فلسطین به‌مثابه یک ایده

🔻از لبنان تا فلسطین: هم‌سرنوشتی در سایه نسل‌کشی، جنگ و آوارگی 🖊گفت‌وگو با آزاده ثبوت به کانال چشم انداز ایران بپیوندید پس از اعلام آتش‌بس ایران و آمریکا در 7 آوریل 2026 (18 فروردین 1405)، بنا به گفته رسانه‌ها با فشار ایران این آتش‌بس در جبهه لبنان هم آغاز شد، با این حال ارتش رژیم متجاوز صهیونیستی با نقض آتش‌بس، مناطق مختلف جنوب لبنان را بارها هدف حملات خود قرار داد. این آتش‌بس نمادین این روزها با ترورها و حملات هدفمند ارتش صهیونیستی همراه شده است. با دکتر آزاده ثبوت، مدرس و محقق پسادکتری در دانشگاه کویینز بلفاست ایرلند در این خصوص گفت‌وگو کرده‌ایم. ☑️ آنچه امروز در لبنان «آتش‌بس» نامیده می‌شود، در عمل بیش از آنکه به معنای توقف واقعی خشونت باشد، نوعی بازآرایی نامتقارن آن است. درحالی‌که حزب‌الله تا حد زیادی فعالیت نظامی خود را کاهش داده یا متوقف کرده، اسرائیل همچنان به حملات هوایی، نظارت گسترده، پیشروی‌های زمینی محدود و ایجاد محدودیت برای بازگشت غیرنظامیان ادامه می‌دهد. ☑️در این چارچوب، آتش‌بس نه یک تعلیق متقابل درگیری، بلکه سازوکاری است که در آن یک طرف ملزم به پایبندی است، درحالی‌که طرف دیگر آزادی عمل نظامی خود را حفظ می‌کند. نتیجه چنین وضعیتی، تداوم خشونت در شکلی تنظیم‌شده اما نابرابر است؛ خشونتی که پایان نیافته، بلکه فقط شکل و توزیع آن تغییر کرده است. ☑️ویرانی‌های گسترده در جنوب لبنان نیز پدیده‌ای ناگهانی و صرفاً مربوط به دور اخیر درگیری‌ها نیست. بخش‌های وسیعی از روستاهای جنوب پیش‌تر در جریان جنگ ۶۶ روزه سال ۲۰۲۴ و حتی در دوره موسوم به «آتش‌بس» پس از آن، به‌شدت آسیب دیده بودند. بسیاری از روستاهایی که امروز «کاملاً ویران‌شده» توصیف می‌شوند، در واقع پیش‌تر نیز نیمه‌ویران بودند؛ آنچه اکنون رخ می‌دهد، تکمیل روندی است که پیش‌تر آغاز شده بود. ☑️از تهاجم ۱۹۷۸ که به اشغال طولانی‌مدت جنوب لبنان انجامید، تا حمله گسترده ۱۹۸۲ که تلفات سنگین انسانی برجای گذاشت و ساختار سیاسی کشور را دگرگون کرد، مداخلات مکرر اسرائیل همواره با هدف بازآرایی موازنه قدرت در لبنان صورت گرفته است. در این میان، شکل‌گیری حزب‌الله نیز نه یک استثنا، بلکه نتیجه مستقیم اشغال مداوم، ضعف دولت و فقدان یک نظام دفاع ملی کارآمد بوده است. ☑️تشدید تنش‌های امروز در واقع ادامه همین مسیر است. فراتر از اهداف فوری نظامی، این وضعیت پرسش‌های اساسی‌تری را درباره آینده لبنان مطرح می‌کند؛ از ثبات نظم سیاسی گرفته تا نقش نهادهای نظامی و خطر افزایش شکاف‌ها و چندپارگی داخلی تحت فشارهای خارجی. ☑️در همین حال، سکوت و رویکرد صرفاً دیپلماتیک دولت لبنان نیز نتوانسته مانع ادامه حملات و نقض‌های مکرر «آتش‌بس» شود. در دوره‌ای که دولت سیاست خویشتن‌داری را در پیش گرفته بود، حملات اسرائیل از زمین، هوا و دریا ادامه یافت و صدها نفر کشته شدند. در چنین شرایطی، آنچه «آتش‌بس» نامیده می‌شود، نه پایان جنگ، بلکه ابزاری برای تداوم و بازتنظیم آن در شکلی نابرابر است. ☑️آنچه امروز در لبنان شاهد آن هستیم را نمی‌توان صرفاً به‌عنوان یک جنگ متعارف فهمید، بلکه باید آن را به‌مثابه یک فرایند ساختاری در نظر گرفت که به‌طور مشخص به حذف جمعیت از مناطق معین منجر می‌شود. به همین دلیل، بسیاری از تحلیلگران این وضعیت را در چارچوب مفاهیمی چون «نسل‌کشی» یا «الگوهای نسل‌کشانه» توصیف می‌کنند، زیرا موضوع تنها مقابله با حزب‌الله نیست، بلکه خودِ جوامع و شرایط امکان حیات آن‌ها را هدف قرار گرفته است. ☑️مرحله کنونی جنگ، بُعدی عمیقاً نگران‌کننده در سطح فضایی و جمعیتی را آشکار می‌کند. خشونت صرفاً به اهداف نظامی محدود نمی‌شود، بلکه به‌طور متمرکز در مناطقی اعمال می‌شود که عمدتاً محل سکونت جوامع شیعه هستند. این امر به تخریب گسترده روستاها و آوارگی وسیع جمعیت انجامیده است. ☑️ یکی از ابعاد کلیدی این جنگ، هدف‌گیری نظام‌مند زیرساخت‌های اجتماعی و معرفتی جامعه شیعه است. ترور روحانیون، مراجع دینی و چهره‌های علمی که نقش آن‌ها فراتر از رهبری مذهبی و شامل آموزش، میانجی‌گری اجتماعی و سازمان‌دهی زندگی روزمره است، نشان‌دهنده حمله به ساختارهای تولید معنا و انسجام اجتماعی است. ☑️همچنین، هدف قرار دادن فضاهای دانشگاهی و چهره‌های علمی این روند را تشدید می‌کند. کشته شدن حسین بزی، رئیس دانشکده علوم دانشگاه لبنان و مرتضی سرور، استاد شیمی و فیزیک، در حمله پهپادی به پردیس حدت، نشان می‌دهد که حتی نهادهای تولید دانش نیز در معرض خشونت مستقیم قرار گرفته‌اند. #آزاده_ثبوت #لبنان #نسل_کشی 🔻(متن کامل این گفت‌وگو را در نشریه چشم‌انداز ایران شماره 157 بخوانید) 🗓چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید. ما را در اینستاگرام دنبال کنید. @cheshmandaz_iran کانال بله چشم‌اندازایران: @cheshmandaziran

مها ابوخلیل؛ مقاومت، مراقبت و زیست یک «مبارز اندیشه‌ورز» در زمانهٔ استعمار   آزاده ثبوت کانون زنان ایرانی مها ابو خلیل، مبارز، دانشگاهی و کنشگر اجتماعی هشتاد ساله، در شامگاه هفدهم آوریل ۲۰۲۶، تنها دقایقی پیش از اعلام آتش‌بس موقت، در پی حملهٔ هوایی رژیم صهیونیستی به ساختمان مسکونی‌اش در شهر قلیله در جنوب لبنان به شهادت رسید. در این حمله، علاوه بر او، دست‌کم سیزده نفر دیگر کشته، ده‌ها نفر زخمی و شماری نیز مفقود شدند. پیکر او صبح روز بعد از زیر آوار بیرون آورده شد؛ پایانی که به‌طرزی تلخ، ادامهٔ همان تاریخی بود که زندگی‌اش را شکل داده بود. مها در اواسط دههٔ ۱۹۴۰ در جبل عامل متولد شد و در کودکی، با پیامدهای نکبت ۱۹۴۸ و کوچ اجباری فلسطینیان به لبنان مواجه گردید. این تجربهٔ بنیادینِ از دست دادن خانه و مواجهه با آوارگی، برای نسل او صرفاً یک خاطره نبود، بلکه به بستر شکل‌گیری آگاهی سیاسی بدل شد. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰،مها به «جبههٔ مردمی برای آزادی فلسطین» پیوست؛ سازمانی که مبارزهٔ فلسطین را در چارچوبی گسترده‌تر، به‌عنوان بخشی از نبرد جهانی علیه استعمار و امپریالیسم، صورت‌بندی می‌کرد. در این سنت مارکسیستی- لنینیستی، عمل و نظر از یکدیگر جدا نبودند؛ مبارزهٔ مسلحانه، سازماندهی سیاسی و تولید آگاهی، اجزای یک پروژهٔ واحد به شمار می‌آمدند. مها ابوخلیل از نسل نخست زنانی بود که در صفوف این جنبش، نه صرفاً به‌عنوان نماد، بلکه به‌عنوان کنشگر عملی حضور یافتند. اگر چه مشارکت زنان در عملیات‌ها، که نمونهٔ شناخته‌شده‌اش لیلا خالد است، مرزهای جنسیتی را در درون جنبش‌های انقلابی به چالش کشید، بسیاری از زنانی که در چنین فعالیت‌هایی نقش داشتند، از جمله ابو خلیل، در حافظهٔ عمومی کمتر دیده شده‌اند؛ کم‌نمایی‌ای که خود بخشی از مسئلهٔ بزرگ‌ترِ «سیاست حافظه» در تاریخ‌نگاری مقاومت در منطقه است.   فاز فدایی: مقاومت به‌مثابه رخداد نام مها ابو خلیل نخستین‌بار در سال ۱۹۶۹ مطرح شد؛ زمانی که در ۲۲ سالگی، در چارچوب فعالیت‌های جبههٔ مردمی برای آزادی فلسطین، در تلاش برای ربودن یک هواپیمای شرکت «العال» از آتن مشارکت داشت. این اقدام بخشی از استراتژی گسترده‌تر برای بین‌المللی‌سازی مسئلهٔ فلسطین و فشار برای آزادی اسرای فلسطینی بود. در آن دوره، عملیات‌هایی از این دست تنها کنش‌هایی نظامی تلقی نمی‌شدند، بلکه تلاشی برای شکستن سکوت جهانی و وارد کردن مسئلهٔ فلسطین به صحنهٔ بین‌المللی بودند. این عملیات ناکام ماند و مها در یونان بازداشت شد، اما در سال ۱۹۷۰ در چارچوب تبادل اسرا آزاد شد.   این زن کلیشه‌های جنسیتی «مبارز» را به چالش کشید تصویری که از او در هنگام بازداشت باقی مانده، تصویر زنی است که در دادگاه با آرامش، وقار و لبخند ظاهر می‌شود؛ چهره‌ای که کلیشه‌های جنسیتی دربارهٔ «مبارز» را به چالش می‌کشد و به یکی از تصاویر ماندگار حافظهٔ مقاومت بدل می‌شود. این دوره، آن چیزی را مجسم می‌کند که می‌توان «مقاومت به‌مثابه رخداد» نامید؛ لحظه‌ای که در آن، بدن مبارز خود به رسانه‌ای سیاسی تبدیل می‌شود و نظم موجود را مختل می‌کند اما آنچه زندگی مها ابو خلیل را متمایز می‌کند، مسیر پس از این لحظه است. اگر عملیات آتن را بتوان نمونه‌ای از «مقاومت به‌مثابه رخداد» دانست، زندگی پس از آن نمونه‌ای از «مقاومت به‌مثابه فرآیند» است. پس از آزادی، او به لبنان بازگشت و مبارزه را در قالبی دیگر ادامه داد. او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ در دانشگاه‌های پراگ تحصیل کرد و در رشتهٔ رسانه دکترا گرفت. سپس سال‌ها در حوزه‌های آموزش، روابط عمومی و کار اجتماعی، به‌ویژه در مؤسسات مرتبط با امام موسی صدر، فعالیت کرد.   از سلاح به جامعه، از عملیات به نهادسازی این گذار، نه عقب‌نشینی از مبارزه، بلکه دگرگونی شکل آن بود؛ از سلاح به جامعه، از عملیات به نهادسازی، و از کنش استثنایی به بازتولید روزمرهٔ مقاومت. مها را می‌توان نمونه‌ای از «مبارز اندیشه‌ورز» دانست؛ سوژه‌ای که اندیشه را نه صرفاً در متن، بلکه در زیست، در آموزش و در بازسازی اجتماعی تولید می‌کند. در این مرحله، مقاومت در قالب‌های جدیدی ظاهر می‌شود؛ آموزش به‌عنوان انتقال حافظه و آگاهی، کار اجتماعی به‌عنوان بازسازی بافت جمعی، و حضور در میان مردم به‌عنوان شکل‌دادن به افق آینده. ادامه‌ی مطلب را در وبسایت کانون زنان ایرانی بخوانید: https://ir-women.com/22531

🟤کشتن امکانِ فردا: باروری، جنگ و سیاستِ زندگیِ آینده 🖊نویسنده: آزاده ثبوت زاگاه- محسن و فیروزه سال‌ها تلاش کرده بودند صاحب فرزند شوند. پس از حدود ده سال تلاش، آنها به کلینیک آی‌وی‌اف در بیمارستان گاندی مراجعه کردند. محسن می‌گوید: «کارکنان بیمارستان خیلی تلاش کردند تا به ما کمک کنند. بعد از ده سال بالاخره امیدی پیدا کرده بودیم» اما در روز دوم حملات گسترده آمریکا و رژیم صهیونیستی، موشکی به بیمارستان گاندی اصابت کرد و بخش باروری و کلینیک آی‌وی‌اف این مرکز به شدت آسیب دید. زوج‌هایی که تحت درمان آی‌وی‌اف (لقاح آزمایشگاهی) بودند ناگهان با این احتمال روبه‌رو شدند که سال‌ها امید و انتظارشان در یک لحظه نابود شده است. فیروزه می‌گوید: «وقتی شنیدیم بخش آی‌وی‌اف هدف قرار گرفته، احساس کردیم داریم عقل‌مان را از دست می‌دهیم » این رویداد، یادآور لحظه‌ای ویرانگر در جنگ غزه است. در دسامبر ۲۰۲۳، یک موشک به بزرگ‌ترین مرکز  آی‌وی‌اف در غزه اصابت کرد و بیش از ۴۰۰۰  جنین منجمد و و حدود ۱۰۰۰ نمونه اسپرم و تخمک را نابود کرد؛ جنین‌هایی که امید هزاران خانواده برای داشتن فرزند بودند. گزارش‌های بعدی نشان داد که این اقدام رژیم صهیونیستی در چارچوب بررسی‌های بین‌المللی درباره اقداماتی که می‌تواند مانع تولد فلسطینی‌ها شود و پیوند آن با نسل‌کشی مورد توجه قرار گرفته است. وقتی یک مرکز باروری نابود می‌شود، چیزی بیش از تجهیزات پزشکی از بین می‌رود. آنچه نابود می‌شود رویاهای خانواده‌ها، نسل‌های بالقوه و تداوم زیستی یک جامعه است. از این منظر، میان آنچه در غزه رخ داد و حمله به یک مرکز آی‌وی‌اف در ایران رابطه‌ای عمیق وجود دارد. هر دو نمونه نشان می‌دهند که جنگ تنها بدن‌های امروز را نمی‌کشد، بلکه امکان‌های فردا را نیز نابود می‌کند. نظریه‌پردازان فمینیست استدلال می‌کنند که جنگ تنها با سلاح‌ها پیش نمی‌رود، بلکه از طریق تنظیم و کنترل بدن‌ها و بازتولید نیز عمل می‌کند. سینتیا انلو در آثار خود درباره نظامی‌گری نشان می‌دهد که چگونه سیاست‌های جنگی با مدیریت بدن‌ها و نقش‌های جنسیتی پیوند خورده‌اند. در همین حال، فعالان عدالت باروری از جمله لورِتا راس تأکید می‌کنند که آزادی باروری تنها به معنای حق داشتن یا نداشتن فرزند نیست؛ بلکه شامل حق پرورش کودکان و تداوم جوامع در محیطی امن نیز می‌شود. هنگامی که بیمارستان‌ها، بخش‌های زایمان یا مراکز باروری نابود می‌شوند، این شرایط فرو می‌پاشد و خشونت از میدان جنگ عبور کرده و به قلمرو آفرینش زندگی وارد می‌شود. از این منظر، هدف قرار دادن مراکز باروری در فلسطین و ایران را می‌توان بخشی از سیاست گسترده‌تر بازتولید در جنگ دانست.  نظریه‌پردازان فمینیست نشان می دهند که چگونه جنگ‌ها مرزهای میان زندگی و مرگ را با هدف قرار دادن زیرساخت‌هایی که زندگی روزمره را ممکن می‌کنند - بیمارستان‌ها، شبکه‌های آب، خانه‌ها و مدارس -بازتعریف می‌کنند. 🆔️ @zaagaah 🔗متن کامل را در لینک زیر بخوانید: https://zaagaah.com/2289

🔻صنعت تروریسم و سیاست نسل‌کشی 🖊آزاده ثبوت به کانال چشم انداز ایران بپیوندید پروفسور اقبال احمد، نویسنده، روزنامه‌نگار، متفکر سیاسی و فعال ضدجنگ پاکستانی، هفت ماه پیش از درگذشتش در سال ۱۹۹۸ سخنرانی تاثیرگذاری در دانشگاه کلرادو با عنوان تروریسم ما و آن‌ها ایراد کرد و گفت: گلدا مایر را به یاد بیاورید که می‌گفت «فلسطینی‌ها وجود ندارند.» امروز کاملا روشن است که آن‌ها وجود دارند. ✅ اقبال احمد در نوشته‌ها و سخنرانی‌هایش روایت‌های غربی که تروریسم را پدیده‌ای منحصر به برخی مناطق گروه‌ها می‌دانند، را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد واژه تروریسم اغلب برای برچسب‌زدن به کنش‌های مقاومت‌مندانه مردم تحت ستم به کار می‌رود و اقدامات خشونت‌آمیز قدرت‌ها با عنوان امنیت ملی یا ضدتروریسم توجیه می‌شوند. ✅ اقبال احمد همچنین با واکاوی نقادانه تاریخ تروریسم به ناسازگاری در خشم‌های اخلاقی اشاره می‌کند و یادآور می‌شود حتی واکنش به اعمال خشونت بسته به هویت و گرایش سیاسی عاملان به شیوه‌های متفاوت ابراز می‌شوند. ✅ تروریسم تنها یک واقعیت امنیتی نبود. بلکه یک برچسب سیاسی برای مشروعیت‌بخشی به سرکوب بود. تاریخ شکل‌گیری قوانین ضدتروریسم نشان می‌دهد تروریسم یک مفهوم سیاسی است و تعریف ثابت و دقیقی ندارد. ✅ کانر گیرتی استاد حقوق بشر و وکیل ایرلندی با واکاوی تاریخ تروریسم از منظر قوانین ضدشورش و ضدتروریسم نشان می‌دهد قدرت‌های استعماری برای کنترل مقاومت‌های محلی و جنبش‌های استقلال‌طلبانه، چارچوب‌های حقوقی ویژه‌ای ساختند تا این مقاومت‌ها را تهدید امنیتی معرفی کنند. ✅ والتر مینیلو پژوهشگر آرژانتینی هم می‌نویسد: مشکل برخی مطالعات تروریسم این است که بر پایه معرفت‌شناسی شمال جهانی بنا شده‌اند. معرفتی که الگوهای دانستن و فهمیدن جنوب‌ جهانی را به حاشیه می‌راند و این امر نتیجه اپیستمی ساید یا معرفت‌کُشی در دوران استعمار است. ✅ این دیدگاه‌ها ارتباط نزدیک میان صنعت تروریسم، معرفت‌کُشی و نسل‌کشی را نشان می‌دهند و تاکید می‌کنند نابودی نظام‌های معرفتی صرفاً یک فقدان فرهنگی نیست، بلکه یک جز‌ء استراتژیک در مشروعیت‌زدایی از مقاومت‌های ضد استعماری و فرآیندهای گسترده‌تر نسل‌کشی به شمار می‌آید. #آزاده_ثبوت #صنعت_تروریسم #نسل_کشی 🔻(متن کامل این گفت‌وگو را در نشریه چشم‌انداز ایران شماره 154 بخوانید) 🗓چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید. ما را در اینستاگرام دنبال کنید. @cheshmandaz_iran

🔹️فلسیطینی‌ها می‌گویند: باشد که مبارزه شما برای آزادی فلسطین متعهد به تعمیق مبارزه شما برای آزادی خودتان باشد. گزیده‌ای از سخنرانی آزاده ثبوت در نشست جهان علیه شر مطلق، را می‌بینید. گزارش این نشست را در سایت موسسه بخوانید. 🆔️ @imammoussasadr

🔹️نشست جهان علیه شر مطلق: ریشه‌ها، شیوه‌ها و چشم‌انداز موسسه امام موسی صدر برگزار می‌کند: نشست جهان علیه شر مطلق: ریشه‌ها، شیوه‌ها و چشم‌انداز به مناسبت روز بین‌المللی همبستگی با مردم فلسطین (International Day of Solidarity with the Palestinian People) با حضور و سخنرانی: 📌آزاده ثبوت، پژوهشگر حوزه عدالت و صلح از ایرلند 📌ماشاءالله شمس‌الواعظین، تحلیل‌گر مسائل سیاسی 📌شریف لک‌زایی، استاد دانشگاه همراه با مرور و ارجاع به کتاب «اسرائیل، آن شر مطلق»؛ و فروش با ۱۰ درصد تخفیف زمان: سه‌شنبه ۱۸ آذر، ساعت ۱۸:۰۰ مکان: موسسه فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر واقع در میدان هفت تیر، بالاتر از مسجد الجواد، کوچه شریعتی، پلاک ۱۰ واحد ۱و۲ منتظر دیدارتان هستیم. 🆔️ @imammoussasadr

یکی از مشکلات رایج در بخشی از محافل چپ به‌ویژه در ایران آن است که میان جریان‌های مذهبی و جریان‌های چپ در فلسطین خط‌کشی‌های کلی و غیرتاریخی ایجاد می‌کنند. این خط‌کشی‌ها نه حاصل یک تحلیل انتقادی، بلکه بیشتر محصول یک گفتمان سطحی و هویت‌گرایانه است که نقش کلیدی جنبش‌های دینی در مبارزهٔ ضد‌استعماری فلسطین را نادیده می‌گیرد. نمونهٔ روشن این خطا ادعایی است که گاهی مطرح می‌شود: اینکه گویا جریان‌های مذهبی در فلسطین استعمار را مسألهٔ اصلی نمی‌دانستند. این ادعا نه تنها غیرواقعی است، بلکه با شواهد تاریخی عمداً در تضاد قرار می‌گیرد. متن کامل: https://shorturl.at/URtoQ

امپراتوری در سایه:نقش امارات در نسل کشیِ فلسطین و  سودان کانون زنان ایرانی آزاده ثبوت این گزارش به نقش امارات متحده عربی در تعمیق جنگ سودان و پیوند آن با سیاست‌های منطقه‌ای می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه سیاست‌های امارات، با حمایت آمریکا و اسرائیل، نه تنها در سودان بلکه در فلسطین نیز باعث نسل‌کشی و استثمار منابع انسانی و طبیعی شده است. . تمرکز اصلی مقاله بر نیروهای پشتیبانی سریع و همکاری امارات در مسلح‌کردن و تأمین  مالی این نیروها، بهره‌برداری از منابع طلا و کنترل مسیرهای استراتژیک دریای سرخ است. گزارش همچنین نشان می‌دهد که این بحران‌ها بخش‌های مرتبطی از یک سیستم امپریالیستی و استعماری گسترده‌اند که با خشونت، غارت و سرکوب، زندگی میلیون‌ها انسان را تهدید می‌کند.  سودان: جنگی فراتر از جنگ داخلی در ۱۳ اوت ۲۰۲۰، امارات متحده عربی  به عنوان نخستین کشور عربی پس  از بیست سال روابط خود را بارژیم آپارتاید اسرائیل  عادی‌سازی کرد. این چرخش سیاسی آغاز مرحله‌ای تازه از نقش‌آفرینی امارات در غرب آسیا  بود؛ نقشی که امروز رد آن را در جنگ و بحران انسانی سودان نیز می‌توان یافت.  اما امارات تنها کشور مسئول فاجعه انسانی در سودان نیست؛ اسرائیل، متحد نزدیک آن، نیز مستقیماً در قتل‌عام‌ها شریک است و از طریق سلاح، اطلاعات و ایجاد ائتلاف ها با نیروهای پشتیبانی سریع در کشتار مردم سودان همکاری می‌کند. در مارس ۲۰۲۵، یوسف العتیبه، سفیر امارات در آمریکا، از طرح دولت سابق آمریکا به رهبری دونالد ترامپ برای انتقال اجباری فلسطینی‌ها از غزه به مصر حمایت کرد. امارات این موضع را با ادعا درباره ضرورت حذف کامل حماس از ساختار قدرت توجیه کرد؛ مشابه ادعاهایی که در جنگ سودان نیز تکرار می‌کند. امارات ادعا می کند  که در کنار مردم سودان و انقلاب آن‌ها ایستاده، اما همزمان به یکی از مهم‌ترین تأمین‌کنندگان مالی جنگ تبدیل شده است. سرمایه‌گذاری در معادن طلا در مناطق تحت کنترل نیروهای ارتش و نیروهای  پشتیبانی سریع نشان می‌دهد که امارات در عمل هر دو طرف درگیری را تغذیه می‌کند.گزارش‌های تحقیقی جدید  همچنین  از انتقال مخفیانه سلاح توسط امارات پرده  برداشته‌اند. شبکه فرانس۲۴ فاش کرد که ابوظبی میلیون‌ها یورو خمپاره از بلغارستان خریداری کرده و از طریق لیبی به سودان ارسال کرده است؛ عملیاتی که  توسط یک  شرکت امنیتی وابسته به امارات انجام شده است.  در سوی دیگر، امارات در حال  بهره برداری  از بحران اقتصادی مصر است. ابوظبی میلیاردها دلار در پروژه‌های ساحلی و ساخت‌وسازهای شهری سرمایه‌گذاری کرده و در ازای آن کنترل بخش بزرگی از بنادر تجاری مصر را در اختیار گرفته است؛ قراردادی که حق بهره‌برداری ۵۰ ساله را برای امارات تضمین می‌کند. نفوذ ابوظبی در ساختار قدرت سودان و مصر بخشی از الگوی بزرگتری  برای تثبیت هژمونی منطقه‌ای و همسویی آشکار با اسرائیل است. . امارات در سال ۲۰۲۰ نقشی کلیدی در توافقی ایفا کرد  که دولت انتقالی سودان را به عادی‌سازی روابط با اسرائیل وامی داشت؛ توافقی همراه با پاک‌سازی بدهی و خروج سودان از فهرست حامیان تروریسم آمریکا. در دل این تحولات، جنگ سودان به فرصتی بزرگ برای سودجویی اقتصادی تبدیل شده است. از آوریل ۲۰۲۳ تاکنون، صادرات دام سودان به عربستان بیش از ۷۷ درصد افزایش یافته و صادرات طلا نیز رشدی چشمگیر داشته است. بخش زیادی از این تجارت در شبکه‌های سایه و خارج از نظارت رسمی انجام می‌شود اکنون بسیاری از فعالان و تحلیلگران سودانی معتقدند  که جنگ کنونی نه یک تراژدی تاریخی اجتناب ناپذیر، بلکه محصول مستقیم اتحاد نخبگان تجاری و نظامی سودان با سرمایه‌گذاران خلیجی است. آن‌ها هشدار می‌دهند که این هم‌پیمانی‌ها، حاکمیت ملی را به بهایی ناچیز معامله کرده‌اند. امروز، سودان و فلسطین در دو سوی دریای سرخ، قربانیان مشترک سیاست‌های توسعه‌طلبانه امارات هستند. امارات در حالی خود را شریک ثبات منطقه معرفی می‌کند که منافعش به گسترش بحران‌ها، سلب مالکیت و تداوم خشونت گره خورده است ادامه متن را در لینک زیر ببینید: https://ir-women.com/21679

🔴 منجنیق برگزار می‌کند: 🔻غزه: قطب‌نمای مقاومت فلسطین آزاده ثبوت 🔻اقتصاد سیاسی کشتار و بازسازی کامران معتمدی 🔻چپ انقلابی و پی‌آمدهای هفت اکتبر بابک فراهانی یکشنبه، ۲۷ مهر برابر با ۱۹ اکتبر ساعت ۱۶:۳۰ به وقت ایران برابر با ۱۵ به وقت اروپای مرکزی لینک ورود به اتاق زوم: https://us06web.zoom.us/j/89011207678 با فشردن لینک وارد اتاق می‌شوید (اتاق تا ساعت آغاز جلسه بسته است) پخش هم‌زمان در کانال یوتیوب منجنیق: https://www.youtube.com/@chapgard @ManjanighCollective

🔴 منجنیق برگزار می‌کند: 🔻غزه: قطب‌نمای مقاومت فلسطین آزاده ثبوت 🔻اقتصاد سیاسی کشتار و بازسازی کامران معتمدی 🔻چپ انقلابی و پی‌آمدهای هفت اکتبر بابک فراهانی یکشنبه، ۲۷ مهر برابر با ۱۹ اکتبر ساعت ۱۶:۳۰ به وقت ایران برابر با ۱۵ به وقت اروپای مرکزی لینک ورود به اتاق زوم به زودی افزوده می‌شود پخش هم‌زمان در کانال یوتیوب منجنیق: https://www.youtube.com/@chapgard @ManjanighCollective

🔻از غزه تا قطر و جنبش‌های همبستگی جهانی با فلسطین 🖊گفت‌وگو با آزاده ثبوت به کانال چشم انداز ایران بپیوندید پیش از حمله اخیر رژیم صهیونیستی به دفتر سیاسی حماس در دوحه در روز سه‌شنبه ۱۸ شهریور، این رژیم چندین بار تلاش کرده بود رهبران ارشد حماس را در خارج از خاک فلسطین ترور کند. برخی از این عملیات‌ها موفقیت‌آمیز بود و در برخی دیگر، آن‌ها جان سالم به در بردند. این عملیات‌ها که اغلب توسط موساد یا واحدهای ویژه انجام می‌شوند، طی چندین دهه در شهرهای مختلف غرب آسیا و فراتر از آن، از اَمٌان تا دُبی، گسترش یافته‌اند. هر بار این اقدامات تروریستی، نه‌تنها پیامدهای تاکتیکی فوری داشته، بلکه تبعات دیپلماتیک جدی نیز به همراه داشته و روابط اسرائیل با کشورهای میزبان را دچار تنش کرده و به چرخه‌های تازه‌ای از رویارویی با حماس و دیگر گروه‌های فلسطینی دامن زده است. برای بررسی این موضوع، با دکتر «آزاده ثبوت»، دکترای عدالت انتقالی و آشنا با مسائل سیاسی فلسطین همراه هستیم. ✅ما با رژیمی روبه‌رو هستیم که هیچ قانونی برایش معنا ندارد. فلسطینی‌ها همواره به جهان گفته‌اند که ما با یک رژیم عادی سروکار نداریم، بلکه با یک رژیم نسل‌کش روبه‌رو هستیم. رژیمی که نه‌تنها قصد کشتار، زخمی کردن و آوارگی فلسطینی‌ها را دارد، بلکه سیاست‌های قحطی و گرسنگی را هم تحمیل می‌کند. افزون بر این، این رژیم همه هنجارها و قواعد شناخته‌شده تعاملات بین‌المللی طی یک قرن گذشته را زیر پا گذاشته است. ما شاهد رژیمی هستیم که به همه همسایگان خود حمله می‌کند. ✅من بررسی کردم که طی صد سال گذشته چند کشور بیش از پنج کشور را هم‌زمان مورد حمله قرار داده‌اند، حتی در زمان جنگ جهانی دوم چنین چیزی اتفاق نیفتاده. در بدترین حالت، امپراطوری ژاپن و آلمان نازی شاید هم‌زمان با چهار کشور می‌جنگیدند، اما امروز شاهدیم این رژیم نه‌تنها فلسطینی‌ها در غزه و کرانه باختری، بلکه لبنان، سوریه، عراق، یمن، ایران، تونس و اکنون قطر را نیز هدف قرار داده است. ✅رشته‌ای که همه این موارد را به هم وصل می‌کند این است: نتانیاهو فقط یک راه‌حل برای غزه دارد و آن «پاک کردن غزه از روی نقشه» است؛ تمام کردن مسئله فلسطین با زور نظامی، و انجام هر کاری که برای رسیدن به این هدف لازم باشد. ✅خایم ربینشتاین، سخنگوی خانواده‌های گروگان‌های اسرائیلی که در ۷ اکتبر توسط نیروهای حماس ربوده شدند، سال پیش در مصاحبه‌ای با روزنامه تایمز اسرائیل فاش کرده بود که حماس پیشنهاد داده بوده همه گروگان‌های غیرنظامی را دو روز پس از حمله آزاد کند، اما رژیم اسرائیل این پیشنهاد را رد کرده بود. استیصال امروز خانواده‌های اسرائیلی و دیدار آن‌ها با وزیر خارجه قطر امروز نشان می‌دهد که این هیچ‌وقت دغدغه اصلی اسرائیل نبوده، بلکه غایت اصلی نسل‌کشی، پاک‌سازی قومی و در نهایت اشغال کامل نوار غزه است. به کانال چشم انداز ایران بپیوندید ✅دکتر شهد الحموری، استاد حقوق بین‌الملل دانشگاه کنت، به این موضوع اشاره می‌کنند که تلاش‌های مدنی، حقوقی و سیاسی فلسطینی‌ها با خشونت بیشتر و اغلب غیرمتناسب‌تری نسبت به مبارزه مسلحانه روبه‌رو می‌شود؛ چراکه رژیم اسرائیل نسبت به اینکه فلسطینی‌ها به وجهه بین‌المللی احترام‌پذیری دست پیدا کنند هراس دارد. ✅در جریان انتفاضه اول که یک خیزش مردمی گسترده بود اسحاق رابین، وزیر دفاع رژیم صهیونیستی، دستور علنی سیاست «شکستن استخوان‌ها» را صادر کرد. این سیاست که در اوایل سال ۱۹۸۸ اجرا شد، پاسخی بود به مقاومت‌های مردمی فلسطینی‌ها از جمله تظاهرات، اعتصاب‌ها و نافرمانی مدنی. اجرای این سیاست به جراحت‌های گسترده و سیستماتیک انجامید؛ سربازان رژیم اشغالگر با استفاده از سنگ، چماق‌های چوبی، تفنگ و باطوم‌های پلاستیکی، دست‌وپای معترضان فلسطینی را می‌شکستند و به‌ویژه جوانان را هدف قرار می‌دادند تا آن‌ها را برای همیشه زمین‌گیر کنند. این معلول‎سازی‌ها غالباً شدید و عمدی بودند و گزارش‌ها نشان می‌دهد که یک الگوی منظم از شکستگی اندام‌ها وجود داشته است. ✅ما امروز با بزرگ‌ترین جنبش همبستگی بین‌المللی در تاریخ معاصر روبه‌رو هستیم. این همبستگی به شیوه‌های گوناگون متجلی شده است، از جمله ایجاد صدها «منطقه عاری از آپارتاید» در سراسر جهان -مانند کافه‌ها، مزارع و مراکز اجتماعی- که خود را از آپارتاید اسرائیل آزاد اعلام می‌کنند. این جنبش همچنین موفق شده است تحریم تسلیحاتی اسرائیل را به جریانی اصلی بدل کند؛ تاکنون ۵۲ کشور رسماً از آن حمایت کرده‌اند و کمپین‌هایی برای متوقف کردن کشتی‌های حامل سلاح به اسرائیل شکل گرفته است. 🔻(متن کامل این مقاله را در نشریه چشم‌انداز ایران شماره 153 بخوانید) #آزاده_ثبوت #اسرائیل #فلسطین #غزه 🗓چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید. ما را در اینستاگرام دنبال کنید. @cheshmandaz_iran

این گفتگو که امروز در صفحه الکترونیکی مجله چشم انداز بارگذاری شده، در شهریور ماه و کمی پس از حمله هوایی رژیم صهیونسیتی به قطر انجام شد. برای خواندن نسخه الکترونیکی به پیوند زیر مراجعه کنید:

فمینیسم فراملی در ایرلند علیه بی‌عدالتی جهانی رد کمک ۵۰۰ هزار پوندی به‌دلیل تمجید از بمباران ایران آزاده ثبوت کانون زنان ایرانی: زبان ایرلندی، کهن‌ترین زبان بومی اروپای غربی، قرن‌ها در برابر سرکوب بریتانیا ایستاده است. امروز نیز «گلور نا مونا»، یکی از مهم‌ترین مراکز آموزش و کنشگری این زبان در ایرلند شمالی، با وجود فقر امکانات و نیاز شدید به منابع مالی، ۵۰۰هزار پوند کمک یک اتحادیهٔ کارگری آمریکایی را رد کرد. دلیل این تصمیم، تمجید دگت، رئیس این اتحادیه از بمباران ایران بود؛ اقدامی که این مؤسسه آن را مغایر با ارزش‌های همبستگی جهانی و حمایت از ملت‌های تحت ستم می‌داند. در ادامه، گزارش تحلیلی آزاده ثبوت را در این باره می‌خوانید. زبان گالیک (ایرلندی) در اروپای غربی قدیمی ترین ادبیات بومی را دارد. در حالیکه سایر بخش های اروپا به لاتین مطالب خود را می نوشتند، ایرلندی ها تصمیم گرفتند به زبان خاص خود بنویسند. با این حال سرکوب گسترده زبان ایرلندی توسط استعمار بریتانیا از قرن شانزدهم تا بیستم، این زبان را تا مرز نابودی کشاند. تلاش محققان ایرلندی برای حفظ سنت شفاهی این زبان و شکل گیری جنبش احیای زبان ایرلندی در زندان ها توسط مبارزان جمهوری خواه، هسته اولیه احیای این زبان را در دهه هفتاد میلادی شکل داد. پس از استقلال جمهوری ایرلند و تلاش های نظام مند برای ارتقای بلند مدت و فراگیری زبان ایرلندی جمعیت گویشوران این زبان گسترش یافت اما در “ایرلند شمالی” که همچنان تحت اشغال بریتانیا است تعداد مدارس و مراکز آموزشی ایرلندی انگشت شمار و منابع دولتی که به آنها تعلق می گیرد محدود است. تعهد دیرینه به حمایت از ملت‌های تحت ستم “گلور نا مونا” یک موسسه مردمی در غرب بلفاست است که با رویکرد ارتقای زبان ایرلندی در بستر کنش گری اجتماعی شکل گرفته است. این موسسه یکی از معدود فضاهایی در بلفاست است که امکان گفتگو، تحقیق و کنش گری به زبان ایرلندی را برای جامعه ایرلندی زبان بلفاست فراهم کرده است. اعضای این سازمان اخیرا موفق شده بودند از یک اتحادیهٔ کارگری آمریکایی پانصد هزار پوند کمک مالی برای توسعه پروژه شان دریافت کنند. رد کمک مالی پانصدهزار پوندی به‌دلیل ستایش هارولد دگت از بمباران ایران این بودجه قرار بود صرف تولید مواد آموزشی، برگزاری کلاس ها و ارائه خدمات آموزشی و اجتماعی به دانش آموزان دارای نیازهای خاص شود. جمعیتی که تا پیش از این از امکانات آموزشی و اجتماعی به زبان ایرلندی محروم بودند. موسسه گلور نا مونا اما گلور نا مونا پس از آن‌که هارولد دگت (Harold Daggett)، رییس این اتحادیه، در ژوئن ۲۰۲۵ از بمباران ایران توسط دونالد ترامپ تمجید کرد، اعلام کرد که این اظهارات با ارزش‌های آنان هم‌خوانی ندارد و کمک مالی را نپذیرفت. این مؤسسه تأکید کرده است که همچنان به همبستگی بین‌المللی و حمایت از ملت‌های تحت ستم، به‌ویژه مردم فلسطین، پایبند است. در سرشماری سال ۲۰۲۱ بریتانیا، ۱۲.۴٪ از جمعیت ایرلند شمالی تا حدودی به زبان ایرلندی مسلط بودند. از این تعداد تنها معادل ۲.۴۳٪ از جمعیت، امکان این را دارند که روزانه به زبان ایرلندی صحبت کنند. تصمیم به پایان دادن به توافق مالی با اتحادیهٔ کارگری آمریکایی با وجود آن گرفته شد که این قطع کمک یک «پس رفت» برای پروژهٔ جوانان و مرکز اجتماعی این موسسه محسوب می‌شود؛ پروژه‌ای که  با وجود تعهدات دولت بریتانیا بر عدالت زبانی پس از ۲۷ سال از توافق آدینهٔ نیک، همچنان کلاس هایش را در واحدهای موقت سیار برگزار می‌کند. ادامه‌ی این گزارش را در وبسایت کانون زنان ایرانی بخوانید: https://ir-women.com/21512 #فمینیسم #ایرلند #مقاومت

گزارش کمیسیون مک براید پس از کشتار صبرا و شتیلا، نشان دهنده تلاش رژیم صهیونسیتی بر «نسل کشی» و «قوم کشی» فلسطینی ها بود. ادوارد سعید پس از این گزارش نوشت: پرسش سیاسی که در این لحظه مطرح می شود این است که چرا، به جای تغییر اساسی دیدگاه غربی ها از اسرائیل، به جز معدود مکان هایی در عرصه عمومی در همه جا وقایع تابستان ۱۹۸۲ با دیدگاهی که قبل از آن رویدادها حاکم بوده تطبیق داده شده است: اینکه اسرائیل کشوری متمدن و دموکراتیک است و اساساً قادر به اعمال وحشیانه علیه فلسطینی ها و دیگر غیریهودیان نیست، در نتیجه تهاجم آن به لبنان نیز به طور مستقیم توجیه می شود. ۴۳ سال بعد و هم‌چنان، پرسش ادوارد سعید تازه است. https://ir-women.com/20027

fight_for_palestine_is_the_fight_against_us_impe_250713_205126.pdf