Kairopsych

روان‌کاو به سیمپتوم‌ها و فانتزی‌ها هرگز به چشم نابهنجاری و انحراف نگاه نمی‌کند و در مقابل آن‌ها را جزو حقایق سوژهٔ سخن‌گو می‌داند، حتی اگر برخی با قضاوتی صریح و بی‌پرده آن‌ها را چیزی جز وهم و خیال ندانند. 🔗 @kairopsych ◇ ژولیا کریستوا در آغاز عشق بود

📖به هر سو که میخواهی شرق، غرب، شمال یا جنوب برو، اما هر سفری که آغاز میکنی سیاحتی به درون خود بدان! آنکه به درون خود سفر می‌کند، سرانجام ارض را طی می‌کند. 📕 ملت عشق ✍️ #الیف_شافاک @kairopsych

توقف تداوم خود | وقتی آینده مبهم است چگونه به پیش برویم ❗️زیستن در سایه مستمر جنگ، صلح و اختلافات داخلی، پیوستگی ذهنی ما با آینده را قطع می‌کند. در این نشست روان‌شناختی بررسی می‌کنیم که چرا در شرایط تعلیق دچار انجماد روانی می‌شویم و چگونه می‌توانیم حتی در میان ابهام، کنترل حرکت و هویت فردی خود را دوباره به دست بگیریم. پادکست رواندرمانی کایروسایک @kairopsych

❗️زیستن در سایه مستمر جنگ، صلح و اختلافات داخلی، پیوستگی ذهنی ما با آینده را قطع می‌کند. در این نشست روان‌شناختی بررسی می‌کنیم که چرا در شرایط تعلیق دچار انجماد روانی می‌شویم و چگونه می‌توانیم حتی در میان ابهام، کنترل حرکت و هویت فردی خود را دوباره به دست بگیریم. @kairopsych

درباره سوپرویژن از زبان دکتر نادر منیرپور @kairopsych

📖دیوانه ها دیگر در کوچه نیستند! «در این اپیزود افتخار میزبانی از دو مهمان بسیار ویژه را دارم: دکتر محسن ارجمند و پسرشان، آریا عزیز . در این گفتگوی گرم و صمیمانه، پای صحبت‌های دکتر ارجمند نشسته‌ایم؛ بنیان‌گذار و صاحب امتیاز «انتشارات ارجمند» که بیش از ۳۰ سال است یکی از مهم‌ترین ستون‌های نشر تخصصی کتاب‌های روان‌شناسی، پزشکی و علوم تربیتی در ایران به شمار می‌رود. در این اپیزود، به سراغ داستان شکل‌گیری انتشارات ارجمند می‌رویم و گفتگویی جذاب درباره تقابل دو نسل خواهیم داشت؛ جایی که نگاه اصیل و باطمأنینه پدر در عرصه فرهنگ، با نگاه انتقادی و پویای پسر نسبت به دنیای پرسرعت مدرن و هوش مصنوعی تلاقی پیدا می‌کند. همچنین در کنار بررسی مسیر پرفراز و نشیب صنعت نشر، به یک دغدغه مهم و مشترک می‌پردازیم: آسیب‌شناسی روان‌شناسی زرد و مرزبندی بین کتاب‌های علمی و کتاب‌های پرفروش موفقیتِ یک‌شبه. شنیدن این اپیزود پرمحتوا و آگاهی‌بخش را به همه علاقه‌مندان به دنیای کتاب، روان‌شناسی و چالش‌های تکنولوژی پیشنهاد می‌کنم.» . پادکست روانشناسی سایکوپاد 🎙@psychopod

«در این اپیزود افتخار میزبانی از دو مهمان بسیار ویژه را دارم: دکتر محسن ارجمند و پسرشان، آریا عزیز . در این گفتگوی گرم و صمیمانه، پای صحبت‌های دکتر ارجمند نشسته‌ایم؛ بنیان‌گذار و صاحب امتیاز «انتشارات ارجمند» که بیش از ۳۰ سال است یکی از مهم‌ترین ستون‌های نشر تخصصی کتاب‌های روان‌شناسی، پزشکی و علوم تربیتی در ایران به شمار می‌رود. در این اپیزود، به سراغ داستان شکل‌گیری انتشارات ارجمند می‌رویم و گفتگویی جذاب درباره تقابل دو نسل خواهیم داشت؛ جایی که نگاه اصیل و باطمأنینه پدر در عرصه فرهنگ، با نگاه انتقادی و پویای پسر نسبت به دنیای پرسرعت مدرن و هوش مصنوعی تلاقی پیدا می‌کند. همچنین در کنار بررسی مسیر پرفراز و نشیب صنعت نشر، به یک دغدغه مهم و مشترک می‌پردازیم: آسیب‌شناسی روان‌شناسی زرد و مرزبندی بین کتاب‌های علمی و کتاب‌های پرفروش موفقیتِ یک‌شبه. شنیدن این اپیزود پرمحتوا و آگاهی‌بخش را به همه علاقه‌مندان به دنیای کتاب، روان‌شناسی و چالش‌های تکنولوژی پیشنهاد می‌کنم.» ⭐️انتشار سه شنبه ۲۶ خرداد . پادکست روانشناسی سایکوپاد 🎙@psychopod

فروید از تسلی دادن، در جایی که تصور می‌کرد مجالی برای تسلی نیست، خودداری می‌کرد: او از همگی ما اکیداً می‌خواست که با حقیقت محض و عریان روبرو شویم. ● @kairopsych ◇ لزلی استیونسن دوازده نظریه درباره‌ی طبیعت بشر

🆘می گفت: نخی که به زندگی وصلم می کرد حالا دور گردنمه. . وقتی درمانجویی می‌گوید: «نخی که به زندگی وصلم می‌کرد، حالا دور گردنمه»، با ظرافت و دردی عمیق، تناقض بنیادین ساختار و روابط خانواده‌اش را توصیف می‌کند. این استعاره، تعریف دقیقی از خانواده به عنوان هم‌زمان «درد، درمان و انگیزه» است. در ادامه، این پدیده را از دریچه دو رویکرد خانواده‌درمانی تحلیل می‌کنیم: ۱. از دیدگاه روان‌ساختار درمانی مینوچین سالوادور مینوچین تمرکز خود را روی مرزها و اتحادها در ساختار خانواده می‌گذارد. خانواده به عنوان درد (درهم‌تنیدگی شدید): از نظر مینوچین، این نخ که اکنون به طناب دار تبدیل شده، نشان‌دهنده مرزهای فوق‌العاده نفوذپذیر و درهم‌تنیده (Enmeshment) است. در این ساختار، استقلال فرد قربانی وفاداری به سیستم می‌شود. نخی که باید حمایت‌کننده باشد، به دلیل نزدیکی بیش از حد و خفه‌کننده، دور گردن فرد می‌پیچد. بیماری یا فرسودگی فرد، در واقع پاسخ او به این ساختار بیمار است. خانواده به عنوان درمان و انگیزه (بازسازی ساختار): مینوچین معتقد نبود که فرد باید خانواده را رها کند؛ بلکه باید ساختار آن را اصلاح کرد. همان نخی که فرد را به زندگی وصل می‌کرد (عشق و تعهد خانوادگی)، انگیزه اصلی درمان است. با مرزبندی مجدد، پررنگ کردن استقلال فردی و تغییر چیدمان قدرت در خانواده، همان پیوند خانوادگی که عامل فشار بود، به فضایی امن و حمایت‌کننده برای رشد تبدیل می‌شود. ۲. از دیدگاه سیستم‌های عاطفی بوئن مورای بوئن نگاه خود را معطوف به تفکیک خویشتن (دیفرنتیشن) و چرخه اضطراب در تاریخچه خانواده می‌کند. خانواده به عنوان درد (همجوشی عاطفی و مثلث‌سازی): در دیدگاه بوئن، این نخ، نماد همجوشی عاطفی (درهم تنیدگی هیجانی) است. وقتی سطح اضطراب در سیستم بالا می‌رود، فردی که کمترین میزان تفکیک‌یافتگی را دارد، تبدیل به سپر بلای سیستم یا وارد یک مثلث عاطفی سرکوب‌کننده می‌شود. فرد احساس می‌کند برای زنده نگه داشتن سیستم یا حفظ رضایت والدین/همسر، باید خودش را خفه کند. خانواده به عنوان درمان و انگیزه (تفکیک‌یافتگی در بستر سیستم): بوئن معتقد است درمان زمانی اتفاق می‌افتد که فرد بتواند در عین «وصل بودن» به این نخ (حفظ رابطه با خانواده)، از نظر عاطفی «تفکیک» شود؛ یعنی اضطراب سیستم را به درون خود جذب نکند. انگیزه درمان در این رویکرد، قطع کردن نخ نیست، بلکه شل کردن گرده‌های آن است. وقتی یک عضو (اغلب همان بیمار نشان‌دار) شروع به تفکیک خویشتن می‌کند، کل سیستم مجبور به تغییر رفتار و کاهش تنش می‌شود. خلاصه تحلیل: این جمله تایید می‌کند که خانواده برای این فرد، همه‌چیز است: منبع معنا (نخ اتصال به زندگی) و منبع فرسودگی (طناب دور گردن). در هر دو رویکرد، راهکار درمان بریدن این نخ نیست؛ بلکه تنظیم دوباره فاصله است تا این پیوند، بدون آنکه گلوی فرد را بفشارد، دوباره او را به زندگی متصل و امیدوار نگه دارد. ⁠#تحلیل_های_یک_مشاور @kairopsych

اندیشیدن دربارهٔ تروما تروما نوعی زخم است. وقتی رویدادی را تروماتیک می‌نامیم، این واژه را از زبان یونانی وام می‌گیریم که در آن به سوراخ شدن پوست، یعنی شکستن پوشش بدنی اشاره دارد. فروید این واژه را به‌طور استعاری به کار برد تا تأکید کند که چگونه ذهن نیز می‌تواند با رویدادها سوراخ و مجروح شود، و بدین ترتیب به توصیف خود از اینکه چگونه می‌توان پنداشت ذهن با نوعی پوست، یا سپر محافظ، پوشیده شده است، قدرت تصویری بخشید. این گزینش‌گری حیاتی است: بیرون نگه داشتن مقادیر و انواع بیش از حدِ تحریک، حتی از ظرفیت دریافت یا راه دادن به محرک‌ها مهم‌تر است. در تروما؛ ذهن از نوع و درجه‌ای از تحریک لبریز می‌شود که بسیار بیشتر از آن است که بتواند معنایش را درک یا آن را مدیریت کند. احساس می‌شود که چیزی بسیار خشونت‌آمیز در درون رخ داده است، و این بازتاب‌دهندهٔ خشونتی است که احساس می‌شود در دنیای بیرونی رخ داده است. متعاقب این، اختلال گسترده‌ای در کارکرد روانی ایجاد می‌شود که معادل نوعی فروپاشی است. این فروپاشی، علیه شیوهٔ تثبیت‌شدهٔ پیشبرد زندگی فرد، باورهای تثبیت‌شده دربارهٔ پیش‌بینی‌پذیری جهان، ساختارهای ذهنی تثبیت‌شده، و سازمان دفاعی تثبیت‌شده است. این امر فرد را در برابر اضطراب‌های شدید و غلبه‌کننده از منابع درونی و همچنین از رویدادهای واقعی بیرونی آسیب‌پذیر رها می‌کند. ترس‌ها، تکانه‌ها و اضطراب‌های بدوی همگی جانی تازه می‌گیرند و اعتماد به خوبیِ بنیادینِ اُبژه‌های فرد، که در واقع همان خود جهان است، در هم می‌شکند. از دست دادن باور به پیش‌بینی‌پذیری جهان، و به کارکرد محافظتی اُبژه‌های خوب فرد، اعم از درونی و بیرونی، ناگزیر به‌معنای تجدید حیات ترس‌ها دربارهٔ بی‌رحمی و قدرت اُبژه‌های بد خواهد بود. در نتیجه لغزش سریعی به‌سوی باورهای پارانوئید بدوی دربارهٔ جایگاه فرد در جهان رخ می‌دهد. از همه مهم‌تر، اضطراب‌ها با هم تلاقی پیدا می‌کنند: رویداد بیرونی به‌عنوان تأییدکنندهٔ بدترین ترس‌ها و فانتزی‌های درونی ادراک می‌شود، به‌ویژه واقعیت و قریب‌الوقوع بودن مرگ، یا نابودی شخصی، از طریق ناکامی آن اُبژه‌های خوب (درونی و بیرونی) در فراهم آوردن محافظت در برابر بدترین اتفاقات. با فروپاشی اعتماد به خوبی و قدرت اُبژه‌های درونی فرد، قدرت و بدخواهی اُبژه‌های درونی بد افزایش می‌یابد. جالب اینجاست که ماهیت رویداد هرچه که باشد، خواه بلایای طبیعی، خواه ساختهٔ دست بشر، و خواه یک حملهٔ شخصی عامدانه، پیامد آن یکسان است: در نهایت فرد رویداد را برحسب آشفته‌ترین و آشفته‌کننده‌ترین روابط بین اُبژه‌هایی که احساس می‌شود در دنیای درونی او ساکن هستند، معنا می‌کند. به این طریق، بازماندهٔ رویداد تروماتیک، دست‌کم از یک امر غیرعادی، چیزی قابل تشخیص و آشنا می‌سازد و به آن معنا می‌بخشد. جای تعجب نیست که آن روابط اُبژه‌ای درونی که بی‌درنگ‌ترین حس و معنا را به رویداد تروماتیک می‌بخشند، همان‌هایی خواهند بود که چه از نظر ساختاری و چه از نظر تداعی‌ها، به آن شباهت دارند. بخش‌هایی از مقالهٔ «اندیشیدن درباره تروما»:‌ کارولین گارلند ترجمهٔ ماشینی @kairopsych

گمان می‌کنیم که بچه‌های خوب، بچه‌های سربه‌راهی هستند؛ چرا که همهٔ کارهایی را که از آن‌ها انتظار می‌رود، انجام می‌دهند. اما دلیل خوب بودن بچه‌های سربه‌راه و حرف‌گوش‌کن این نیست که طبع خاصشان تمایلی به شکل دیگری از رفتار را ندارد. آن‌ها به این دلیل خوب هستند که گزینهٔ دیگری ندارند. بعضی از بچه‌های خوب، از روی عشق به پدر و مادر افسرده و رنج‌کشیده، رفتار خوبی دارند؛ چون والدین برایشان روشن کرده‌اند که تحمل دشواری‌ها و سختی‌های بیشتری را ندارند. ● @kairopsych ● آلن دوباتن روان‌درمانی چیست؟

راهنمای نگارش و ارسال چکیده مقاله راهنمای نگارش و ارسال چکیده مقاله 🌐 https://congress11.iranpa.org/p/mkalh

فراخوان ثبت نام و ارسال چکیده مقاله یازدهمین کنگره ملی و اولین کنگره بین‌المللی انجمن روان‌شناسی ایران با تأکید بر روان‌شناسی انتقادی با مشارکت : دانشگاه علوم پزشکی ایران 📅 تاریخ برگزاری: ۲۹ الی ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۶ محل برگزاری: مرکز همایش‌های رازی مهلت ارسال چکیده مقالات: ۳۱ شهریور ۱۴۰۵ بدین‌وسیله به اطلاع می‌رسد که پیش‌تر تاریخ دیگری برای برگزاری کنگره اعلام شده بود که با توجه به شرایط کشور و به منظور برگزاری هرچه مطلوب‌تر این رویداد علمی، زمان برگزاری بازنگری و تاریخ جدید جایگزین اعلام می‌شود. جهت ثبت‌نام، کسب اطلاعات بیشتر و اطلاع‌رسانی رویداد: 🌐 congress11.iranpa.org 📧 congress11@iranpa.org 🔷 کانال تلگرام کنگره : https://t.me/congress11ipa 🔷 گروه تلگرام اختصاصی کنگره https://t.me/+EA4L-JYZSlo0OTk0 ✅ Call for Registration and Abstract Submission 11th National and 1st International Congress of the Iranian Psychological Association with emphasis on Critical Psychology In collaboration with: Iran University of Medical Sciences 📅 Date: February 17–19, 2027 Venue: Razi Conference Center Deadline for abstract submission: May 21, 2026 For registration, more information, and event updates: 🌐 congress11.iranpa.org 📧 congress11@iranpa.org 🔷 Congress Telegram Channel: https://t.me/congress11ipa

آدام فیلیپس در گفت‌وگویی با هرمیون لی (2026) می‌گوید: چیزی که از همه بیشتر نسبت به آن محتاطم، میلِ آدمی به تحتِ کنترل بودن است. برایم جالب است که آدم‌ها چقدر زیرکانه راه‌هایی برای تحتِ کنترل بودن پیدا می‌کنند، خواه به‌دستِ آدم‌ها، خواه به‌دستِ ایده‌ها، یا هر چیزِ دیگر. امر قابل تأمل این است که آدم‌ها بتوانند بدون جست‌وجوی اقتدار، یا به تعبیر نامناسبی، بدون طلبِ یک راه‌حل نهایی، خودشان فکر کنند و خودشان حرف بزنند. ما هیچ راه‌حلِ نهایی‌ای نمی‌خواهیم. من هیچ نتیجه‌گیری‌ای نمی‌خواهم. ● @kairopsych

اندیشیدن دربارهٔ تروما تروما نوعی زخم است. وقتی رویدادی را تروماتیک می‌نامیم، این واژه را از زبان یونانی وام می‌گیریم که در آن به سوراخ شدن پوست، یعنی شکستن پوشش بدنی اشاره دارد. فروید این واژه را به‌طور استعاری به کار برد تا تأکید کند که چگونه ذهن نیز می‌تواند با رویدادها سوراخ و مجروح شود، و بدین ترتیب به توصیف خود از اینکه چگونه می‌توان پنداشت ذهن با نوعی پوست، یا سپر محافظ، پوشیده شده است، قدرت تصویری بخشید. این گزینش‌گری حیاتی است: بیرون نگه داشتن مقادیر و انواع بیش از حدِ تحریک، حتی از ظرفیت دریافت یا راه دادن به محرک‌ها مهم‌تر است. در تروما؛ ذهن از نوع و درجه‌ای از تحریک لبریز می‌شود که بسیار بیشتر از آن است که بتواند معنایش را درک یا آن را مدیریت کند. احساس می‌شود که چیزی بسیار خشونت‌آمیز در درون رخ داده است، و این بازتاب‌دهندهٔ خشونتی است که احساس می‌شود در دنیای بیرونی رخ داده است. متعاقب این، اختلال گسترده‌ای در کارکرد روانی ایجاد می‌شود که معادل نوعی فروپاشی است. این فروپاشی، علیه شیوهٔ تثبیت‌شدهٔ پیشبرد زندگی فرد، باورهای تثبیت‌شده دربارهٔ پیش‌بینی‌پذیری جهان، ساختارهای ذهنی تثبیت‌شده، و سازمان دفاعی تثبیت‌شده است. این امر فرد را در برابر اضطراب‌های شدید و غلبه‌کننده از منابع درونی و همچنین از رویدادهای واقعی بیرونی آسیب‌پذیر رها می‌کند. ترس‌ها، تکانه‌ها و اضطراب‌های بدوی همگی جانی تازه می‌گیرند و اعتماد به خوبیِ بنیادینِ اُبژه‌های فرد، که در واقع همان خود جهان است، در هم می‌شکند. از دست دادن باور به پیش‌بینی‌پذیری جهان، و به کارکرد محافظتی اُبژه‌های خوب فرد، اعم از درونی و بیرونی، ناگزیر به‌معنای تجدید حیات ترس‌ها دربارهٔ بی‌رحمی و قدرت اُبژه‌های بد خواهد بود. در نتیجه لغزش سریعی به‌سوی باورهای پارانوئید بدوی دربارهٔ جایگاه فرد در جهان رخ می‌دهد. از همه مهم‌تر، اضطراب‌ها با هم تلاقی پیدا می‌کنند: رویداد بیرونی به‌عنوان تأییدکنندهٔ بدترین ترس‌ها و فانتزی‌های درونی ادراک می‌شود، به‌ویژه واقعیت و قریب‌الوقوع بودن مرگ، یا نابودی شخصی، از طریق ناکامی آن اُبژه‌های خوب (درونی و بیرونی) در فراهم آوردن محافظت در برابر بدترین اتفاقات. با فروپاشی اعتماد به خوبی و قدرت اُبژه‌های درونی فرد، قدرت و بدخواهی اُبژه‌های درونی بد افزایش می‌یابد. جالب اینجاست که ماهیت رویداد هرچه که باشد، خواه بلایای طبیعی، خواه ساختهٔ دست بشر، و خواه یک حملهٔ شخصی عامدانه، پیامد آن یکسان است: در نهایت فرد رویداد را برحسب آشفته‌ترین و آشفته‌کننده‌ترین روابط بین اُبژه‌هایی که احساس می‌شود در دنیای درونی او ساکن هستند، معنا می‌کند. به این طریق، بازماندهٔ رویداد تروماتیک، دست‌کم از یک امر غیرعادی، چیزی قابل تشخیص و آشنا می‌سازد و به آن معنا می‌بخشد. جای تعجب نیست که آن روابط اُبژه‌ای درونی که بی‌درنگ‌ترین حس و معنا را به رویداد تروماتیک می‌بخشند، همان‌هایی خواهند بود که چه از نظر ساختاری و چه از نظر تداعی‌ها، به آن شباهت دارند. بخش‌هایی از مقالهٔ «اندیشیدن درباره تروما» نویسنده:‌ کارولین گارلند ترجمهٔ ماشینی مقابله و ویرایش: محمد مهرگان @kairopsych

*پخش زنده* دنیای پر تنش، والدگری پر مهر: مداخلات روان شناختی در جنگ با نگاهی به حوزه خانواده، کودک و نوجوان علاقه‌مندان می‌توانند این رویداد را به صورت زنده از طریق آپارات انجمن روان‌شناسی با لینک زیر مشاهده کنند: https://www.aparat.com/iranpsyasso1374/live 🗓️پنجشنبه 24 اردیبهشت 1405 ساعت 10صبح 💢انجمن روان شناسی ایران💢 💢خانه اندیشمندان علوم انسانی💢 🆔 @ihht1390* 🌐 وب سايت انجمن 🌐 اينستاگرام انجمن 🌐 كانال تلگرامي انجمن 🌐 كانال يوتيوب انجمن 🌐کانال بله انجمن 🌐 کانال بله دوره ها و کارگاه های آموزشی انجمن