iKhajUei 📚👑

خودت و بقیه رو بخاطر ضعف هایی که تو وجودمونه، ببخش و دوست داشته باش اینجوری همه چی خیلی راحت تر پیش میره چون دیگه دنبال مقایسه خودت با بقیه نیستی و می‌فهمی که همه‌مون مثل همیم. از کسی بت نمی‌سازی. بالاخره با خودت کنار میای و آرامش می‌گیری، چون ضعف آدما رو دیدی، خودت و بقیه رو بخاطر کارایی که کردین می‌بخشی دیگه تو گذشته نمی‌مونی. با آدمای جدید و محیط جدید راحت تر ارتباط می‌گیری و کم کم زندگی روی خوبش رو بهت نشون می‌ده.

زیاد جذاب نیست، اما دنیا ضعیف‌هارو حذف می‌کنه

اولین خشت اولین قدم خیلی مهم تر از چیزیه که فکرشو می‌کنی، وقتی اولین درست باشه تا آخر همه چی درست پیش میره.

نیازی نیست به هر فکری که تو سرت میاد، واکنش نشون بدی

حد و مرزهات تا کجا کشیده شدن؟

برا خودت به خودت برس

چی جلوتو گرفته؟

رام نشو

زندگی خیلی کوتاه تر از اونیه که بخوایم کوچیک بمونیم🤷‍♂️

وقتی خوشبختی پیدات کرد، دیگه سوال پیچش نکن

چه باور کنی و چه نکنی، در تحمل کردنه سختی هیچ افتخاری نیست. هرچه زودتر خودت رو از این فکر نجات بده.

رازش اینه که از همین الان از همین زندگی که داری لذت ببری 🌿 و با چیزایی که داری خوشحال باشی ✨. منتظر موندن تو رو به جایی نمی‌رسونه 🚫. وقتی هورمون استرس تو بدنت کم بشه، آرامش جاشو می‌گیره 🧘 و این آرامش باعث افزایش خلاقیت 🎨، تصمیمات بهتر 🧠 و انرژی بیشتر ⚡ می‌شه.

هیچ تلاشی بی نتیجه نمی‌مونه.

انسان‌ها اغلب نمی‌دانند چه می‌خواهند؛ آن‌ها خواسته‌های دیگران را تقلید می‌کنند.

دنیا، دنیای خوداصلاح گره تصمیماتی که افراد برای زندگیشون می‌گیرن، هرکدوم به یه نتیجه ختم می‌شه. حالا اون نتیجه می‌تونه خوب یا بد باشه و این نتایج همیشه همراه اون فرد هستن و همیشه اون فرد با نتایج اعمالش رو به رو می‌شه. نتایج می‌تونه سفید یا سیاه یا خاکستری باشه. جو بکاریم، جو درو می‌کنیم. گندم بکاریم گندم. هیچی نکاریم، هیچی درو نمی‌کنیم. نمی‌شه از نتایج کارایی که می‌کنیم فرار کنیم. اگه اعمالمون درست باشه دنیا نمی‌ذاره رشد و پیشرفت نکنیم و قطعا به عزت و بزرگی می‌رسیم. اگه اعمالمون بد باشه و به این کارا عادت کرده باشیم، حتی اگه کسی هم نباشه که مارو بخاطر اعمالمون مجازت کنه، در نهایت خودمون از خودمون انتقام می‌گیریم. از نظر من بهترین استراتژی اینه که راه درست و راست رو بریم. این در بلند مدت سود بیشتری برامون می‌سازه اما در کوتاه مدت ممکنه سخت باشه. راه کج اولش قشنگه و آخرش زشت می‌شه.

از کسانی سوال می‌پرسیم تو زندگیمون که خودشون هم چیزی نمی‌دونن! در واقع هیچکس واقعا نمی‌دونه چه اتفاقی قراره بیوفته. هیچ انسانی نمی‌تونه دقیقا بگه قراره چی بشه زندگی! مثلا هیچکس نمی‌تونه بگه کِی قراره بمیره و همین موضوع غیرقابل پیش‌بینی بودن زندگی هم ترسناک و هم بی نهایت زیباست! پس با درک این موضوع متوجه می‌شیم که هیچکس واقعا نمی‌تونه راهنماییت کنه که چیکار کنی با زندگیت! اونا هم مثل من و تو دیدگاه محدود و ناقص خودشون رو دارن! پس من و تو باید خودمون بر اساس چیزی که حس می‌کنیم و فکر می‌کنیم درسته برای زندگیمون تصمیم بگیریم و ریسک کنیم. اگه به نیاز های واقعیمون توجه کنیم، متوجه می‌شیم دقیقا باید چیکار کنیم و الان چی نیازمونه. اینارو بقیه نمی‌دونن چون هیچکس تورو اندازه خودت نمیشناسه(هرچند که شناخت خودت از خودت هم به شدت محدوده). پس نتیجه این می‌شه که من با بقیه مشورت می‌کنم و حرف‌ها و نظراتشون رو می‌شنوم اما در نهایت خودم اساس شرایط خودم تصمیم می‌گیرم. خودم برای ایده ها و عقایدی که حس و فکر می‌کنم درسته، ریسک می‌کنم و پای همه چیش هم می‌مونم. به نظرم زندگی که برای خودت ریسک نکنی، ارزشی نداره. ما همه محکوم به مرگیم و این مشخص نیست کِی اتفاق بیوفته، پس مرگ بزرگترین و بهترین راهنماست. تفکر بهش می‌تونه روی خیلی از تصمیماتت اثر بذاره. خیلی از دوراهی ها رو حذف کنه. فکر به مرگ، آزادی میاره. امنیت واقعی میاره. دید رو باز می‌کنه. زندگی رو روشن و واقعی می‌کنه✌️

هیچ کمکی بی منت نیست.

But why?

-بقا تعیین می‌کند تا کجا می‌توانی خطر کنی. -شجاعت تعیین می‌کند برای چه چیزی حاضر به خطر هستی.

به جای کنترل -> سازگاری به جای پیش‌بینی -> آمادگی به جای قطعیت -> انعطاف