطمه همراه با چند دانشجوی ایرانی خانم نیز در این مراسم حضور داشتند. غذا یک عامل ارتباط اجتماعی جهانی است. خوردن چای، شیرینی‌ها یا یک وعده غذایی دل‌ها را به هم نزدیک می‌کند. امروز، با یک میان‌وعده بسیار ساده ولی فوق‌العاده محبوب در زمان چای شروع کردیم: چای و پکورا. جالب است بدانید که چای توسط چای کاران بریتانیایی به هند معرفی شد، کسانی که خود چای را از چین آورده بودند. با این حال، هند چای را مطابق با ذائقه خودش پذیرفت و آن را سازگار کرد و امروز تصور زندگی در هند بدون یک فنجان چای غلیظ که با شیر و غالباً با ادویه‌جات جوشانده شده، غیرممکن است. چه در دانشگاه، چه در ملاقات با دوستان یا هنگام گذراندن وقت با خانواده، چای نشان و جشن لحظه هاست. بیشتر هندی‌ها روز خود را با یک فنجان چای آغاز می‌کنند، که اغلب همراه با روزنامه صبح است. امروز، ما چای ماسالا تهیه کردیم که با زنجبیل، دارچین، هل و میخک درست می‌شود. ادویه‌جات استفاده‌شده در این چای بسته به جغرافیا تفاوت زیادی دارند. در کشمیر، در شمال، می‌توان آنیسون ستاره ای و فلفل سیاه اضافه کرد؛ در گجرات، اغلب دانه‌های رازیانه استفاده می‌شوند و غیره. چای زنجبیل به‌ویژه در فصل‌های موسمی و زمستانی محبوب است، پس از گرمای شدید تابستان. این چای خواص ضد هیستامین و ضد التهابی عالی دارد و سرماخوردگی و سرفه‌ را تسکین می‌دهد. در هند شش فصل وجود دارد، برخلاف ایران که چهار فصل مشخص دارد. پس از دو ماه تابستان شدید در شمال هند، از راه رسیدن مونسون برکت است، چرا که نه تنها مناظر بلکه احوال جمعی مردم را نیز تغییر می‌دهد. همانطور که بهار را در ایران فصل شعر و عشق می‌دانند، ادبیات هند مونسون را بزرگ می دارد. زمانی که باران بر زمین خشک می‌بارد، عطر خاک خیس هوا را پر می‌کند، حس‌ها را آرام می‌کند و شادی می‌آورد. می شود نشستن روی ایوان خانه‌ و تماشای باران را به یاد آورد، و صدای قطرات باران و رطوبت را. مونسون با بادهای سرد و قوی از راه می رسد و آن موقع یک فنجان چای گرم همراه با پکورا کاملاً مناسب به نظر می‌رسد.

هندنامه ۳۶ **** _بنگاله در قند پارسی_ گفتارهایی در روابط فرهنگی ایران و هند دکتر فتح‌الله مجتبائی به کوشش: شهریار شاهین‌دژی **** این کتاب شامل برگزیده گفتارهایی از استاد فتح‌الله مجتبائی است که در طول چهل و چند سال در دائرةالمعارف‌ها، جشن‌‌نامه‌ها، یادنامه‌ها و نشریات مختلف به چاپ رسیده است. این گفتارها طیف وسیعی از موضوعات داد و ستدهای فرهنگی ایران و هند، سیر تحول بعضی از عناصر فرهنگی هندی در ایران، کلیاتی در باب تاریخ و چگونگی این روابط  را شامل می‌شود. این کتاب شامل ۲۲ مقاله است که در ۴۸۰ صفحه توسط انتشارات سخن به چاپ رسیده‌ است. __ Hindnāmeh-36 **** Bangale dar Qand-i Parsi [Bengal in Persian Candy] (Papers on Indo-Iran Cultural Relations) Dr. Fathullah Mojtabaei Edited by: Shahriar Shahindeji Publisher: Sokhan **** The book is a selection of research papers by Professor Fathullah Mojtabaei about India, that have been published in encyclopedias, anthologies, memoirs, and various publications over the past forty years. These speeches cover a wide range of topics related to cultural exchanges between Iran and India, the evolution of some Indian cultural elements in Iran, and outlines of the history and nature of bi-lateral relations. The book includes 22 articles and has 480 pages. It has been published by Sokhan Publications.

It is a matter of immense happiness that the aforementioned abridged Tāj ul-Maʾāthir, which has been critically edited and prepared publication by Dr. Moḥammad-Reżā Naṣīrī, is being published in a refined and accessible form by Haft Wadi publication. Dr. Nasiri, an erudite teacher, for decades, has been assiduously pursuing yeoman's service as the head of the Indian sub-continent Department of the Persian Academy of Language and Literature (Farhangistan-e-Zaban-o-Adab-e-Farsi), for the advancement of the cultural relations between India and Iran. It is important to note that Abbas Qoli Khan Sepehr omitted summarizing the section related to the biography of Hassan Niẓāmī. Dr. Nasiri has summarized this section and added it to the present text so that readers get to know the life and thoughts of Hassan Niẓāmī Nīshābūrī and how this work came into being. It is indeed an essential edition to this text The Swami Vivekananda Cultural Centre, Embassy of India, is delighted to extend monetary help for the publication of his present volume. The Centre sincerely hopes that the publication of such scholarly works will contribute to a renewed interest in the medieval history of India and that historians, particularly those intrigued by the Ghurid period and early Sultanate periods, as well as researchers and students, will derive substantial benefit from this significant historical source. I wish the reader an insightful journey. Prof. Balram Shukla​​​​​​​​ Director, Swami Vivekananda Cultural Centre, Embassy of India, Tehran

کتاب تاج‌المآثر با تصحیح دکترمحمد رضا نصیری چاپ شد! *Foreword* (Prof. Balram Shukla) Indological studies have long held a distinguished position within the broader scope of Iranian scholarly pursuits. Among these intellectual endeavors, the critical editing of literary and historical texts has acquired a special significance in addition to the composition of original and valuable books and articles. These efforts testify to the longstanding cultural, literary, and scholarly connections between the two fraternal nations, India and Iran. We firmly believe that these cultural and scholarly achievements realized through such edited (or even translated) texts significantly serve and strengthen these bonds. It is indeed a matter of great exultation that, in recent years, the revival of historical texts—priceless legacies of the past—has gained momentum in Iran, producing critical editions of valuable historical and literary texts shared between the two nations. Over the centuries, the deep and unbreakable historical ties between them have become increasingly luminous, and the edited sources now available to scholars further underscore this enduring relationship. Undoubtedly, any comprehensive study of their overlapping histories would be impossible without access to such existing primary sources written in Persian. The presence of the Persian language in India served as a vital force that gave rise to significant transformations, splendidly manifested in India's diverse cultural domains. The successive invasions of the Ghaznavids and their eventual conquest of India played a critical role in the spread of the Persian language and, more fundamentally, in the creation of numerous scholarly works in it. The enduring influence of this phenomenon is attested by the millions of Persian manuscripts, documents, and records—spanning economic, social, cultural, religious, and historical matters—that today form the foundation of valuable research pursued by scholars around the world. Tāj ul-Maʾāthir is the earliest historical chronicle of the Ghurid period in India, composed in the early seventh century AH (thirteenth century CE) by Ṣadr ul-Dīn Muḥammad ibn Ḥasan ibn Niẓāmī Nīshābūrī in the Persian language for Quṭb ul-Dīn Aybak. Written in elaborate, highly stylized prose, interspersed with Persian and Arabic poetry, this work briefly encompasses a portion of the history of the Ghurids, who ruled parts of northern India. Majorly, it narrates the events of the reigns of the Sultanate rulers, Quṭb al-Dīn Aybak and Iltutmish. The text stands out as a historical source in which the author has, with notable fairness, recounted events with factual precision and refrained from distorting the historical record, and according to scholars of the Ghurid period, some events that Minhaj al-Sarraj did not mention in Fatuh al-Salatin have been mentioned by Hasan Nīshābūrī without bias in Taāj al-Maʾāthir. Among the distinguishing features of this work is its attention to social, cultural, and administrative matters. In addition, it warrants scholarly attention from a literary and philological perspective. Tāj ul-Maʾāthir is considered a major historical source by subsequent Indian historians such as Ẓiyāʾ ul-Dīn Baranī, author of the Tārīkh-i Fīrūzshāhī, and Muḥammad Qāsim Hindūshāh Astarābādī, who indited the Tārīkh-i Firishtā. Its accounts concerning the founding of the Turkish rule in India may be regarded as among the primary sources for this historical development. However, due to its intricate and ornate style, Tāj ul-Maʾāthir failed to attract the scholarly attention it deserved in later periods. To address this concern, during the Qajar era, ʿAbbās Qulī Sipahr–chief registrar of the Dīvān-i Humāyūn and minister of the Supreme Council–produced an abridged version of the work for Moẓaffar ul-Dīn Shāh, the King of the Qajar dynasty. This is why, in contemporary manuscripts’ catalogues, this book is referred to as the Mukhtaṣar-i Moẓaffarī.

«ما همه بنده و این قوم خداوندان اند»