کانال جدید جلیل بهرامی نیا

@jbn293

@jbn293

@jbn293

@jbn293

تعطیل کردن نماز جماعت مساجد، بدترین گناه پس از کفر: امام حسن بصری، امام زهری و امام شعبی معتقد بودند که از نظر شرعی درست است که یک فرد زنازاده امام نماز جماعت شود؛ در این باره از ام المؤمنین عایشه سؤال شد؛ ایشان گفتند:« بر اساس آیه " ولا تزر وازرة وزر أخرى" چیزی از گناه پدر و مادرش بر عهده او نیست. از قول امام زهری روایت است که عدی بن الخیار در زمان محاصره حضرت عثمان نزد او رفت و گفت: شما امام عموم مسلمانان هستی و اکنون چنین شرایطی برایت پیش آمده است و امام آشوبگران برایمان نماز می‌خواند و ما از این بابت تحت فشار روحی هستیم! عثمان گفت: نماز بهترین و برترین کار انسان‌هاست؛ مردم که کار نیک کردند با آنان همراه شو و هر گاه کار ناروا کردند، خودداری کن! عبدالله بن عمر، پشت سر حجاج بن یوسف و نجده نماز می‌خواند که یکی گرایش خوارج داشت و دیگری فاسق‌ترین فرد بشریت بود! ابن جریح می‌گوید به عطا گفتم تکلیف امامی که از سر شل‌ایمانی و بی‌اعتنایی نماز را به تأخیر می‌اندازد چیست؟ پاسخ داد: مشارکت در جماعت در نظرم بهتر است! گفتم حتی اگر خورشید به زردی بگراید و به نوک کوهها نزدیک شود؟! گفت بله، تا جایی که غروب نکند! گفتم: ای عطا این امام نماز را کامل به جا نمی‌آورد؛ می‌توانم از خواندن جماعت با او خودداری کنم؟! گفت: نه، بلکه به او اقتدا کن و در حد توان خودت موارد نقص را کامل کن؛ در نگاه من، جماعت بهتر است! به روایت عبدالرزاق از سفیان ثوری از عقبه از ابی وائل، او در نماز جماعت مختار کذاب شرکت می‌کرد! ابو اشعث می‌گوید: در زمان شورش خوارج از امام یحیی بن کثیر پرسیدم نظرت درباره نماز پشت سر اینان چیست؟ گفت: قرآن راهنما و پیشوای توست؛ تا نماز می‌گزارند با آنان نماز بخوان! ابراهیم نخعی گوید از علقمه پرسیدم امام جماعت ما نماز را کامل به جا نمی‌آورد! پاسخ داد: خوب، خودمان کامل‌اش می‌کنیم؛ منظورش این بود که پشت سرش نماز می‌خوانیم و آن را تکمیل می‌کنیم! امام حسن بصری گوید: نماز مؤمن پشت سر منافق، زیانی به حال‌اش ندارد؛ همچنانکه نماز منافق پشت سر مؤمن نیز سودی به حال‌اش ندارد! قتاده می‌گوید از سعید بن مسیب پرسیدم: آیا پشت سر حجاج نماز می‌خوانی؟! گفت: پشت سر بدتر از او هم نماز می‌خوانیم! خلاصه کسی از اصحاب رضی‌الله‌عنهم سراغ نداریم که از نماز خواندن پشت سر مختار و عبیدالله بن زیاد و حجاج و فاسق‌تر از آنها خودداری کرده باشد! خداوند فرموده است:« و تعاونوا علی البر و التقوی و لاتعاونوا علی الاثم و العدوان»؛ و هیچ کار نیکی به پای نماز و ادای آن به جماعت در مساجد نمی‌رسد؛ از این رو، هر که مسلمانان را به نماز و جماعت فرا بخواند، پذیرش دعوت او و همکاری با او در این فراخوان نیکوکاری و پرهیزکاری واجب است و پس از کفر، گناهی بدتر از تعطیل نماز در مساجد نیست و در نتیجه بر ما حرام است که پشتیبان چنین کاری باشیم! روزه و حج و جهاد نیز به همین گونه؛ هر که در این زمینه‌ها اقدامی بکند با او همراهی می‌کنیم و هر که ما را به گناه فرا خواند، نخواهیم پذیرفت و از او حمایت نخواهیم کرد! نظر ابوحنیفه، شافعی و ابوسلیمان نیز همین است. ✓ابن حزم آندلسی، المحلی بالآثار، ۱۲۹/۳. @jbn293

@jbn293

ابن حزم آندلسی: مخالفان حضور زنان در مساجد، موافق‌اند که نباید زنان را از دید و بازدید، خرید در بازارها و خروج از منزل برای برآوردن نیازها منع کرد؛ این در حالیست که با کجروی‌هایی که از برخی زنان سر می‌زند، آزادی آنان برای حضور در این عرصه‌ها از عوامل مهم انحراف و بزهکاری است؛ در این میان، شگفتا که نماز در مساجد، که پس از توحید ارزشمندترین کار است، به صورت ویژه منع شود؛ خدا پاک و پیراسته است از چنین حکمی! قابل هضم نیست که یک فرد عاقل چگونه برای بیان چنین جدالی خلاف احادیث مستند و متواتر دهان می‌گشاید! ✓ المحلی بالآثار، ۱۱۶/۳. @jbn293

@jbn293

در این روزهای سخت که تورم و گرانی، زندگی را بر مردم کشورمان تلخ و دشوار کرده است، نیازمندان را فراموش نکنیم و به هر اندازه‌ای که می‌توانیم در رفع مشکلات خلایق بکوشیم! @jbn293

@jbn293

حکمرانی؛ غنیمت یا امانت؟ در نگاه اسلام، قدرت سیاسی و حکمرانی نه حق شخصی و صنفی است، نه جایزه‌ای الهی و نه مایه افتخار؛ بلکه امانتی است که باید به شایستگان سپرده شود: ﴿إِنَّ ٱللَّهَ یَأۡمُرُكُمۡ أَن تُؤَدُّوا۟ ٱلۡأَمَـٰنَـٰتِ إِلَىٰ أَهۡلِهَا وَإِذَا حَكَمۡتُم بَیۡنَ ٱلنَّاسِ أَن تَحۡكُمُوا۟ بِٱلۡعَدۡلِ﴾ [النساء: ۵۸] یعنی: «خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحبان و شایستگانشان بسپارید و چون میان مردم داوری می‌کنید، به عدالت داوری کنید.» حکمرانی و تصدی امور عمومی، زاییده زندگی مدنی و مسئولیتی است که به افراد واگذار می‌شود؛ نه دارایی شخصی است و نه امتیازی موروثی، بلکه امانتی سپردنی است که مردم آن را به حاکمان و مدیران می‌سپارند. ازاین‌رو، سیاست و مدیریت نیز همچون دیگر عرصه‌های تخصصی، نیازمند استعداد، دانش، مهارت و شایستگی است و هر کسی توانایی حضور موفق در این میدان را ندارد. این مسئولیت باید به کسانی سپرده شود که هم امین باشند و هم توانمند. در نگاه دینی، مناصب عمومی امانت‌اند. چنان‌که به روایت مسلم نیشابوری (حدیث ۱۸۲۵)، پیامبر ﷺ در پاسخ درخواست ابوذر رضی‌الله‌عنه برای واگذاری مسئولیت فرمودند: «يَا أَبَا ذَرٍّ، إِنَّكَ ضَعِيفٌ، وَإِنَّهَا أَمَانَةٌ، وَإِنَّهَا يَوْمَ القِيَامَةِ خِزْيٌ وَنَدَامَةٌ، إِلَّا مَنْ أَخَذَهَا بِحَقِّهَا، وَأَدَّى الَّذِي عَلَيْهِ فِيهَا.» یعنی: «ای ابوذر! تو برای این کار ناتوانی؛ این مسئولیت امانت است و در روز قیامت مایه رسوایی و پشیمانی خواهد بود، مگر کسی که آن را به نحو شایسته ادا کند و وظیفه خود را در قبال آن به‌درستی انجام دهد.» تأمل‌برانگیز آنکه قرآن در آیه یادشده، نخست از امانت سخن می‌گوید و سپس بر عدالت تأکید می‌کند؛ گویی به‌صورت ضمنی یادآور می‌شود که بدون مسئولان امانت‌دار و بدون رعایت معیارهای حرفه‌ای در گزینش مدیران، تحقق عدالت ممکن نخواهد بود. نباید فراموش کرد که اگر اراده عدالت‌ورزی در میان حاکمان و مدیران ضعیف یا مفقود باشد، حتی وجود بهترین قوانین نیز تضمین‌کننده اجرای عدالت نخواهد بود. همچنین اگر متصدیان امور از سلامت شخصیت، پاکدستی و امانت‌داری برخوردار نباشند، آفاتی همچون فساد اداری، رشوه، اختلاس و رانت‌خواری، سرمایه‌ها و فرصت‌های ملی را بر باد خواهد داد. از همین رو پیامبر ﷺ فرموده‌اند: هنگامی که امانت ضایع شود، در انتظار قیامت باشید. صحابه پرسیدند: ضایع شدن امانت چگونه است؟ فرمودند: «إِذَا وُسِّدَ الأَمْرُ إِلَى غَيْرِ أَهْلِهِ.» یعنی: «آنگاه که مسئولیت‌ها به افراد ناشایست و غیرمتخصص سپرده شود.» همچنین حاکم نیشابوری از پیامبر ﷺ روایت کرده است: «مَن وَلِيَ مِن أَمْرِ المُسْلِمِينَ شَيْئًا، فَوَلَّى رَجُلًا وَهُوَ يَجِدُ مَن هُوَ أَصْلَحُ لِلْمُسْلِمِينَ مِنْهُ، فَقَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالمُؤْمِنِينَ.» یعنی: «هر کس مسئولیتی از امور مسلمانان را بر عهده گیرد و با وجود افراد شایسته‌تر، شخصی کم‌صلاحیت‌تر را به کار گمارد، به خدا، پیامبر ﷺ و مؤمنان خیانت کرده است.» عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه نیز در همین زمینه گفته است: «مَن وَلِيَ مِن أَمْرِ المُسْلِمِينَ شَيْئًا، فَوَلَّى رَجُلًا لِمَوَدَّةٍ أَوْ قَرَابَةٍ بَيْنَهُمَا، فَقَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالمُسْلِمِينَ.» یعنی: «هر مسئولی که مسئولیتی را صرفاً به دلیل دوستی یا خویشاوندی به کسی واگذارد، به خدا، پیامبر ﷺ و مسلمانان خیانت کرده است.» بنابراین، شایسته‌گزینی تنها یک توصیه اخلاقی یا اندرز فردی نیست؛ بلکه از بنیادی‌ترین اصول مدیریت و حکمرانی است. هر جامعه‌ای که پاکدستی و کاردانی، سلامت و مهارت را معیار گزینش مدیران قرار دهد، سازمان اداری خود را در مسیر موفقیت و توسعه قرار خواهد داد. در مقابل، هر نظامی که به‌جای شایستگی، ملاک‌هایی چون وابستگی، قرابت، ارادت یا تملق را مبنای واگذاری مسئولیت‌ها قرار دهد، سرانجامی جز ناکارآمدی، فساد و تباهی نخواهد داشت. از همین رو، قرآن کریم شخصیت‌هایی چون یوسف، داود و ذوالقرنین علیهم‌السلام را به‌عنوان الگوهای حکمرانی معرفی می‌کند؛ زیرا آنان کاردانی را با عدالت و انصاف درآمیخته بودند. در مقابل، فرعون نماد استبداد و ستم است؛ زیرا قدرت سیاسی را از امانتی الهی و مردمی به دارایی شخصی تبدیل کرده و با غرور می‌گفت: ﴿أَلَيْسَ لِي مُلْكُ مِصْرَ﴾ یعنی: «آیا فرمانروایی مصر از آنِ من نیست؟» موفقیت و توسعه، اتفاقی و تصادفی نیست؛ بلکه قواعد و سنت‌های روشنی دارد. شعار و ادعا، جامعه‌ای را پیشرفته نمی‌کند. مدیریت زمانی موفق خواهد بود که آغازش سپردن امانت به شایستگان و مقصدش برپایی عدالت باشد. این، نه تنها یک فضیلت دینی، بلکه یکی از مهم‌ترین قواعد تمدنی مورد تأکید قرآن کریم است. @jbn293

@jbn293

@jbn293

@jbn293

امام ابن قیم الجوزیة تنبلی و راحت‌طلبی، کلید نومیدی و محرومیت است! @jbn293

پیامبر ﷺ: « از نشانه‌های خیر و برکت زن، سادگی و آسانی خواستگاری، پایین‌بودن مهریه و سهولت زایمان اوست». @jbn293

@jbn293

@jbn293

قدرت مکش تورم و گرانی و به تبع آنها فقر، رشد عجیبی داشته‌اند و با همان یک نفس اول، کل موجودی حساب‌ها را سر می‌کشند و چنان مغرور شده‌اند که رقابت با حقوق و درآمدها را دون شأن خود می‌دانند! @jbn293

توصیه‌هایی جالب برای حفظ احترام خود و روان همراهان: ۱. نیازی نیست در هر زمینه یا درباره هر رخداد یا مشکلی، نظر داشته باشیم! ۲. اگر هم نظری داریم لازم نیست که حتماً آن را بیان کنیم؛ اگر هم قصد اظهار نظر داریم، لازم نیست نزد هر کسی و در هر مناسبتی آن را بیان کنیم! ۳. اگر نظرمان را گفتیم حتماً نیازی نیست که بیان آن همراه با تنش و دستپاچگی و شتابزدگی باشد یا درباره‌ی آن تعصب بورزیم و آن را بدون رقیب و کامل و حق ناب بدانیم! ۴. اگر کسی نظری مخالف داد حتماً بدین معنی نیست که دشمن یا کمین‌کرده یا بدخواه است! ۵. در اظهار نظر، حتماً نیازی به درازگویی و سخاوت کلامی و غارت آخرین قطره صبوری اشخاص نیست! ۶. اگر هم با کسی مخالفی و از او بدت می‌آید، لازم نیست به بهانه رک بودن و یک رویی، آن را به چهره‌اش بکوبی! ✓دکتر محمد بن ابراهیم نویسنده عرب @jbn293