مسعود رياعی

‍ "خروج از ذهن محدود" ☆ وقتی که دریافتی هیچ کوچکی، کوچک نیست. وقتی که دریافتی اصلاً کوچکی وجود ندارد، تو از ذهن متعارفِ محدود خروج کرده ای. مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram

‍ "کاری که سکوت می کند" ☆ سکوت کردن یعنی با جریان هستی هماهنگ شدن. یعنی تعادل حیاتی خود را باز یافتن. وقتی تسلیم کنش های احساسی می شوی، وقتی اختیارت را به ذهنت می سپاری، وقتی به اراده ی نفس ات عمل می کنی، به واقع تو از هماهنگی و همراهی با جریان هستی خارج شده ای. پرت شده ای. سکوت و خاموشی باعث می شود که تو دوباره به اصل باز گردی. دوباره با جریان حیات هماهنگ شوی و زنده به کل گردی. چنین کیفیتی سرشار از اقتدار است. زیرا جریان حیات سرشار از اقتدار است. و منظورم از سکوت، یک سکوت همه جانبه است. سکوتی است که در آن هم زبان و هم ذهن و قلب، ساکت و بی خواهش اند. مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram

‍ “پنجمین نیروی شگفت و اسراری” ☆ امروزه فیزیکدانانِ جدید به واسطه دستگاههای شتاب دهنده هادرونی پی برده اند که احتمالاً باید نیروی پنجمی جز آن چهار نیروی شناخته شده -گرانش و الکتریسته و دو نیروی هسته ای کوچک و بزرگ- در هستی وجود داشته باشد. نیرویی شگفت و اسراری که می تواند توجیه گر چگونگی آغاز آفرینش باشد. زیرا آن چهار نیرو هرچه را توضیح دهند، از پاسخ به چگونگی آغاز خلقت درمانده اند. چنین کشفی اگر تحقق پذیرد بدون شک مقدمه ای اساسی برای ورود به دوره ای جدید از آگاهی است. مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram

‍ "نکات قرآنی" (۵۶۰) "یَقُولُ الَّذِینَ کَفَرُوا اِن هذا اِلّا اَساطِیرُ الاَوَّلِینَ" (و منکران حقیقت گویند؛ این چیزی جز اساطیر پیشینیان نیست!) “اسطوره زدایی سالکانه” ☆ امروزه ذهن بشر گرفتار اسطوره بازی است و باید اسطوره زدایی شود. زیرا اسطوره ها خود را تکرار می کنند. آنها تضاد می آفرینند و ماجراهای خود را در هر دوره، آن هم در یک چرخه ی بی حاصل مکرر می نمایند. تو با اسطوره ها هرگز نمی توانی نو باشی. نمی توانی تازه و پویا باشی. نمی توانی خودت باشی. اسطوره ها ابتدا و انتهای قصه هایشان مشخص است. تو با اسطوره ها در یک الگوی معین و محدود به دام می افتی و تراوت زندگی ات را از دست می دهی. قرآن به “اساطیر الاولین” نگاهی مذمت بار دارد. قرآن مُبَلّغ اسطوره نیست و دعوت به اسطوره پردازی نمی کند. زیرا نیک می داند که حرکت در صراط مستقیم با وجود اساطیری که چرخشی خود را تکرار می کنند، ممکن نمی نماید. امروزه ضمیر ناخودآگاه بشر گرفتار قصه های اسطوره های تاریخی است. بسیاری از شروری که امروزه در جهان می بینی از همینجا نشأت می گیرد. و این خطری جدی و خانمان برانداز است. یک سالک اجازه نمی دهد که هیچ اسطوره ای بر او خدایی کند. خدای سالک، خدایی آزاد از همه ی بندها و تعلقات است. خدایی است که حتی تجلیّاتش تکراری نیست؛ “لا تَکرارَ فِی التَّجَلِّی”. بر گرفته از مجموعه نکات قرآنی مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram

‍ "اصل آرامش" ☆ من بدنبال آن نیستم که کسی را متقاعد به نظریه ای کنم، و یا باوری را بر او تحمیل کنم، و یا حتی به او تلقین کنم که الکی راضی باش. این کار من نیست و هرگز بدنبال آن نبوده و نیستم. تمامی گفته هایم خلاصه در این کلام است که خودِ اصلی ات را کشف کن، و همان باش. این خود هرچه که باشد، حقیقت زندگی و اصل آرامش است. از من های جعلی و تصنعی دست بردار که حقیقتِ تو، یعنی همان که هستی، زیباترین، اصیل ترین و کارآمدترین است. بدان که من های جعلی، دردسر سازند، مخرّب اند، ضد آرامش و در تقابل با زندگیِ راستین اند. من های جعلی، دوگانگی و چندگانگی می آفرینند و سرنوشت آدمی را به انتحار و اضمحلال می کشانند. مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram

‍ “حجاب ذهن” ☆ ذهن بشر می تواند بدترین حجاب بین او و خداوند شود. مراقبه این حجاب را بر می دارد تا ارتباطی بی واسطه و تمام صورت پذیرد. مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram

‍ ☆☆☆ ☆ هر آنچه می بینی، خودِ تویی در لباسی دیگر. پس با همه، یعنی با خودت بخشنده و مهربان باش! مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram

‍ "نکات قرآنی" (۵۵۹) "وَ کانَ اللهُ عَلَی کُلِّ شَیءِِ رَقیباً" (خداوند بر هر چیز مراقب است) خداوند خود اهل مراقبه است. او با مراقبه است که مراقب است. اصل و حقیقت مراقبه نزد اوست. اینطور نیست که مراقبه فقط خاص انسان باشد. آن کیفیتی الهی است. پیامبر خدا هم اهل مراقبه است؛ اِنِّی مَعَکُم رَقِیب" (من همراه با شما مراقبم). و مراقبه، تعقل و تفکر و تمرکز ذهنی نیست. آن یک حضور زنده و هشیارانه است. یک بیداری واقعی مِنهای ذهن و مقولات ذهنی است. و دقیقاً از این روست که در مراقبه یک حفاظت همه جانبه نهفته است. اقتداری راستین نهفته است. زیرا در مراقبه، تو وصل به سر منشاء هستی گشته ای. به حقیقت محض. حقیقتی که در هر کجا و ناکجا حضوری زنده دارد. تعقل و تفکر و دیگر رتبه های ذهنی، همگی برای مراقبه نوعی حجاب اند. مانع اند. مراقبه یعنی خروج از همه ی اینها. مراقبه روندی دیگر است. آگاهی ای که مراقبه عطا می کند از نوع آگاهی های ذهنی نیست. آن یک شهود زنده و در حال است. راستش را بخواهی؛ بزرگان "مراقبه" را از خودِ خدا یاد گرفته اند. ای دوست، “رقیب” ۳۱۲ است و تو با مراقبه سیصد و سیزدهم (۳۱۳) می شوی. بر گرفته از مجموعه نکات قرآنی مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram

‍ "نکات قرآنی" (۵۵۸) "اِن تَتَّقُوااللهَ یَجعَل لَکُم فُرقاناً" (اگر خدا را [برای خود] صیانت کنید، او قوّه ی تمیز حق از باطل را عطایتان می کند) به چند نکته برای فهم بهتر ترجمه دقت کن: ۱ - تقوا همه جا به مفهوم پرهیزکاری نیست و در اینجا یعنی در فعل "تَتَّقُوااللهَ"، نیز پرهیز کردن معنا نمی دهد زیرا در این صورت ترجمه آیه می شود؛ "اگر از خدا پرهیز کنید، او..."!! ۲ - ترجمه کردن “اِن تَتَّقُواللهَ” به؛ "اگر تقوای الهی پیشه کنید" هم خالی از اشکال نیست، زیرا "اللهَ" در این جمله، مفعول فعل "تَتَّقُوا" است. حال آنکه "تقوای الهی" یک اضافه ترکیبی است و در اینجا افاده ی مفعولی ندارد. ۳ - ترجمه کردن آن به؛ "اگر از خدا بترسید، او..."، اگرچه ظاهری منطقی می گیرد اما اشکال دیگری پیش می آید و آن اینکه تقوا به معنای ترس نیست. ترس، واژگان قرآنی خود را دارد. می ماند "صیانت کردن و تَحفّظ"، که البته معنای اصلی خود تقوا نیز هست. اگرچه ترجمه ی فوق الذکر تا بحال متعارف و مرسوم نبوده، اما راستش را بخواهی، آن به حقیقت آیه، هم ظاهراً و هم باطناً نزدیکتر می نماید، همچنانکه در حدیث نبوی نیز آمده: "اِحفظِ اللهَ یَحفظکَ" (خدا را حفظ کن تا او نیز حفظ ات کند). ای دوست! حفظ کردن خدا، یک هنر است، و سالکان این هنر را در سلوک شان می آموزند. زیرا نیک می دانند که این خدا، قهار هم هست و قهر می کند! سالک می داند که معشوق را باید با عشق و تسلیم و توجه، حفظ کرد و از برای خود صیانت نمود. نباید گذاشت با ندانم کاریها و حماقت هایمان، نظرش برگردد و ما را ترک کند و به خودمان واگذارد! "وَاتَّقُوااللهَ" یعنی خدایت را با عشق و اخلاص صیانت کن. حفظش کن. داشته باش‌ اش. اگر بتوانی او را برای خود داشته باشی، او توانایی شناخت حق از باطل را به تو عطا می کند. آن که خدا را دارد، نور خِرَد را دارد و فریب هیچ امر موهومی را نمی خورد. با داشتن خدا، تو آگاه می شوی، به آگاهی او. می فهمی به علم او. در می یابی به بصیرت او. زیرا تو "او" را در خود و با خود داری! پس ای دوست، اگر خدا را داری، خوب حفظش کن. محترمش بدار. و اگر هنوز او را نداری، چنان خودت را برایش جذاب و خواستنی کن تا بسویت آید و رفیق راهت شود. بر گرفته از مجموعه نکات قرآنی مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram

‍ "حدیث شب راز" ☆ در شبی اسراری، کمیل از علی (ع) پرسید: حقیقت چیست؟! علی (ع): تو را با حقیقت چکار؟! کمیل: مگر من از یاران سرّ تو نیستم؟! علی (ع): آخر تو را با حقیقت چکار؟! کمیل: مگر من محرم سرّ تو نیستم؟! علی (ع): آری، اما آنچه از من سرریز می شود، از تو می تراود! کمیل: مگر ممکن است همچون تویی پرسش کننده ای را نومید کند؟! علی (ع): حقیقت، کشف انوار درخشان جلال بدون اشارت است! کمیل: برایم روشن تر گردان! علی (ع): زدودن موهوم هنگام روشن شدن معلوم. کمیل: برایم روشن تر گردان! علی (ع): دریدن پرده به سبب غلبه ی سرّ. کمیل: برایم روشن تر گردان! علی (ع): نوری که از صبح ازل می درخشد، آن سان که آثار آن در کالبدهای توحید پدیدار می گردد! کمیل: برایم روشن تر گردان! علی (ع): چراغ را فرو نشان، که "صبح" سر زده است! مجالس المؤمنین ج ۲ - ۱۰ ، ۱۱ masoudriaei.com Instagram

‍ “بارت را کم کن و بر پای خویش بایست” ☆ نجات بخش واقعی درون خود توست. تا به کی میخواهی به بیرون زل بزنی؛ “وَ فِی اَنفُسِکُم اَفَلا تُبصِرُونَ”؟! راهی نیست جز آنکه روی پای خودت بایستی، و به نجات بخش خداداده ی درونت تکیه کنی، و مسئولیت اعمال و اندیشه هایت را نیک پذیرا شوی. مطمئن باش در این هستی کسی بجای تو بارت را نخواهد کشید. نه پدر برای فرزند، و نه فرزندی برای پدر. پس بارت را چنان کم کن که نیاز به کسی نداشته باشی. اگر چنین رویه ای پیشه کنی، آنگاه تمامی هستی را -هر کجا که باشی- مساعد و یاور خود خواهی یافت. مسعود ریاعی masoudriaei.com Instagram