آیا من شاعرم؟

چه بی‌راهه می‌رود آن ره که در این سترون زمین خشک می‌رود اما ره سوی درخت تنها نمی‌برد ۲۱۰۵۰۵

آن راه می‌رود تا پای آن درخت آن راه می‌برد مرا تا دور دور ها تا ناکجای بخت ۲۰۰۵۰۵

در قاب پنجره درخت می‌خواندم به خویش یا درخت در قاب پنجره مرا به تماشا نشسته است ۲۰۰۵۰۵

گربه در اپارتمان خالی شعری از ویساواوا شیمبورسکا Wisława Szymborska شاعر برنده جایزه نوبل ۱۹۹۶ بازسرایی از ترجمه انگلیسی #حسین_برهمت مردن ! و گربه را بی کس در آپارتمان گذاشتن!!؟ گربه در  آپارتمان خالی چه می‌کند؟ از دیوار بالا رفتن و خود را به مبلها کشیدن…

پایان و آغاز شعری از #شیواوا_شیمبورسکا شاعر لهستانی بازسرایی از روی ترجمه انگلیسی #حسین_برهمت در انتهای هر جنگ باید که یک نفر بروبد آوار و خاکروبه را چیزها خود به خود درست نمی‌شوند یک نفر باید آوارها را از راه کنار زند تا بگذرند گاری‌های آکنده از…

لذت نوشتن شعری از #شیواوا_شیمبورسکا ۱۹۶۷ بازسرایی از روی ترجمه انگلیسی #حسین_برهمت آن آهوی نوشته شده در کجا دود در جنگلی که با قلم نوشته گشته است ؟ آیا آب می‌نوشد از آبی که نوشته‌اند آبی که چون کاربنی تکرار می‌کند شکل پوزه‌اش سر برآورده است چرا ؟ چیزی…

در بهار پیش از بذرپاشی پدر جنگ امده بود و در زمین او مین کِشته بود ... یک انفجار و خون و خون وخون ‌ پزشکها گفتند شکر خدا زنده است و  کور هم  نگشته است فقط کوررنگ گشته است و تشخیص رنگ سرخ از  رنگ سبز برایش غیر ممکن است پدر نمرد اما از  وقت کور رنگ‌گشتنش…

من و کتابهایم

در بهار پیش از بذرپاشی پدر جنگ امده بود و در زمین او مین کِشته بود ... یک انفجار و خون و خون وخون ‌ پزشکها گفتند شکر خدا زنده است و  کور هم  نگشته است فقط کوررنگ گشته است و تشخیص رنگ سرخ از  رنگ سبز برایش غیر ممکن است پدر نمرد اما از  وقت کور رنگ‌گشتنش مرگ را بیشتر ز پیشتر احساس می‌نمود هر برگ تازه که رویید بر درخت در نگاه او یک قطره خون بود که بر ساقه می‌نشست و هر علف خونریزی زمین بود پیش چشم او رسیدن هلو فقط بزرگتر شدن یک لخته خون بود تا برسد و بیفتد به روی خاک جنگ با پدر چه کرده بود ١٥٠٥٠٥

Radość pisania Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las? Czy z napisanej wody pić, która jej pyszczek odbije jak kalka? Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy? Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta spod moich palców uchem strzyże. Cisza…

انگلیسی (The Joy of Writing) Where does that written deer run to through the written forest? Is it to drink from the written water, which will reflect its muzzle like carbon paper? Why does it raise its head—does it hear something? Borrowed from truth on four thin legs, it pricks up its ears beneath my fingers. Silence—this word also rustles on the paper and parts the branches caused by the word "forest." Above the white page, letters lie in ambush, ready to pounce and arrange themselves badly— sentences that corner, from which there is no escape. There's a good supply of hunters in a drop of ink, squinting their eyes, ready to run down the steep nib, surround the deer, and take aim. They forget this is not life. Other laws rule here, black on white. A blink will last as long as I wish, and can be divided into small eternities full of bullets stopped mid-flight. Forever, if I command, nothing will happen here. Without my will, not even a leaf will fall, nor a blade of grass bend under the dot of a hoof. So there is such a world over which fate holds independent sway? A time bound by chains of signs? An existence everlasting at my command? The joy of writing. The power of preserving. The revenge of a mortal hand.

Radość pisania Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las? Czy z napisanej wody pić, która jej pyszczek odbije jak kalka? Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy? Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta spod moich palców uchem strzyże. Cisza - ten wyraz też szeleści po papierze i rozgarnia spowodowane słowem "las" gałęzie. Nad białą kartką czają się do skoku litery, które mogą ułożyć się źle, zdania osaczające, przed którymi nie będzie ratunku. Jest w kropli atramentu spory zapas myśliwych z przymrużonym okiem, gotowych zbiec po stromym piórze w dół, otoczyć sarnę, złożyć się do strzału. Zapominają, że tu nie jest życie. Inne, czarno na białym, panują tu prawa. Okamgnienie trwać będzie tak długo, jak zechce, pozwoli się podzielić na małe wieczności pełne wstrzymanych w locie kul. Na zawsze, jeśli każę, nic się tu nie stanie. Bez mojej woli nawet liść nie spadnie ani źdźbło się nie ugnie pod kropką kopytka. Jest więc taki świat, nad którym los sprawuje niezależny? Czas, który wiąże łańcuchami znaków? Istnienie na mój rozkaz nieustanne? Radość pisania. Możność utrwalania. Zemsta ręki śmiertelnej. ---

پایان و آغاز شعری از #شیواوا_شیمبورسکا شاعر لهستانی بازسرایی از روی ترجمه انگلیسی #حسین_برهمت در انتهای هر جنگ باید که یک نفر بروبد آوار و خاکروبه را چیزها خود به خود درست نمی‌شوند یک نفر باید آوارها را از راه کنار زند تا بگذرند گاری‌های آکنده از جسد یک نفر باید در خاکستر و روغن و لجن فرو رود در فنر مبلها و خرده شیشه‌ها و خونین لباسها یک نفر باید پای دیوار شکسته‌ خرک زند و شیشه‌های شکسته را عوض کند و در را به لولا سوار کند. از این دیگر فتوژنیک نیست و سالها طول می کشد دوربینها همه رفته‌اند برای عکس گرفتن از جنگ دیگری باید دوباره پل شکسته به پا شود و ایستگاه‌های راه آهنی جدید آستین‌های بالا زده بارها پاره می‌شوند زان جارو به دستها هنوز هست کسی که ماجرا را از یاد نبرده است و یکی که گوش می دهد و آن دیگری که هنوزش سری روی شانه است، سری تکان‌می دهد اما بیشتر می شوند انها که توجهی نمی‌کنند و کسل پرسه می‌زنند در زیر بوته‌ها هنوز هست کسی که استدلالهای زنگ زده را بیرون‌ می‌کشد و در خاکروبه‌دان پرتاب می‌کند. آنها که دانسته‌اند آنچه گذشت را باید برای آنها که کمتر از ماجرا خبر شدند جای باز کنند و برای آنها که کمتر از کمتر شنیده‌اند و برای هیچ ها باید میان علفهایی که پوشانده‌اند علل و دلایل اتفاق را یک نفر دراز بکشد و با ساقه‌ای در دهان نگاه کند به ابرها

اصل شعر لهستانی (Koniec i początek) Po każdej wojnie ktoś musi posprzątać. Jaki taki porządek sam się przecież nie zrobi. Ktoś musi zepchnąć gruzy na pobocza dróg, żeby mogły przejechać wozy pełne trupów. Ktoś musi grzęznąc w szlamie i popiele, sprężynach kanap, drzazgach szkła i krwawych szmatach. Ktoś musi przywlec belkę do podparcia ściany, ktoś oszklić okno i osadzić drzwi na zawiasach. Fotogeniczne to nie jest i wymaga lat. Wszystkie kamery wyjechały już na inną wojnę. Mosty trzeba z powrotem i dworce na nowo. W strzępach będą rękawy od zakasywania. Ktoś z miotłą w rękach wspomina jeszcze jak było. Ktoś słucha przytakując nie urwaną głową. Ale już w ich pobliżu zaczną kręcić się tacy, których to będzie nudzić. Ktoś czasem jeszcze wykopie spod krzaka przeżarte rdzą argumenty i poprzenosi je na stos odpadków. Ci, co wiedzieli o co tutaj szło, musza ustąpić miejsca tym, co wiedzą mało. I mniej niż mało. I wreszcie tyle co nic. W trawie, która porosła przyczyny i skutki, musi ktoś sobie leżeć z kłosem w zębach i gapić się na chmury. --- ترجمه انگلیسی (Joanna Trzeciak) The End and the Beginning After every war someone has to clean up. Things won't straighten themselves up, after all. Someone has to push the rubble to the side of the road, so the corpse-filled wagons can pass. Someone has to get mired in scum and ashes, sofa springs, splintered glass, and bloody rags. Someone has to drag in a girder to prop up a wall, Someone has to glaze a window, rehang a door. Photogenic it's not, and takes years. All the cameras have left for another war. We'll need the bridges back, and new railway stations. Sleeves will go ragged from rolling them up. Someone, broom in hand, still recalls the way it was. Someone else listens and nods with unsevered head. But already there are those nearby starting to mill about who will find it dull. From out of the bushes sometimes someone still unearths rusted-out arguments and carries them to the garbage pile. Those who knew what was going on here must make way for those who know little. And less than little. And finally as little as nothing. In the grass that has overgrown causes and effects, someone must be stretched out blade of grass in his mouth gazing at the clouds. .

این شعر از ویسواوا شیمبورسکا (Wisława Szymborska)، شاعر برجستهٔ لهستانی و برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات در سال ۱۹۹۶ است. این شعر را پس از مرگ «کورنل فیلیپوویچ» (Kornel Filipowicz)، همسرِ زندگیاش (که رابطهٔ عاطفیِ طولانی با او داشت) در سال ۱۹۹۰ سرود و در مجموعهٔ «پایان و آغاز» (Koniec i początek) در سال ۱۹۹۳ منتشر شد.

گربه در اپارتمان خالی شعری از ویساواوا شیمبورسکا Wisława Szymborska شاعر برنده جایزه نوبل ۱۹۹۶ بازسرایی از ترجمه انگلیسی #حسین_برهمت مردن ! و گربه را بی کس در آپارتمان گذاشتن!!؟ گربه در  آپارتمان خالی چه می‌کند؟ از دیوار بالا رفتن و خود را به مبلها کشیدن و فقط؟ هیچ چیز تغییر نکرده است ولی هیچ چیز چنان که بود نیست هیچ چیز جابجا نگشته است اما انگار جای بیشتری باز گشته است و شبها دیگر چراغ روشن نمی‌شود. صدای پایی در راه پله‌ها! اما این صدای پاش نیست دستی که ماهی را  در ظرف غذای گربه  می‌گذارد هم،  تغییر کرده است مانند پیش از این نیستند بسیار چیزها بسیار چیزها آن گونه که باید به موقع تکرار نمی‌شوند آن کس که برای همیشه‌ی همیشه بود، نیست  و  نبودنش آزارنده و همیشگی است به گوشه گوشه‌ی هرجا سرک کشیدن هر طبقه اشکاف  را سر زدن حتی جستجوی زیر فرش پراکنده کردن اوراق قوانین نیز  رخت بسته‌اند دیگر نمانده هیچ کار جز خفتن و انتظار مگر که بر نگردی و نبینمت آه از روشنی چراغ  و دیدنت! آنگاه نشانت می‌دهم که با گربه نمی‌توانی چنین کنی! قهر می‌کنم و  بی‌صدا کج‌کج  راه می‌روم بی هیچ جیغ کشیدنی و به آغوش پریدنی ۱۴۰۵۰۵

دنیا یک Failed Project است و خدایش در Recycle Bin فکنده است افسوس که منابع الهی لایتناهی‌اند و ریسایکل‌ بینش خالی نمی‌شود ١٣٠٥٠٥

حتی کلاغهای سیاه که همه چون هم مکررند و صدایشان بانگی مکرر است هر بامداد که باز مکرر بیدار می‌شوند مکرر پر می‌تکانند تا پیش از پرواز مکرر صبح‌شان تکرار را ز پرهای خویش بسترند اما فقط منم که هر لحظه تکرار خویش را درخویش تکرار می‌کنم ١٢٠٥٠٥