آقای ایکس

من از این حالت بدم میاد. از این که هیچ‌وقت برای من، هیچ اتفاقی تبدیل به یک داستان کامل نمی‌شه. بارها خودم رو کشیدم کنار؛ ولی هر بار کشیده می‌شم به سمت یک اتفاق تازه‌ای انگار! بعد که حس خوبی پیدا می‌کنم و تا می‌خوام شروع کنم دوست داشتنم رو، همه چیز خیلی بی‌معنی متوقف و تمام احساس و انرژی‌م حیف و میل می‌شه. بله خب، شاید من سرد نشدم و سرد هم نیستم، ولی چون این همه سال از تموم شدن‌های پوچ خسته شدم، نمی‌خوام و دلم نمیاد که رابطه‌ای رو شروع کنم.

آرزومه بعد از کار، کار برام تموم بشه و یکم هم که شده به استراحت فکر کنم.

یه پست درمورد حمایت از مردها گذاشتیم پسرا دور ورندارن بخوان جوین بشن. برو پی کارت عزیز ما به درد هم نمی‌خوریم.

جهان جدید هنوز تعریف قانع‌کننده‌ای از مرد بودن نساخته! مرد‌ها نسل به نسل و قرن‌ها یاد گرفته بودن چطور در جهان مرد سالار، مرد باشن. ولی دیگه کسی بهشون یاد نداد در جهانی که اون نقش‌های قبلی‌شون داره فرو می‌پاشه چه باید بکنند و اصلا هویت‌شون چیه! قرن‌ها مرد برای نقش تامین‌کننده بودن پرورش یافته و تربیت داده شده بود، نه برای رابطه برابری! یاد گرفته بودن چجوری مشکل حل کنن، نه برای اینکه چجوری گوش شنوا باشن. خیلی از مردها بلد نیستند دوست‌داشتنی باشن، چون برای این تربیت نشدن؛ همیشه به این فکر می‌کردن که جچوری لازم باشن! چجوری و کجا یه کاری ازشون بربیاد. در جهان جدید هنوز یک سری معیارها چه برای مرد و چه زن تعریف نشده، برای مردها واضح‌تر می‌تونم مثال بزنم، مردی که شغل نداشته باشه، صرفا یک انسان که بنا بر هر دلیلی شغلی نداره دیده نمی‌شه، یک شکست خورده دیده می‌شه. اما در شرایط مساوی همین شرایط برای جنس زن یک شکست به حساب نمیاد. هنوز از یه مرد انتظار می‌ره وسط بحران بتونه آروم بمونه، هنوز ازش انتظار می‌ره کارت بانکی‌اش به اقیانوس وصل باشه، هنوز ازش انتظار می‌ره تحت هر شرایطی محکم و مقتدر باشه. پس هنوز نمی‌توان ادعا داشت در جهان برابری زندگی می‌کنیم. اینکه جهان به سوی برابری شدن می‌ره یک پیشرفت برای زن‌ها به حساب میاد، درست. اتفاق خیلی خوبیه. اما در کنار اون باید تعاریف جدید برای هر کدوم تعریف بشه. که اگر بنا بر عدالت و برابریه، هر دو جنس از یک قانون تبعیت کنند.

واژه‌ای برای توصیف چیزی که درونم می‌گذره ندارم.

آدم وقتی می‌فهمه یکی بهش نیازمنده، حتی مدل حرف زدنش هم عوض می‌شه.

تمیزی نعمته واقعا. خونه زندگیم بوی آنا د آرماس می‌ده.

تقریبا برای همه‌چی دیر شده.

هفت ماه از دی می‌گذره و شما هنوز دارید آدم‌های اون شب رو می‌کشید.

آقا پنج پنج پنج واقعا خوب ولی آیم گوئینگ بک تو 505.

تنها باری که از بابام کتک خوردم سر این بود که به یکی گفتم نوکرتم. دیگه بعد اون نهایتا چاکرم و مخلصم…

لفظ این ماه‌ام: “نوکر خر پدرتم”

خودم که دیگه صفر صفرم، امیدوارم دوستام یه‌چیزی بخرن ازشون شیرینی بگیرم.

مهم نیست روزم خوب بوده یا بد، کار رو واست درمیارم.

آخر هفته از چنل یوتوب 👀

بریم که نقش امروزمونو خوب بازی کنیم.

تا یه جایی تخمم بود بعد اون دیگه تخمم نیست.

امشب آرزو کردم اگه شد یه‌خورده زودتر بمیرم.