📚 لابه‌لای سطرها

زیبا بود و دل‌نشین داستان پیرمردی که هر روز، به کلاغها غذا می‌داد و کلاغ برایش، هیچ فرقی با کبوتر یا مرغ عشق نداشت. #کلاغها_شوم_نیستند اثر #علی_خاکزادی @labelaye_satrha

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد فریبنـده زاد و فـریبــا بمیــرد شب مرگ، تنها نشیند به موجی رود گوشـه ای دور و تنها بمیرد در آن گوشه،چندان غزل خواند آن شب که خود در میان غـزل ها بمیـرد گروهی بر آنند کاین مرغ شیـدا کـجا عاشقـی کرد؟ آنـجا بمیـرد شـب مرگ از بیـم، آنـجا شتابـد که از مـرگ غافـل شـود تا بمیرد من این نکته گیرم که باور نکردم ندیدم که قویـی به صـحرا بمیرد چو روزی ز آغـوش دریا برآمـد شبـی هم در آغـوش دریا بمیرد تو دریای من بودی، آغوش وا کن که می خواهد این قوی، زیبا بمیرد شبتون زیبا 🌙 شادروان حبیب - مرگ قو https://t.me/mrmjhgds گروه فرهنگ و ادب

ای که پنجاه رفت و در خوابی مگر این پنج روزه دریابی #سعدی ویدئو از پیج آقای محسن محمد (نفیر نی)

مطلب جالبی هست ممنونم از آقای عرفانی راد گرامی به امید روزی که مجازات اعدام، کلا حذف شود، و آدمها به جای رفتن به سوی چوبه دار، پیش تراپیست و روانپزشک برده شوند و به جای التماس به خانواده مقتول برای بخشش، کنترل خشم و مهربانی به خویش و دیگران را بیاموزند. پ.ن:…

ادامه مطلب بالا: 🎬بنابراین شاید بهتر باشد این فیلم را فقط یک اثر سینمایی نبینیم؛ بلکه آن را بهانه‌ای برای گفت‌وگو درباره‌ی زندگی واقعی خودمان قرار دهیم. 🎬من آرزو می‌کنم روزی برسد که در جامعه‌ی ما نزاع کمتر، خشونت کمتر، قتل کمتر و اعدام کمتر داشته باشیم؛…

ادامه مطلب بالا: 🎬بنابراین شاید بهتر باشد این فیلم را فقط یک اثر سینمایی نبینیم؛ بلکه آن را بهانه‌ای برای گفت‌وگو درباره‌ی زندگی واقعی خودمان قرار دهیم. 🎬من آرزو می‌کنم روزی برسد که در جامعه‌ی ما نزاع کمتر، خشونت کمتر، قتل کمتر و اعدام کمتر داشته باشیم؛ روزی که جوانان عزیزمان به جای قربانی شدن در چرخه‌ی خشم و خشونت، فرصت بیشتری برای زندگی، شادی، رشد و شکوفایی داشته باشند. 🎬و اگر روزی خانواده‌ای داغ‌دیده، با وجود تمام رنج و اندوهی که بر او گذشته است، تصمیم بگیرد از قصاص بگذرد، امیدوارم جامعه نیز قدر این بزرگواری را بداند و آن را نه یک ضعف، بلکه یکی از بلندترین جلوه‌های قدرت اخلاقی و کرامت انسانی تلقی کند. سینما گاهی فقط یک داستان را برایمان روایت نمی‌کند؛ گاهی آینه‌ای در برابر جامعه می‌گذارد تا خودمان را در آن ببینیم. 🎬این یادداشت را با یک آرزوی ساده به پایان می‌برم: کاش یاد بگیریم پیش از آنکه خشم به جنایت برسد، گفت‌وگو کنیم؛ پیش از آنکه جنایت به مرگ برسد، پیشگیری کنیم؛ و اگر روزی فرصت بخشیدن داشتیم، تا آنجا که ممکن است، زندگی را انتخاب کنیم. آرزو می‌کنم سرزمین‌مان روزهایی را ببیند که در آن، جوانانش کمتر قربانی نزاع و خشونت شوند و خانواده‌های کمتری داغدار و سوگوار عزیزانشان باشند. شاد، تندرست و شکوفا باشید. 🌺

. 🎦 معرفی و پیشنهاد دیدن یک فیلم قابل تأمل 🎦 "زنده‌شور؛ تلنگری برای دیدن ریشه‌های خشونت" (از پرده‌ی سینما تا واقعیت تلخ جامعه؛ از پیشگیری از خشونت تا بخشش و نجات یک انسان) ✍: علی عرفانی‌راد 🎬درود و ادب محضر همه‌ی هم‌وطنان ارجمند، همکاران عزیز، دوستان گرامی و به‌ویژه هم‌محله‌ای‌های خوبم در محله‌ی ولدان اصفهان و همراهان گرانقدر مسجد رضوی. 🎬آنچه می‌نویسم، برداشت و دغدغه‌ی شخصی من از اتفاقات و مسائل اجتماعی و فرهنگی پیرامون ماست؛ شاید ساده و از نگاه یک شهروند معمولی باشد، اما امیدوارم بتواند زمینه‌ای برای گفت‌وگو و اندیشیدن بیشتر فراهم کند. 🎬اخیراً به سینما رفتم و فیلم «زنده‌شور» ساخته‌ی کاظم دانشی را دیدم؛ فیلمی تلخ، واقعی و تکان‌دهنده که تماشاگر را با بخشی از واقعیت‌های پنهان و دردناک جامعه روبه‌رو می‌کند. 🎬داستان فیلم در آخرین شب زندگی پنج زندانی محکوم به اعدام می‌گذرد؛ پنج انسانی که مرتکب قتل شده‌اند و اکنون در آستانه‌ی اجرای حکم قرار دارند. اما فیلم فقط درباره‌ی پنج محکوم به اعدام نیست؛ درباره‌ی لحظه‌ای است که یک خشم، یک نزاع، یک تصمیم نسنجیده یا یک درگیری می‌تواند زندگی چند انسان و چند خانواده را برای همیشه دگرگون کند. 🎬به گمان من، اهمیت «زنده‌شور» فقط در ارزش‌های سینمایی و هنری آن نیست. این فیلم می‌تواند ما را با یک پرسش جدی روبه‌رو کند: چگونه می‌توانیم پیش از آنکه یک نزاع به جنایت و یک جنایت به اعدام منتهی شود، جلوی این زنجیره‌ی تلخ را بگیریم؟ 🎬در جامعه‌ی ما، گاهی یک اختلاف ساده، یک مشاجره‌ی خانوادگی، یک درگیری خیابانی یا خشم کنترل‌نشده، پیامدهایی پیدا می‌کند که دیگر راه بازگشتی برای آن وجود ندارد. آیا نمی‌شد پیش از رسیدن به این نقطه کاری کرد؟ 🎬به باور من، آموزش مهارت‌های گفت‌وگو، کنترل خشم، حل اختلاف، مدارا، احترام به دیگری و پرهیز از خشونت باید بسیار جدی‌تر از گذشته مورد توجه خانواده‌ها، مدارس، رسانه‌ها، نهادهای فرهنگی و اجتماعی و البته خود ما قرار گیرد. پیشگیری، همیشه انسانی‌تر و کم‌هزینه‌تر از جبران یک فاجعه است. 🎬اما در کنار پیشگیری، یک موضوع انسانی دیگر نیز وجود دارد که نمی‌توان از کنار آن به سادگی گذشت: بخشش. 🎬در نظام کیفری ما، هنگامی که جرمی منجر به قتل شده است، خانواده‌ی مقتول یا همان اولیای دم، در شرایط مقرر قانونی، می‌توانند میان قصاص و گذشت و بخشش تصمیم بگیرند. من به عنوان یک شهروند، بدون آنکه بخواهم رنج عمیق خانواده‌ی مقتول و حق آنان برای دادخواهی را نادیده بگیرم، از خود و دیگران می‌پرسم: اگر خانواده‌ای بتواند در نهایت بزرگواری از قصاص بگذرد و به یک انسان فرصت دوباره‌ای برای زندگی بدهد، آیا این بخشش نمی‌تواند یکی از زیباترین جلوه‌های انسانیت باشد؟ 🎬بخشش به معنای نادیده گرفتن جنایت یا بی‌اهمیت دانستن رنج قربانی و خانواده‌ی او نیست؛ بلکه می‌تواند انتخابی آگاهانه برای شکستن چرخه‌ی خشونت و مرگ باشد. گاهی یک امضای اولیای دم می‌تواند به جای پایان دادن به یک زندگی، آغاز یک فرصت تازه برای چندین زندگی باشد. 🎬💚چه بسیار خانواده‌هایی که با بزرگواری از قصاص گذشته‌اند و چه بسیار انسان‌هایی که به واسطه‌ی همین گذشت، دوباره فرصت زندگی پیدا کرده‌اند. شاید هیچ‌کس بهتر از خانواده‌ی داغ‌دیده نمی‌داند بخشیدن تا چه اندازه دشوار است؛ اما درست به همین دلیل است که گذشت، وقتی از سر آگاهی و اختیار انجام می‌شود، می‌تواند جلوه‌ای بزرگ از کرامت انسانی باشد. 🎬🕌از همین منظر، استفاده‌ی درست و خردمندانه از مناسبت‌های مذهبی و فرهنگی برای گفت‌وگو درباره‌ی مدارا، کنترل خشم، گذشت، بخشش و پیشگیری از خشونت را اقدامی ارزشمند می‌دانم. 🎬🕌مسجد و مراکز فرهنگی می‌توانند فراتر از برگزاری مراسم، به محل گفت‌وگو درباره‌ی مسائل واقعی زندگی مردم تبدیل شوند؛ جایی که نوجوانان و جوانان مهارت گفت‌وگو و کنترل خشم را بیاموزند و همه‌ی ما تمرین کنیم که چگونه اختلاف را بدون خشونت حل کنیم. 🎬✅به همین دلیل، فعالیت‌هایی از این دست در امور فرهنگی مسجد رضوی ولدان برای من ارزشمند است؛ زیرا مسجد می‌تواند در کنار عبادت، خانه‌ای برای زندگی، گفت‌وگو، همدلی، آموزش، بخشش و امید باشد. 🎬«زنده‌شور» به من یادآوری کرد که پشت هر پرونده‌ی قتل، فقط یک عدد در آمارها وجود ندارد؛ انسان‌هایی وجود دارند، خانواده‌هایی داغدار می‌شوند، کودکانی بی‌پدر یا بی‌مادر می‌شوند و آینده‌هایی برای همیشه تغییر می‌کند.          ( ادامه‌ی مطلب در پست بعدی👇)

⬇️ دانلود موزیک در آهنگیفای

بنظرتون چرا اینطوریه؟ تفاوت سطح رفاه و امکانات، باعث این تفاوت شده، یا عوامل دیگری هم تأثیرگذار بوده؟ پ‌ن: تصویر از کانال تلگرامی کتابدونی

شاید شوخی، یکی از ظریف‌ترین مکانیسم‌های دفاعی روان باشد؛ شیرینی‌ای کوچک در برابر زهرِ تلخی‌های زندگی، و پادزهری برای دردهایی که همیشه درمانی ندارند. آدم‌های رنج‌کشیده، گاهی بیشتر از دیگران به شوخی پناه می‌برند؛ نه از سرِ بی‌دردی، که برای سبک‌تر کردن بارِ درد. می‌خندند تا به خودشان و جهان یادآوری کنند: «همه‌چیز آن‌قدرها هم جدی نیست.» و چه بسا خنده‌شان، پناهی باشد برای خودشان و نوری کوچک برای دلِ دیگران. #دل_نوشته 📚 @labelaye_satrha

بنظرتون چرا اینطوریه؟ تفاوت سطح رفاه و امکانات، باعث این تفاوت شده، یا عوامل دیگری هم تأثیرگذار بوده؟ پ‌ن: تصویر از کانال تلگرامی کتابدونی

بنظرتون چرا اینطوریه؟ تفاوت سطح رفاه و امکانات، باعث این تفاوت شده، یا عوامل دیگری هم تأثیرگذار بوده؟ پ‌ن: تصویر از کانال تلگرامی کتابدونی

⬇️ دانلود موزیک در آهنگیفای

به نظرم «خود» یا Self کاملاً ثابت نیست، ولی یک پیوستگی نسبی داره. یعنی اگر مثلا کسی دکترای فلسفه بگیره، تصادف کنه یا حتی حافظه‌اش رو از دست بده، تغییرات زیادی در اون اتفاق می‌افته، اما لزوماً نمی‌گیم آدم دیگری شده‌. اما اگر حافظه، شخصیت و الگوهای رفتاری کسی، تقریباً به‌طور کامل تغییر کنه، این سؤال پیش میاد که «همان آدم بودن» دقیقاً به چه چیزی وابسته است؛ و اینجاست که یک سؤال فلسفی درباره هویت شخصی مطرح می‌شه.

در مورد این نظرسنجی، فکر کنم درباره جزئیات این ابرانسان بودن، لازمه بیشتر بدونیم. اینکه هوش ما چند برابر بشه، یعنی چه هوشی ؟ حافظه؟ خوب، حافظه خوب، نعمت بزرگیه، ولی نقاط مثبت و‌ منفی‌ای داره. مثلا فراموش کردن می‌تونه کمک کنه سوگ، دلخوری، تجربه‌های تلخ رو فراموش کنیم، اما اگه یادمون نره چی؟ تا ابد از به یاد آوردنش، رنج بکشیم؟ یا مثلا برخی از ناتوانی‌های بشر، برای طبیعت، مفیده. مثلا فرض کنین تک‌تک ما بتونیم پرواز کنیم، اونوقت آسمون چه شکلی می‌شه؟! ولی برای رفع معلولیت‌ها، درمان بیماری‌ها و حل کردن مشکلات انسان، اکر مفید باشه که عالیه👌 نظر شما چیه؟

⬇️ دانلود موزیک در آهنگیفای

آیا آبرو وجود ندارد؟ آیا مهم نیست که دیگران درباره ما چه فکر کنند؟ نظر شما چیست؟