کامران ولش کن

فرزند ایران و جان فدای میهن

«درود به مردم شریف ایران»، «به نام خدا من ژینا امینی هستم»، «بچه‌ها نخندینا»، «بارون اومد و یادم داد، تو زورت بیشتره»، «ندا نترس، ندا بمون»، «یه دل می‌گه برم برم برم»، «سلام، من مهرشاد هستم»، «من هم فرزند کسی هستم»، «توی همین موازات بودیم، دست‌مون تو دست هم بود، یهو دیدم افتاد»، «بچه‌های منو کشتن، گفتن خطای انسانی بوده»، «دارن این همه آدم رو می‌کشن که بگن یک نفرو نکشتن؟»، «سلام، به چنل یوتیوب سارینا خوش اومدید»، «حیدر حیدر کنان به بچه‌ی من شلیک کردن»، «دوست دارم الان که دارم می‌رم تظاهرات، چندوقت دیگه یه اتفاقی بیوفته»، «سپهر من کجایی بابا؟»، «مانی بابا تو برو من می‌آم»، «توی برگه نوشتن متهم اظهار پشیمونی نکرد»، «دادا برای چی نرم؟»، «بعدا اینو استوری می‌کنید می‌گید برای رفتنت زود بود»، «خب یه ۲۰۷ مشکی»، «پروانه‌ی بنفشی دیدی منم»، «اونا برای تمرین داخل کلاس بود حاج‌آقا»، «دارم می‌سوزم بابا»، «سوره‌ی آل عمران، خدا ستمگران را دوست ندارد»، «بابا حکم من اعدامه، به مامان چیزی نگو»، «حاج‌آقا اینا برای ورزش هستن»، «جون منو ازم گرفتن خانم، جون من توی اون هواپیما سوخت»، «بچه‌ی من چه گناهی کرده بود که زنده زنده توی هواپیما سوخت؟ چرا هیچکس جواب منو نمی‌ده؟»، «دیگه نمی‌ترسیم، می‌جنگیم»، «بچه‌ها، کمک»، «بچه‌ی من حتی نمی‌تونست تا سر کوچه تنها بره»، «به‌نام خداوند رنگین کمان»، «من خوبم بابا خوبم، چشمام فقط می‌سوزه، زنده می‌مونم قول می‌دم»، «بلند شو مادر، بلند شو، ببین مادرت داره می‌رقصه، بلند شو»، «بابا بسه، بسه بابا بسه بسه»، «کف خیابانم، نه ترسی دارم، نه نگرانی، حقم را می‌خواهم»، «ما تماشاگر نمی‌خواهیم به ما ملحق شوید»، «من که زود بلند شدم، پس بابایی کو؟»، «پاشو برات نون خامه‌ای گرفتم مامان، پاشو هرچندتا دوست داری بخور»، «من این حور و پری رو ۲۳ سال خودم پروردم، تو قبر نگاش کنم؟»، «این رضای پرپر شده‌ی من تقدیم به میهن»، «بابا، خیالت راحت، دوستت دارم»، «واسه خواهرزاده‌ی من، گوش کن، واسه خواهرزاده‌ی من دست بزنید»، «کاش انقدر با غیرت تربیتش نمی‌کردم که این‌طوری بشه»، «پسرش گفته چرا اسم مادرمو نمی‌خونید»، «آرام بخواب دلدار من، ای صهبای زیبای من»، «چه بارون بیاد چه برف بیاد چه بوران، مانی صفرپور به آرزوهاش می‌رسه»، «یک لحظه وصل شدم و می‌خوام بنویسم زن زندگی آزادی، برای همیشه»، «پدر من ورزشکار بود، هر روز وزنه می‌زد، اگر اینا نمی‌کشتنش، ۱۲۰ سال دیگه زنده می‌موند»، «آقا این خطو می‌شناسی؟ تیر خورده نفس نمی‌کشه»،  «ما رفتیم جلوی عراق از ناموس شما دفاع کردیم که شما بچه‌های ما رو بکشید؟»، «توی فاتحه‌ی من قرآن نذارن، مردم برقصن»، «به امید روزهای قشنگ، کنار تو»، «اندازه‌ی دنیا برنامه داشتی مامانی»، «آرزو می‌کنم سال دیگه این موقع، هیچ‌کدوممون اینجوری نباشیم»، «اگه منافق زده چرا بچه‌ی من قطعه‌ی شهدا نیست؟»، «بچه‌ها سرپرست‌شون رو توی اتفاقات اخیر از دست دادن، کسی هست نگه‌شون داره؟»، «مبین من روت پتو می‌کشیدم، نمی‌ذاشتم این‌طوری یخ بزنی»، «اگر آزاد شد، خوشحالی کن به‌جای من، جای ما رو خالی کنید، من خیلی منتظر این روز موندم»، «دارم می‌رم، نه به‌خاطر خودم، به‌خاطر پسرامون»، «جون مادرت نزن»، «خدایا ظلم تا کی؟»، «بچه‌ها تیر خوردم، نمیرم فقط»، «خدا، مست، داره تماشا می‌کنه هیبت پدر منو که داره می‌ره پیشش»، «اگه دیگه آنلاین نشدم، منو فراموش نکنید، بدونید من مفت نمردم، تو جشن آزادی اسم منو بیارید»، «توروخدا نذارید بمیرم هفته‌ی دیگه عروسیمه»، «نترسید نترسید، ما همه با هم هستیم»، «عه باباییه، باباییه»، «پاشو مادر آهنگ موردعلاقه‌تو گذاشتن»، «بهنام! بهنام!»، «توپ تانک مسلسل، دیگر اثر ندارد، به مادرم بگویید، دیگر پسر ندارد»، «سهمِ بچه‌ی من، توی مملکت من، توی وطن من، پنج تا گلوله بود»، «من یه رضا از دست دادم ولی هزارتا پسر گیرم اومد»، «اگه دستگیر شدم و یا دیگه نبودم، بدونید من همیشه در کنار مردم ایستادم»، «خب می‌شه بگید محاربه چیه لطفا؟ من نمی‌دونم قربان»، «حکم اعدام من صادر شده و این تماس خداحافظیه»، «شنیده بودم سر بی‌گناه تا پای دار می‌ره ولی بالای دار نمی‌ره، ولی دروغه»، «سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم».

یه جا نوشته بود وقتی غم عمومی میشه دیگه گریه خصوصی نیست.

کجایی که مادر برای اون نگات بمیره💔

🖤

بچه‌هامون باید‌ بچگی می‌کردن اما الان یا غمگینن، یا ترسیده‌ن، یا خشمگینن و یا زیر خاک.

از ما که گذشت، به آیندگان برسه.

اگه در آینده دختر دار شدم اسمشو میذارم ایران.

امشب همه غم‌های عالم را خبر کن! بنشین و با من گریه سر کن؛ گریه سر کن. ای میهن، ای انبوه اندوهان دیرین! ای چون دل من، ای خموش گریه آگین! در پرده های اشک پنهان، کرده بالین! ای میهن، ای داد! از آشیانت بوی خون می آورد باد!

باید حقمو پس بگیرم برم هنوز تیکه هام مونده تو چنگشون بشین و دعا کن که رحمم بیاد که مو زنده برگشتم از جنگشون.

اینجور وقتاست که آدم به ایرانی بودنش می‌باله.

تا یک ماه پیش من نمی‌دانستم! نمی‌دانستم که در ایران شهری داریم به اسم آبدانان که چقدر هم شهر قشنگی‌ست و عجب مردمی دارد. که اسم ناو جنگی امریکا آبراهام لینکن است و قرار است هر حرکتش حتی ورزش کردن سربازانش در عرشه‌ی این ناو انقدر مهم باشد. نمی‌دانستم که ترامپ هرروز فاکس‌نیوز را تماشا میکند و از سی‌ان‌ان خوشش نمی‌آید‌ و اگر واشنگتن پست و روئیترز درباره ایران بگویند باید ازشان تشکر کنیم! نمی‌دانستم که قرار است به جوان‌هایی که فقط از روی عکس‌ها می‌شناسم بگویم مادر جان و قلبم بسوزد و روزها برایشان گریه کنم و عزادارشان باشم. نمی‌دانستم قرار است به سازمان ملل، به سفرای پارلمان اروپا و یونیسف ایمیل بزنم و خواهش و تمنا کنم که صدای مردم کشورم باشند. نمی‌دانستم پیت هتکست وزیر دفاع، مارکو روبیو وزیر خارجه و استیو ویتکاف فرستاده‌ی ویژه‌ امریکا برای امور خاور میانه است‌‌. نمی‌دانستم که گرایش چپ انواع مختلف دارد، کلاسیک، نوین، رادیکال، اصلاح‌طلب، انقلابی، انارشیست و برای درک این‌ها روزها و روزها تاریخ بخوانم و مستند تماشا کنم‌! نمی‌دانستم بودجه سالیانه یونیسف چند میلیون دلار است و شعارش for every children است و از آرنیکا و پریان و صدها کودکی که دیگر نیستند، چیزی ننویسند و انقدر التماس کنیم تا دیروز بگویند ۱۴۴ کودک در ایران... نمی‌دانستم کنفرانس داووس چرا مهم است و چه کشورهایی در آن شرکت می‌کنند. کنفرانس امنیتی مونیخ چه زمان است‌ و مفاد معاهده‌ی R2P که سال ۲۰۰۵ ایران هم آن را امضا کرده چیست! نمی‌دانستم وقتی فیلم Emily in paris تماشا میکردم Philippine Leroy انقدر خوب ایران را می‌شناسد و قرار است از روز اول تا همین امروز هرروز پیگیر اخبار ایران باشد و آن‌ها را استوری کند. نمی‌دانستم که صفحه لیلا سفیدگری که سال‌هاست فالو میکنم و همیشه مثل شهر قصه‌ها بود الان به شهر غصه‌ها تبدیل شود و یک ماه است هرروز نام جاویدنامان را منتشر می‌کند و تمام نمی‌شود. نمی‌دانستم روزی وقتی تحلیل‌های مرادویسی را تماشا میکنم وقتی از جاویدنامان می‌گوید و بغض و اشک امانش نمی‌دهد من هم پابه‌پای او گریه کنم. نمی‌دانستم اگر تصادفا رهگذری ایرانی در خیابان‌های استانبول حین صحبت کردن با تلفن از کنارم رد شود و بگوید دیروز به سپهر گفتم... و من در دلم بگویم سپهر بابا کجایی... نمی‌دانستم که پرچم شیر و خورشید اگر تاج داشته باشد یا نه، اگر تشعشعات به هم پیوسته باشد یا نه، اگر رنگش مسی باشد یا طلایی، اگر زیرش یک خط داشته باشد یا نه، هرکدام معنایی دارد. نمی‌دانستم که خط به خط کتاب‌های جرج اورول را مثل قلعه حیوانات و ۱۹۸۴ را می‌شود دوباره زندگی کرد. نمی‌دانستم که مسعود ذات‌پرور، حمید مهدوی و هزاران جوان، ورزشکار، پزشک، هنرمند و آتش‌نشان را قرار است اينگونه بشناسیم و سوگوارشان باشیم. نمی‌دانستم کلمه patriotism/میهن پرستی میتواند چقدر معنادار باشد و این را با تجمعات ۱۵۰ هزار نفری مردم تورنتو در سرمای منفی ۱۷ درجه بهتر درک کردم‌. ... -از صفحه‌ی حدیث مجیدی

Yas – Beem

Yas – Beem

Yas – Beem

جنایت بُرد.

ابرها سوختن نگاه به صحرا دوختم نهال قد کشیده رو قطع کردن بخاطر شکفتن اون که رویاهاشو گم کرد تو بیراهه های ممتد این جاده ها بی بازگشتن تا دم دیواره های غربت ابرها میسوختن تمام شب، پرنده های شعله ور دارن از اون بالا می افتن اگه به سوخت دادن بود من و تو حتی دیگه نیست باکمون زیر همین آسمون وقتی هرکی به سویی می گریخت تو اونی که منتظرم ایستاده بود.

بهارتون تو خزانه ما بهارمون تو خزانِ بی احساس موند کلید زندان گم رو پلک هام خون دوباره قصه تکرار شد بسیار خب اصرار کن گفتی سطحی بود، اغفال شد تو دیگه عمق ما رو به خودمون بسپار اگه الان رو سطح آب دنبال جلیقه نجاته چون خونه امیدش اعماق گرداب موند.

هروقت سعی میکنم لبخند بزنم احساس میکنم به انچه رخ داده است خیانت میکنم! #داستایوفسکی

بازمونده بی آب و تاب و توان داره تلو تلو می خوره دور فانوس ها تو خفا.