[لَم‌دادِگان]

برایِ هم چنین دعا کنید: الهی که شرمندهٔ آن دل‌خوشی که به دلت داده‌ای، نشوی.

همیشگی.

#موقت موزیک و تصویر به سلیقهٔ [لَم‌دادِگان]. - @lamdadegan_mus 📻 - @lamdadegan_pic 📷

ایمان داشته باش به آن خدایی که حتی به کوچک‌ترین محبت‌هایِ ته‌دلت نیز در هر دو دنیا پاداش خواهد داد.

فراموش نکنیم که پیشرفت و تعالی، هر چقدر هم که کوچک‌ باشد، هزینه دارد. اگر توان و ظرفیتِ پرداخت هزینه‌هایش را داریم، به فکرش باشیم.

یک روز هم صحبت نکنیم و نسخه‌ای برای کسی نپیچیم، دنیا به آخر نمی‌آید.

همیشگی.

در سرزمین‌شان قانون شده بود که با هم‌دیگر گرم و صمیمی احوال‌پرسی کنند و به سادگی از کنار حالِ هم‌ نگذرند. از قاضی‌شان پرسیدند که حکمت این قانون‌تان چیست؟! پاسخ داد: شما هرگز متوجه‌اش نمی‌شوید، اما من می‌دانم که هر مرتبه‌ای که به سردی و بی‌تفاوتی از کنار هم می‌گذرید، چندین روز از عمرتان کاسته می‌شود.

امیرالمؤمنین علی(ع): زبان عاقل در پشت قلب اوست، و قلب احمق در پشت زبانش قرار دارد. • حکمت ۴۰ نهج‌البلاغه (اين از سخنان ارزشمند و شگفتى‌آور است، كه عاقل زبانش را بدون مشورت و فكر و سنجش رها نمى‌سازد اما احمق هر چه بر زبانش آيد، مى‌گويد بدون فكر و دقت، پس زبان عاقل از قلب او و قلب احمق از زبان او فرمان مى‌گيرد).

نگاه کردن به گور و گورستان را می‌پسندم. چرا که به من امید و انگیزه می‌دهد که لحظات زندگی‌‌ام را به هدر ندهم.

همیشگی.

چندان به دنبالِ هدفِ زندگی نباشید که زندگی در نهایت مقصد و هدفی جز مرگ ندارد. به دنیایِ پس از مرگ بیندیشند و برای آن دنیا برنامه‌ریزی کنید.

قانونِ دنیاست که شما در آرزویِ بعضی از زندگی‌ها باشید و زندگیِ شما آرزوی بعضی‌ها باشد. مهم این است که در این میان، به آن‌چه که از نعمت‌هایش به ما ارزانی داشته، راضی و قانع باشیم که این شکلِ از شکرگزاری، اسبابِ فراوانی نعمت‌ و برکت می‌شود.

برای بهتر درک شدن، به‌جای آن‌که از دیگران توقعِ علم غیب داشته باشید، تلاش کنید که نهفته‌های دل‌ را در قالب کلام بریزید و بر زبان بیاورید. نتیجه خواهید گرفت.

امیرالمؤمنین علی(ع): خوشا به حال كسى كه به ياد معاد باشد، براى حسابرسى قيامت كار كند، با قناعت زندگى كند و از خدا راضى باشد. • حکمت ۴۴ نهج‌البلاغه

نوشته بود که: می‌دانی چرا جایِ بریدگی با کاغذ بسیار می‌سوزد؟ چون حداقل دیگر از کاغذ انتظارِ بریدن و زخم‌کردن را نداری.

همیشگی.

مدام فال می‌گرفتند، تاس می‌انداختند و قرعه می‌کشیدند. آخر سر نیز گفتند: خیر و صلاحِ مملکت در این نبرد نیست‌. شاه مردد مانده بود، که ناگه فرمانده لشکریان با خشم و قاطعیت به میان آمد و به زیرِ میزشان زد، و فریاد برآورد که: خدایی که من سر بر سجده‌اش می‌گذارم، توان‌مند‌تر از تاس و ورق‌های شماست که بخواهید برای شکست و یا پیروزی سپاهِ من پیش‌گویی کنید.

آدمیزاد، شکننده‌تر از آن است که با کلام‌تان چنین بر روح و دلِ او می‌تازید و جگرش را خون می‌کنید. هوایِ دل هم را بیش‌تر داشته باشیم.