| K A R M A |🌗

تموم بهونه ها دروغ اند؛ هرکسی بخوادت یه راهی پیدا میکنه...‌

کاش ناشناخته باقی می‌موندن؛ آدمایی که فکر می‌کردم بهترینن.

‏گاهی از خودم می‌پرسم واقعا صبورم یا که مجبور.

هر پنجره ، یک داستان

زنده باد تمامِ نرسیدن‌هایی که بعدها فهمیدم خودِ «معجزه» بودند!

همه آدم خوبا رفتن کربلا خدایا ما ادم بدارو بفرست امریکا🇺🇸

«وقتی كه همه مرا به كوبيدن درهايى كه مى‌بستم مى‌شناختند، من براى آرام بسته شدن در خانه‌ى تو دستم را لاى در گذاشتم.

صبر کن.

و اشکالی هم نداره.

به گمانم ذهنیتی که آدمها از خود بجا میگذارند از همه چیز بیشتر اهمیت دارد، وگرنه همه آمده‌اند که یک روز بروند.

‏چیزی که برای تو نباشه اینقدر نا ‌امیدت می‌کنه تا بالاخره بفهمی برای تو نیست.

یه روز مولانا از شمس میپرسه که « این اندوه عمیق بلاخره کِی تموم میشه؟ » شمس هم میگه که « اندوه تمام نمیشود ، تو آنقدر وسیع میشوی که اندوه در تو گم میشود »

بعضی دلتنگی‌ها برایِ آدمِ خاصی نیست؛ برایِ نسخه‌ای از خودِ ماست که فقط کنارِ یک نفر زنده می‌شد..