مهجور

وَتَرَى ٱلْمَلَـٰٓئِكَةَ حَآفِّينَ مِنْ حَوْلِ ٱلْعَرْشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْۚ وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِٱلْحَقِّۚ وَقِيلَ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ و فرشتگان را مى‌بينى كه پيرامون عرش حلقه زده‌اند، پروردگارشان را همراه ستايش تسبيح مى‌گويند، و در ميان اهل محشر به حق داورى شود، و (پس از پايان كار قيامت) گويند: همۀ ستايش‌ها ويژۀ خداست كه پروردگار جهانيان است. زمر | ۷۵

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ بى‌ترديد براى پرهيزكاران نزد پروردگارشان بهشت‌هاى پرنعمت است. قلم | ۳۴

وَمَن جَٰهَدَ فَإِنَّمَا يُجَٰهِدُ لِنَفْسِهِۦٓۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ ٱلْعَٰلَمِينَ و كسى كه (در راه خدا) بكوشد فقط به سود خودش مى كوشد؛ زيرا خدا از جهانيان بى‌نياز است. عنکبوت | ۰۶

تِلْكَ أُمَّةࣱ قَدْ خَلَتْۖ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُم مَّا كَسَبْتُمْۖ وَلَا تُسْـَٔلُونَ عَمَّا كَانُواْ يَعْمَلُونَ آنان گروهى بودند كه درگذشتند؛ آنچه [طاعت و معصيت] به دست آوردند مربوط به خود آنان است و آنچه شما به دست آورديد مربوط به خود شماست؛ و شما در برابر آنچه آنان انجام مى‌دادند، مسئول نيستند. ۰۲:۱۴۱

وَلِلَّهِ ٱلْمَشْرِقُ وَٱلْمَغْرِبُۚ فَأَيْنَمَا تُوَلُّواْ فَثَمَّ وَجْهُ ٱللَّهِۚ إِنَّ ٱللَّهَ وَٰسِعٌ عَلِيمࣱ مالكيّتِ مشرق و مغرب فقط ويژۀ خداست؛ پس به هر كجا رو كنيد آنجا روى خداست يقيناً خدا بسيار عطا كننده و داناست. ۰۲:۱۱۵

بَلَىٰۚ مَن كَسَبَ سَيِّئَةࣰ وَأَحَٰطَتْ بِهِۦ خَطِيٓـَٔتُهُۥ فَأُوْلَـٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلنَّارِۖ هُمْ فِيهَا خَٰلِدُونَ (نه چنين است كه مى‌گوييد) بلكه كسانى كه مرتكب گناه شدند و آثار گناه، سراسر وجودشان را فرا گرفت، آنان اهل آتشند و در آن جاودانه‌اند. ۰۲:۸۱

وَقَالُواْ لَن تَمَسَّنَا ٱلنَّارُ إِلَّآ أَيَّامࣰا مَّعْدُودَةࣰۚ قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِندَ ٱللَّهِ عَهْدࣰا فَلَن يُخْلِفَ ٱللَّهُ عَهْدَهُۥٓۖ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى ٱللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ و گفتند: آتش [دوزخ] جز چند روزى به ما نمى‌رسد بگو: آيا [بر اين عقيده خود] از نزد خدا پيمانى گرفته‌ايد؟ كه هرگز خدا از آن پيمان تخلّف نخواهد كرد، يا جاهلانه چيزى را به خدا نسبت مى‌دهيد؟ ۰۲:۸۰

ثُمَّ عَفَوْنَا عَنكُم مِّنۢ بَعْدِ ذَٰلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ سپس بعد از آن (كار زشت) از (گناه) شما درگذشتيم، تا سپاسگزارى كنيد. ۰۲:۵۲

وَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَاۖ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ و در برابر حكم پروردگارت شكيبايى كن كه تو زير نظر و مراقبت ما هستى، و هنگامى كه (از خواب) برمى‌خيزى پروردگارت را همراه با سپاس و ستايش تسبيح گوى. ۵۲:۴۸

أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثًا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ آیا پنداشته اید که شما را بیهوده و عبث آفریدیم، و اینکه به سوی ما بازگردانده نمی شوید؟ ۲۳:۱۱۵

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْأٓخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمَٰلَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ به راستى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند، اعمال (زشتشان) را در نظرشان آراستيم، پس همواره در حيرت و سرگردانى‌اند. ۲۷:۰۴

وَٱتَّبَعُواْ مَا تَتْلُواْ ٱلشَّيَٰطِينُ عَلَىٰ مُلْكِ سُلَيْمَٰنَۖ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمَٰنُ وَلَٰكِنَّ ٱلشَّيَٰطِينَ كَفَرُواْ يُعَلِّمُونَ ٱلنَّاسَ ٱلسِّحْرَ وَمَآ أُنزِلَ عَلَى ٱلْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَٰرُوتَ وَمَٰرُوتَۚ وَمَا يُعَلِّمَانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّىٰ يَقُولَآ إِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةࣱ فَلَا تَكْفُرْۖ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُونَ بِهِۦ بَيْنَ ٱلْمَرْءِ وَزَوْجِهِۦۚ وَمَا هُم بِضَآرِّينَ بِهِۦ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِۚ وَيَتَعَلَّمُونَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنفَعُهُمْۚ وَلَقَدْ عَلِمُواْ لَمَنِ ٱشْتَرَىٰهُ مَا لَهُۥ فِي ٱلْأٓخِرَةِ مِنْ خَلَٰقࣲۚ وَلَبِئْسَ مَا شَرَوْاْ بِهِۦٓ أَنفُسَهُمْۚ لَوْ كَانُواْ يَعْلَمُونَ و (يهوديان) از آنچه شياطين در زمان پادشاهى سليمان (از علم سحر بر مردم مى‌خواندند) پيروى كردند و (سليمان دست به سحر نيالود تا كافر شود، بنابراين) سليمان كافر نشد، ولى شياطين كه به مردم سحر مى‌آموختند، كافر شدند و (نيز يهوديان) از آنچه بر دو فرشتۀ هاروت و ماروت در شهر بابل نازل شد (پيروى كردند)، و حال آنكه آن دو فرشته به هيچ كس نمى‌آموختند مگر آنكه مى‌گفتند: ما فقط مايۀ آزمايشيم (و علم سحر را براى مبارزۀ با ساحران و باطل كردن سحرشان به تو تعليم مى‌دهيم)، پس (با به كار گرفتن آن در مواردى كه ممنوع و حرام است) كافر مشو اما آنان از آن دو فرشته مطالبى (از سحر) مى‌آموختند كه با آن ميان مرد و همسرش جدايى مى‌انداختند؛ در حالى كه آنان به وسيلۀ آن سحر جز به اذن خدا قدرت آسيب رساندن به كسى را نداشتند؛ و همواره چيزى را مى‌آموختند كه به آنان آسيب مى‌رسانيد و سودى نمى‌بخشيد؛ و يقيناً (يهود) مى‌دانستند كه هر كس خريدار سحر باشد، در آخرت هيچ بهره‌اى ندارد و همانا بدچيزى است آنچه خود را به آن فروختند اگر معرفت مى‌داشتند. ۰۲:۱۰۲

إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلَّذِينَ يُقَٰتِلُونَ فِي سَبِيلِهِۦ صَفࣰّا كَأَنَّهُم بُنْيَٰنࣱ مَّرْصُوصࣱ خدا كسانى را دوست دارد كه صف‌زده در راه او جهاد مى‌كنند (و از ثابت قدمى) گويى بنايى پولادين و استوارند. ۶۱:۰۴

وَإِذَا قِيلَ لَهُ ٱتَّقِ ٱللَّهَ أَخَذَتْهُ ٱلْعِزَّةُ بِٱلْإِثْمِۚ فَحَسْبُهُۥ جَهَنَّمُۖ وَلَبِئْسَ ٱلْمِهَادُ و چون به او گويند: از خدا پروا كن، غرور و سرسختى و تعصّب و لجاجت، او را به گناه وا مى‌دارد؛ پس دوزخ او را بس است، و يقيناً بد جايگاهى است. ۰۲:۲۰۶

وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يُعْجِبُكَ قَوْلُهُۥ فِي ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَيُشْهِدُ ٱللَّهَ عَلَىٰ مَا فِي قَلْبِهِۦ وَهُوَ أَلَدُّ ٱلْخِصَامِ و از مردم كسى است كه گفتارش در زندگى دنيا تو را خوش آيد، و (براى اينكه چنين وانمود كند كه زبانش با دلش يكى است) خدا را بر آنچه در دل دارد شاهد مى‌گيرد، در حالى كه سرسخت‌ترين دشمنان است. ۰۲:۲۰۴

إِنَّ ٱللَّهَ يُدَٰفِعُ عَنِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانࣲ كَفُورٍ مسلماً خدا از مؤمنان دفاع مى‌كند، قطعاً خدا هيچ خيانت كار ناسپاسى را دوست ندارد. ۲۲:۳۸

قُلْ إِنِّي لَن يُجِيرَنِي مِنَ ٱللَّهِ أَحَدࣱ وَلَنْ أَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلْتَحَدًا بگو: (اگر از او نافرمانى كنم) هرگز كسى در برابر (عذاب) خدا مرا پناه نمى‌دهد، و هرگز پناهگاهى غير او نمى‌يابم. ۷۲:۲

مِنْهَا خَلَقْنَٰكُمْ وَفِيهَا نُعِيدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً أُخْرَىٰ شما را از زمين آفريديم، و به آن باز مى‌گردانيم، و بار ديگر از آن بيرونتان مى‌آوريم. ۲۰:۵۵

وَإِن تَجْهَرْ بِٱلْقَوْلِ فَإِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلسِّرَّ وَأَخْفَى و اگر سخن خود را با صداى بلند آشكار كنى (يا پنهان بدارى، براى خدا يكسان است)؛ زيرا او پنهان وپنهان‌تر را مى‌داند. ۲۰:۰۷

وَبَرَّۢا بِوَٰلِدَيْهِ وَلَمْ يَكُن جَبَّارًا عَصِيࣰّا و به پدر و مادرش نيكوكار بود و سركش و نافرمان نبود. ۱۹:۱۴