မဟာဗောဓီမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏တရားတော်များ

ဆရာတော်ကြီးက စာအုပ်မှာပါတဲ့သက်ဆိုင်သူတွေ မရှိတော့မှ ထုတ်ဝေပါလို့ မှာခဲ့တဲ့ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ဆရာ အဘဝိမလ ( အဘသန့်ရှင်း ) ရဲ့ အကြောင်းဖြစ်ပါတယ် ဖြည်းဖြည်းနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ဖတ်ဖို့ရာ ဝေမျှလိုက်ရပါတယ် ခင်ဗျ

🙏🙏🙏 "ကောင်းတုံ့ ဆိုးလှည့် " ~~~~~ လောကမှာ ပြောနေကြတာ" အတုံ့အလှည့် " တဲ့။ အတုံ့ ရှိရင် အလှည့် လာမှာပဲ ။ ခဲတစ်လုံး မိုးပေါ်ပစ်တင်လိုက် ၊ တုံ့ကနဲ ရပ်သွားပြီး ပြန်လှည့် ကျလာတာပဲ မဟုတ်လား ။ ခရီးတစ်ခု သွားနေရင်းက တုံ့ကနဲ ရပ်သွားရင်လည်း လာရာလမ်းကို လှည့်ပြန်ရတာပဲ မဟုတ်လား ။ လူတွေ ဘယ်က လာခဲ့သလဲ ...? တိရစ္ဆာန်ဘ၀ ၊ အပါယ်ဘ၀ တွေကနေ လူ့ဘ၀ကို တစ်ခေါက် တစ်ခါ ဧည့်သည် ပမာ ရောက်လာခဲ့ ကြတာ ။ ကုသိုလ်ကံ အရှိန်ကလေးကြောင့် ရောက်လာခဲ့ကြတာ ။ ဒီတော့ လူ.ဘ၀မှာ ကောင်းကံ (ကုသိုလ်ကံ) အရှိန်ကလေးရှိနေတုန်းတော့ အကောင်းကြုံ အကောင်းခံစားပေါ့ ။ ကုသိုလ်ကံ အရှိန်ကလေး တန့် ‌‌သွားရင်တော့ အပါယ်ဘဝတွေကို လှည့်ပြန်ရလိမ်မယ် ။ ဒါကြောင်. "ဆိုးလှည့်" မကြုံချင်ရင် " ကောင်းတုံ." အရှိန်မြှင့်တင်ကြပါ ။ အကုသိုလ်အကျိုးပေးခွင့်မရအောင် ကုသိုလ်တွေ များများလုပ်ပြီး အရှိန် မြှင့်တင်ကြပါ ။ (မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရာကြီး) Credit 🪷 Original Uploader 🙏🙏🙏♥️

တိရစ္ဆာန်သည် ကြိုက်လျှင်လိုက်၏။ မကြိုက်လျှင် တိုက်၏။ မသိလျှင်ကား အမိုက်၌မွေ့ အတွေ့၌မှေး တွေးလျှင် လည်း ခပ်ရေးရေးသာ။ တိရစ္ဆာန်ကား အတွေ့ ၌မှေး ထိုရေးရေးမျှအမြင်ကြောင့် အကျိုးရှိ အပြစ်မဲ့နှင့် အပြစ်ရှိ အကျိုးမဲ့အတွဲ ခွဲ၍မသိတတ်။ ယူဖို့ကျ ကြိုက်၍ကောင်းသော အကောင်းနှင့် ကောင်း၍ ကြိုက်သောအကြိုက် နှိုက်မကြည့်တတ်။ သိဖို့ကျဝေး။ လူမှာမူကား ထိုသို့ မဟုတ်သင့်ကြပြီ။ အမှန်သိသည် လူ၌သာ နားသက်၏။ အမှန်သိသလောက် အမှန်လုပ်ပိုင်ခွင့် လည်း လူ၌သာ နားသက်၏။ အမှန်လုပ်သလောက် မှန်သော အကျိုး တိုးခံစားခွင့်လည်း လူ၌သာ နားသက်၏။ ထိုလူသား ကောင်းသောအကြံ၊ မှန်သော အလုပ်၊ ဟုတ်သောအပြောတို့တွင် ကံအပေါ်၌ ယုံကြည်ခြင်း၊ မိမိသတို့၌ ယုံကြည်ခြင်း၊ နည်းပေးလမ်းပြ ဆရာသမားများ၏ သိက္ခာ၌ ယုံကြည်ခြင်း သဒ္ဓါသုံးချက်ဆင့်တို့နှင့်အတူ၊ မိမိလက်ထဲသို့ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်ရှေ့ လာရောက်တွေ့ဆုံနေကြသော လူ့ဘဝနှင့်လူ့ဘောဂတို့ကို သတိ တမာန် ဉာဏ်ဝယ် နောက်ပါး၊ ဝီရိယတွန်းအားများဖြင့် ကံရိက္ခာထုပ် အတွင်းထား ဖော်စားတတ်မှသာ လူ့အရာဝင်ကြမည်။ ✦ ကံအတိုးပေး ကြွေးရှင်နေရာမှနေ လက်ခံစားတတ်မှ လူတွင်သည်။ ✦ ကံအတိုးပေး ကြွေးငှားနေရာမှနေ ချေးငှားသုံးနေက လူဖြစ်သော်မှ လူ့အရာမဝင်။ #မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော် #သုဝဏ္ဏသျှမ် သာသနာပြုစာစဉ်၏ ဓမ္မဒါန #စာဖတ်သူတစ်ယောက်၏မှတ်စုများ #ကံကောင်းထောက်မခြင်းဆိုစကား #၁၃၆၁ ခုနှစ် တပေါင်းလပြည့်ကျော် ၈ ရက် Credit 🪷 Original Uploader 🙏🙏🙏♥️

◉ ကံကောင်းလိုသော် ______ သင်သည် လူရှေ့ သူရှေ့သွား၍ “ကျုပ်ကံ မကောင်းလိုက်တာဗျာ”များ သွားမညည်းတွားမိစေနှင့်။ သင်သည် လူရှေ့၊ သူရှေ့ သွား၍ “ကျုပ်ကံကိုက ဆိုးလွန်းလှပါသတော်”များ သွားမညည်းတွား မိစေနှင့်။ ထိုနှယ်သော ကံမကောင်းစကား လူကြားသွား၍ ညည်းတွားပြနေခြင်းသည် ကိုယ်လုပ်တာ မကောင်းသေးကြောင်း ဖြင့် ကိုယ့်ပေါင် ကိုယ်လှန်ထောင်း၍ ကိုယ်မကောင်းကြောင်း အပေါင်းသို့ သွားရောက်ကြွေးကြော်နေခြင်းပင်။ ကံမကောင်းဟူသောစကား မိမိလုပ်ရပ်မှားနေသေးကြောင်း၏ ဝန်ခံစကားတည်း။ ကံမကောင်းဟူသောစကား ကောင်းသောအလုပ် မလုပ်မိသေးခြင်း၏ ဝန်ခံစကားတည်း။ လူသားတိုင်း၌ ရိက္ခာထုပ် နှစ်ထုပ်အမြဲပါနေကြ၏။ ✦ တစ်ထုပ်ကား သူတော်ကောင်းတို့နှင့်ပေါင်း၍ ရှာမှီးခဲ့ကြသောကောင်းထုပ်။ ✦ တစ်ထုပ်ကား သူယုတ်မာများနှင့် ပေါင်း၍ စုဆောင်းခဲ့ကြသော မကောင်းထုပ်။ တစ်ဖန် ထိုနှစ်ထုပ်ကို ဖွင့်ထုတ်ယူရန် ခလုတ်ကလည်း နှစ်ခုပင်။ ✦ တစ်ခုကား သုစရိုက်တရားဆယ်ပါး။ သဒ္ဓါ၊ သတိ စသည် သူတော်ကောင်းတရားတည်း။ ✦ တစ်ခုကား ဒုစရိုက်တရားဆယ်ပါး။ ကာမစ္ဆန္ဒ၊ ဗျာပါဒ စသည် သူယုတ်မာတရားတည်း။ ထိုသို့ သူ့အထုပ်နှင့် သူ့ခလုတ် အတည့်ထားရှိချေရာ ... ကောင်းထုပ်ကို ကြိုက်စိတ်၊ မနောဒုစရိုက် စသည်တို့ ဖြင့် ရိုက်ချိုးဖွင့်လှစ်၍ မပွင့်စေနိုင်။ မကောင်းလုပ်ကိုလည်း ဟီရိ ဩတ္တပ္ပ စသည် သုစရိုက်တို့ဖြင့် ထိုးဖွင့် ဖွင့်၍ မပွင့်စေနိုင်။ ကုမ္ပဏီမှ ထုတ်လုပ်ရောင်းချလိုက်သော အာမခံသော့သည် ထုတ်လုပ်ကတည်းက သော့တံနှင့်သော့အိမ် ချိန်တည့်၍ ထုတ်လုပ်ပေးထားရာ ထိုသော့အိမ် ထိုသော့တံမှတစ်ပါး အခြား အခြားတို့ဖြင့် အစားထိုးဖွင့် ဖွင့်၍ မရချေ။ ထိုသော့တံလည်း ထိုသော့အိမ်မှတစ်ပါး အခြားအခြားတို့ အပေါက် သွားရောက်၍ မပွင့်စေချေ။ သည့်ပမာလျှင် - ငါချမ်းသာသလို သူတို့လည်းပဲ ချမ်းသာရန်၊ ငါ့သုခ တစ်ဝက်မျှပေးမည်ဟူသောမေတ္တာ၊ ကိုယ်ချင်းစာ ထား မေတ္တာပွားဖြင့် ဝေစားမျှစား ပြုကျင့်ခဲ့သော #ဒါနကံ။ - ငါ မဆင်းရဲသလို ခမျာတို့လည်းပဲ မဆင်းရဲစေရ။ သူ့ဒုက္ခ တစ်ဝက် မျှယူမည် ဟူသော ဂရုဏာ၊ ကိုယ်ချင်းစာထား မေတ္တာပွားဖြင့် ရှောင်လားတိမ်းလား စောင့်စည်းခဲ့သော #သီလကံ။ ထိုကောင်း ကံများမှရသော ဤလူ့ဘဝနှင့်လူ့ဘောဂတို့ကို ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယတို့အစား တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိများဖြင့် ငါ့ဖို့ကြိုးစားမည် ဒိဋ္ဌိ၊ ငါ ကောင်းစားစေရမည်- တဏှာ၊ ငါ ကြံ ဘာခံနိုင်မှာလဲ မာန၊ ရှေ့တန်းချ၍ မရမက ဇ,ပြနေပါသော်ကား .. ကြက်တို့သည် အိပ်တန်းဆင်းမှ အိပ်တန်းတက် အစာ ထုပ် ယက်၍ယက်၍ ကုတ်ထုတ်နေကြသော်မှလည်း ဇလုပ် မပြည့်တတ်။ ထိုကြက်တို့ သည် အစာကိုကောင်းစွာမရှာ။ မာန်စိတ်မွှန်လျှင် တွန်၊ မ,စိတ်မွှန်လျှင် ကုပ်၊ ငါစိတ်မွှန်လျှင် ရန်လုပ်ဖြင့် ယုတ်စိတ်ဝင် နေကြခြင်းကြောင့်တည်း။ လူသားများသည်လည်း ဟောင်းကံကို ကောင်းကံဖြင့် ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် စိတ်ကို ပူပန်စေတတ်၊ နှိပ်စက်တတ်သော တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ စသည် ဒုစရိုက် အယုတ်တရားများအစား စိတ်ကို အေးစေတတ်သော သဒ္ဒါ၊ သတိ တို့တွင် ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ တန်ဆာဆင်၍ လွှတ်ပေးတတ်ပါမူကား ... စမ်းရေမည်သည် ယမန်နှစ် မိုးတွင်းကြွင်း မြေအောင်းရေများပင်။ ထိုစမ်းရေသည် ပူလွန်းသောဒေသ၊ အရိပ်မဲ့သောဒေသ၊ မာကြောသော ကြပ်တီးမြေ စသည်တို့၌ မစီးဆင်း။ တစ်စက်အောင်း၊ နှစ်စက်အောင်းဖြင့်လည်း မစီးဆင်း။ စင်စစ် စမ်းရေ မှန်သမျှ အေးဆေးသော၊ အရိပ်ခိုခွင့် ရသော၊ နူးညံ့သော နေရာဒေသတို့ရှိ များပြားသော မြေအောင်း ရေမျိုးမှသာ စီးဆင်းရိုးရှိချေသည်။ ရေခိုးကို နွေခိုးမှုတ်၊ ရေခိုး ရေခိုးချင်း လှုပ်ပေးမှ ဆင်းသောအမျိုးတည်း။ လူတိုင်းပင် ကံကောင်းချင်ကြ၏။ ကောင်းချင်ကြသဖြင့်လည်း ကောင်းမည်ထင်သောအလုပ် ရွေးလုပ်နေကြ၏။ သို့တစေလည်း ထိုလူသားတိုင်း ကောင်းသင့်သလောက် မကောင်း။ ထိုလူသားတိုင်း ဘုရားနှင့်မတွေ့ဖူးသော လူသားမရှိ။ သာသနာနှင့် မဆုံဖူးကြသော လူသားလည်းမရှိ။ မိမိတို့ ယုံကြည်ရာ ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုမှုလုပ်၍ ထုပ်ထားခဲ့သော ကံရိက္ခာ ထုပ် မမြုပ်ဖူးသူ မရှိ။ ထိုကံစုအားလုံး ပွင့်ပေါ်မည်ဆိုလျှင် ထားစရာပင်မရှိ၊ လုပ်စရာလည်းမလိုပြီ။ သို့သော် ထိုကောင်းကံစုများတို့သည် လူသားတို့၏ တစ်နေ့တာ၏ အချိန်ပြည့်ကို ငါ၊ ငါ့မယား၊ ငါပိုင်သည်မှပင် တဏှာထည်လဲ၊ မာနထည်လဲ၊ ဒိဋ္ဌိထည်လဲတည်းဟူသော အမှိုက်၊ ခဲ၊ သလဲတို့က ချည်းသာ ဖုံးလွှမ်းထားလေ့ရှိကြရာ အမြုပ်ထုတ်ဖို့ကား ဟုတ်နိုင်လွန်းမှသာ။ တစ်ဖန် တစ်ချက်၊ တစ်ကြိမ်၊ တစ်ခါထိန်မျှပွင့်ခွင့်ရသော ထိုကံပွင့်များတို့သည် ထိုထိုကိလေမှိုက်တို့အကြား ခေါင်းထိုးလျက်ကမြှုပ်ဝင်သွားသည်ချည်း ဖြစ်ရာ ... သဒ္ဓါ-သတိ-အသိတို့ သန်လွန်းမှ ပေါ်ဖို့မြင်သည်။ ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယတို့ ထက်လွန်းမှ ထွက်ဖို့ မြင်သည်။ လူသားတိုင်း ကံကောင်းချင်ကြ၏။ ကံကောင်းချင်ကြသဖြင့်လည်း ကောင်းမည်ထင်သည့်အလုပ် ရွေးလုပ်နေကြ၏။ သို့တစေလည်း ထိုလူသားတိုင်း ကောင်းလျက်က မကောင်း။ လူဆိုကတည်းက ကံကောင်းလွန်လွန်း၍သာ ဖြစ်ထွန်းလာ၏။ သို့တစေလည်း လူဖြစ်လျက်နှင့် လူ့အလုပ် မလုပ်က ကောင်းကံ မဆက်လာတော့ပြီ။

🙏🙏🙏

◉ ဝမ်းစာရှာမှီးနေသူချင်းတူလျှင် ယုန်သာဖြစ်ပါစေ၊ မြွေမဖြစ်ပါစေနှင့် _______ ယုန်သတ္တဝါ၏ ထမင်းလုတ်ကား ကန်ဇွန်းရွက်နှင့် မြက်သာတည်း။ မြွေ၏ ထမင်းလုတ်ကား ဖားနှင့်ငါး သတ္တဝါများသာတည်း။ မြွေ၏ထမင်းလုတ်သည် တစ်ဖက်သား မကျေနပ်သည်ကို ကိုယ်ချင်းစာမဲ့ အတင်းဖွဲ့ချည်လျက် ဝါးမျိုခြင်းကြောင့် ၎င်း၏ထမင်းတစ်လုတ်သည် တစ်ဘဝပြန်ခံရမည့် ထမင်းလုတ်တည်း။ ယုန်သည်ကား သဘာဝပေါက်ပင်ကိုသာ တရားသဖြင့် ရှာဖွေစားသောက်သဖြင့် အကြွေးမတင် သန့်စင်လျက်ပင်တည်း။ ထို့အတူ ကိုယ်ကျင့်သီလဖောက်ဖျက်ပြီး `ငါကောင်းစားပြီးစတမ်း´ဖြင့် ငါးပါးသော သိက္ခာပုဒ်စည်းပေါက်နေသူများ၏ ဝမ်းစာစီးပွားမှန်သမျှ မြွေ၏ထမင်းလုတ်နှင့် မခြားမနားပင်။ ကိုယ်ကျင့်သီလထိန်းသိမ်း ကိုယ်ချင်းစာထား၊ မေတ္တာပွားလျက်က ရရှိခံစားရသော ဝမ်းစာ စီးပွားမှန်သမျှသည်သာ ယုန်၏ထမင်းလုတ်ကဲ့သို့ မဟာဗောဓီမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး #သရဏီယကထာ #ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရှုမြင်ခြင်း Credit 🪷 Original Uploader 🙏🙏🙏♥️

စေတနာထက်သန်နေသရွေ့ စီးပွား၊ ဥစ္စာ၊ ရာထူး မကျဘူးလို့ မှတ်လိုက်ပါ။ စေတနာရဲ့ အရှိန် သတ္တိကျသွားပြီဆိုရင်တော့ မိမိရဲ့ ကြီးပွားနှုန်းလည်း ကျသွားပြီလို့ မှတ်လိုက်ပါ။ တကယ်တော့ ကိုယ့် ကံမကောင်းသေးဘဲနဲ့ ဘယ်သူ့သွားပေါင်းပေါင်း နှာခေါင်းကျည်ပွေ့တွေ့မှာချည်းပဲ။ ဒီတော့ ကံကောင်း ချင်ရင် 'စေတနာကောင်း'လို့ဆိုတဲ့ အကြံကောင်း၊ အပြောကောင်း၊ အလုပ်ကောင်းတွေလုပ်ပါ။ ကိုယ် က တောင်းစရာမလိုဘဲ အကောင်းတွေချည်း တွေ့ ရပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကံထက် ခိုင်လုံစိတ်ချရတဲ့ မိတ်ကောင်းမရှိ။ ကိုယ့်ကံထက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန် ဘက်လည်း လောကမှာ ရှာမတွေ့ပြီ။ (ကံအကျိုးပေးနှင့် စေတနာတို့၏ သဘော သဘာဝကို ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည်။) #မောင်သွေးချွန် #သုဝဏ္ဏသျှမ် #ပေါင်းကူမြင့်တင်တရားစဉ်စာအုပ်မှ #ဒါနခန်းနှင့် စေတနာအစွမ်း စာညွှန်း/- - ၂ဝ-၇-၉၉ ဝါးသုံးရုံးသစ်တောစခန်းမှ ဟောပြော ချက်များ၊ - ၉၆ မတ်လထုတ် အနုပုဗ္ဗိက ကထာ။ [ဘာသာသွေးမဂ္ဂဇင်း အတွဲ-၁၊ အမှတ်-၁၊ ၁၃၆၃ ခုနှစ်၊ ကဆုန်လ၊ ၂ဝဝ၁ ခုနှစ်၊ မေလ] Credit 🪷 Original Uploader 🙏🙏🙏♥️

ဒီလိုပဲ မကြိုက်စေတနာ၊ မသိစေတနာ၊ ဖက်ပြိုင်လိုမှုစေတနာ၊ မတင်မကျစေတနာ စသည် ဖြင့် မကောင်းစေတနာတွေ အားကြီးလာခဲ့ရင်လည်း စေတနာ အပြင်းအပျော့ကို စေ့ဆော်တော့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဘာလုပ်လုပ် စေတနာမပါဘဲ လုပ်လို့ မရဘူး။ ကုသိုလ် အကုသိုလ် ဘာလုပ်လုပ် စေတနာ ပေါ်မူတည်ပြီး အကျိုးပေးတာပဲ။လက်ဦးစေတနာ ထက်သန်ရင် အကျိုးပေး ဆိုတာ နောင်ဘဝအထိ ဆိုင်းငံ့ရိုးထုံးစံမရှိပါဘူး။ နောင်ဘဝထိ စောင့်မျှော်နေရတယ်ဆိုတာ မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စေတနာ မထက်သန်သေးလို့။ စေတနာ ညံ့နေသေးလို့။ တွန့်ဆုတ်ထုံထိုင်းမှုကြားမှာ သူ တစ်ပါးတိုက်တွန်းမှ ထွက်ပြူလာရတဲ့ ကုသိုလ်ကံ စေတနာဆိုတာ လက်ငင်းအကျိုးထူး ခံစားရဖို့လမ်း မမြင်ဘူး။ - လက်ရင်းစေတနာ ထက်လွန်းအားကြီးလို့ ချက်ချင်းပဲ ရွှေမိုးငွေမိုး ရွာချခြင်းခံရတဲ့ ဆင်းရဲသား မဟာဒုတ်ရဲ့ စေတနာလို ဖွံ့ဖြိုးမှ လက်ငင်းအကျိုး ခံစားရပါတယ်။ - လက်ရင်းစေတနာ ထက်လွန်းအားကြီးတဲ့ အတွက် ချက်ချင်းမြေမျိုခံရတဲ့ ဒေဝဒတ်တို့၊ သုပ္ပဗုဒ္ဓ သားအဖတို့ရဲ့ စေတနာဆိုးမျိုးကလည်း နောင်ဘဝ အထိ မဆိုင်းငံ့တော့ပါဘူး။တကယ်လို့ စေတနာရဲ့က အလယ်ပိုင်းအ ချက်များ ထက်သန်မယ်ဆိုရင် လာမယ့်ဒုတိယဘဝ မှာ အကျိုးပေးဖို့ သေချာပါတယ်။ စေတနာတစ်ခု၏ ခရီးစဉ် (တစ်ဝီထိ)၏ နောက်ဆုံးကျမှ စေတနာ ထက်သန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် တတိယဘဝကစပြီး နိဗ္ဗာန်မရမီအတွင်း ဘဝတစ် ခုခုမှာ လာပြီးအကျိုးပေးပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်အိမ်ရှေ့၊ ကိုယ့်ဆိုင်ရှေ့ အလှူခံလာရပ် တဲ့အခါ အမှတ်မဲ့ ပစ်ထည့်မိတဲ့ အလှူမျိုး၊ လမ်း သွားရင်း အလှူခံတွေက ခွက်ထိုးခံတဲ့အချိန် 'ရော့ အင့်'ပစ်ထည့်ပေးခဲ့တဲ့အလှူမျိုး၊ အဲဒီလို 'ဘာသိ ဘာသာ''ဒါနမျိုးစေ့'တွေကိုတော့ 'စပါးဖျင်း'နဲ့ တူတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ စပါးတော့ စပါးပဲ။ အဆံမအောင်တဲ့ စပါး။ ဒီလိုပဲ စေတနာမပါတဲ့ အပျော်လှူ၊ မတော်လှူ၊ အမျှော်လှူ၊ မိရိုးဖလာ၊ ဓလေ့ခံဒါနမျိုးတွေဟာ ကောင်းကျိုးဘက် လုံးဝ လက်ဆက်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ မှတ်သားစေချင် ပါတယ်။ ဒီလိုအကျိုးပေးချိန်တွေကို ထောက်ဆလို့ရှိ ရင် အလှူဒါနမှာ ဉာဏ်ပါဖို့ အရေးကြီးတယ်ဆို တာ သဘောပေါက်လောက်ပါပြီ။ စေတနာဇော တစ်ခုတည်းမှာတောင် အကျိုးပေးချိန် ဒီလောက်ကွာ ခြားနေရင် စေတနာတစ်ခုစီမှာတော့ ဆိုဖွယ်စရာမရှိ တော့ပါဘူး။အဲဒီစေတနာ တစ်ခုချင်းတို့မှာလည်း 'ပုဗ္ဗ စေတနာ'ခေါ် မစွန့်လွှတ်မီရဲ့ ရှေ့ပိုင်းစေတနာများ၊ 'မုဉ္စ'ခေါ် စွန့်လွှတ်ဆဲ စေတနာမျိုးစုများ၊ 'အပရ' ခေါ် စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်ပိုင်း စေတနာမျိုးစုများရယ် လို့ ဒါနတစ်ခုမှာ အုပ်စုသုံးစု ခွဲထားပါတယ်။ ရှေ့ပိုင်းစေတနာစု လက်ရင်းထက်သန်လွန်းလို့ ဒီဘဝအကျိုးပေးခံစားခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ပထမအရွယ် မွေးစမှ ၃၃ နှစ်အတွင်း ဒါမှမဟုတ် မိဘအရိပ် ခိုလှုံစဉ်ဘဝမှာ အကျိုးခံစားခွင့် ရပါလိမ့်မယ်။ မုဉ္စစေတနာ ထက်သန်ရင် ဒုတိယအရွယ် အသက် ၃၄ နှစ်မှ ၆၇ နှစ်အတွင်း၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်သည်ဘဝမှာ အကျိုးခံစားခွင့် ရပါလိမ့်မယ်။ အပရ စေတနာထက်သန်ရင်တော့ အသက် ၆၈ နှစ်မှ ၁ဝဝ အတွင်း၊ ဒါမှမဟုတ် သားရိပ် သမီးရိပ် ပြန်လည် ခိုလှုံနေတဲ့ဘဝမှာ အကျိုးခံစားခွင့်ရပါလိမ့်မယ်။ ပုဗ္ဗ၊ မုဉ္စ၊ အပရ စေတနာသုံးတန် ကောင်းခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ဘဝ လုံး ကောင်းကျိုးခံစားရပြီး တစ်နေရာရာမှာ ချွတ် ယွင်းခဲ့ရင်တော့ အကျိုးပေးလည်း ဆုတ်ယုတ်မှာ သေချာပါတယ်။ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင် ကိုယ်ပြန်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ တချို့က ငယ်စဉ်က သူဌေးသားသမီး၊ ကြီးလာတော့ ဆင်းရဲသွားတယ်။ တချို့ ငယ်စဉ်က ဆင်းရဲပေမယ့် ကြီးလာတော့ ချမ်းသာသွားတယ်။ သားသမီး ထောက်ပံ့လုပ်ကျွေးလို့ ကြီးပွားချမ်းသာ လာသူရှိသလို၊ သားသမီးသုံးûဖန်းပစ်လို့ ဆင်းရဲကုန် ခန်းသွားတာလည်း ရှိတယ်။ တချို့ မွေးကတည်းက ဆင်းရဲလာလိုက်တာ၊ သေသွားတဲ့အထိ ဆင်းဆင်း ရဲရဲပဲ။ တချို့ မွေးကတည်းက ချမ်းသာ၊ သေတဲ့ အထိ ဆင်းရဲဆိုတာ ဘာမှန်းသိမသွားဘူး။ ဘဝ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေတာ။ စေတနာ အကြောင်းခံ ကွာခြားခဲ့လို့ပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဘဝမှာ စေတနာဟာ အရေးပါလှတယ်။ မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စေတနာကို ကျော်လွန်ပြီး ဘယ်ဘုရားကမှ မကယ်တင်နိုင်ဘူး။ စေတနာ ကောင်းနေသူကို ဘဝဆိုးကျရောက်အောင်လည်း ဘယ်တန်ခိုးရှင်မှ ဖန်တီးလို့မရဘူး။ စေတနာဆိုး နေသူကို လူရိုသေ၊ ရှင်ရိုသေဘဝရောက်အောင် ဘယ်သူမှ ပို့ဆောင်မပေးနိုင်ဘူး။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက ဝေနေယျတွေ လမ်း လျှောက်တတ်ဖို့၊ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်စံဝင်နိုင်ဖို့ ကောင်းလမ်း၊ ဆိုးလမ်း၊ ခွဲခြမ်းဝေဖန်ပြီးတော့ ဆုံးမ လမ်းပြရုံကလွဲပြီး လိုတိုးပိုလျှော့လုပ်ပေးလေ့မရှိ ဘူး။ ဒီတော့ ကိုယ့်စေတနာကို သန့်စင်အောင်၊ ထက်သန်အောင် ပြုပြင်မြှင့်တင်ပေးကြပါ။ ဒီနေ့ လူတွေဖြစ်နေတာက စီးပွားရေးဘက်မှာဆိုရင်လည်း ရှိပြီးရင်း ရှိချင်နေတယ်။ ဆုတ်ယုတ်သွားမှာကိုတော့ တစ်ဆံခြည်မျှတောင် မလိုလားကြပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ရာထူးရာခံနဲ့ ပတ်သက်လာရင်လည်း အထက်သာ တက်ချင်တယ်။ ရာထူးကျတာမျိုး ဘယ်သူမှ မလို လားပါဘူး။ ဒီတော့ ဆရာကောင်းရှာပြီး ကုဆေး တောင်းနေတတ်ကြတယ်။

တရားဦး ဓမ္မစကြာဟာ ဗုဒ္ဓရဲ့မူဝါဒလမ်းစဉ်ဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ထမ်းဆောင်ရမယ့် တာဝန်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ 'အနုပုဗ္ဗိက' ကတော့ နိဗ္ဗာန်သို့ သွားရောက်ရာခရီးစဉ်ရဲ့ လမ်းပြ မြေပုံ သို့မဟုတ် အိတ်ဆောင်မှတ်တမ်းလည်း ဖြစ်ပါ တယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့ရဲ့ မူပိုင်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာတို့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ပါရမီဆယ်ပါးမှာလည်း ဒါနသည် ပထမခြေလှမ်း။ ဒီတော့ စကတည်းက လွဲနေရင် အဆုံးမှာတော့ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ဘူး။ ဒါနဆိုတာ ပစ္စည်းကို စွန့်တာနဲ့ ငါစွဲကို လွှတ်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့ လူတွေလုပ်နေတဲ့ ဒါနမျိုးက 'စွန့်စားမှု ဒါနမျိုး' ဘယ်လောက်စွန့် ရင် ဘယ်လောက်စားရမယ်ဆိုတဲ့ အမျှော်နဲ့ တွက်ကိန်းနဲ့ လုပ်နေကြတာ။ ငါးကြီးကြီးလိုချင်လို့ ငါးသေးသေးနဲ့ မျှားယူသလို ဖြစ်နေတယ်။ ဘယ် ဘက်လက်နဲ့ စွန့်ကြဲပြီး၊ ညာဘက်လက်နဲ့ ပြန်ယူ ဖို့ ဆုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားသလို ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဒီလိုအလှူမျိုးဟာ ငါ၊ ဝတ္ထု၊ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ် တို့အပေါ်၌ ငြိကပ်နေတဲ့ တဏှာ၊ အထင်ကြီး မြတ် နိုးနေတဲ့မာန၊ ငါပိုင်လို့ ထင်နေတဲ့ဒိဋ္ဌိတွေ လွှမ်းမိုး နေတယ်။ အမျှော်လှူ၊ အပျော်လှူ၊ မတော်လှူ၊ ဒီလို လှူနေသမျှ ဒါနစစ်စစ် မဖြစ်သေးဘူး။ ဒါန စစ်စစ်မှာ ဉာဏ်ပါရတယ်။ ဆင်ခြင်မှုကလေး ကပ်ပါနေရမယ်။ ဒါနဆိုတဲ့ စွန့်လွှတ်မှုဆိုတာ မစင် စွန့်သလို စွန့်လိုက်တာမျိုး၊ မကောင်းတဲ့ မစင်ကျ တော့ 'ငါ့မစင်' ရယ်လို့ 'ငါစွဲ'ပါသေးလား။ ''မပါတော့ပါဘုရား... '' အဲဒီတော့ အိမ်မှာ လှူလှူ၊ ကျောင်းမှာ လှူ လှူ၊ ယုတ်စွအဆုံး ခွေးကျွေးတာကအစ ပေးစွန့် အံ့ဆဲဆဲမှာ 'ဒါ ငါ့ပစ္စည်းမဟုတ်တော့ဘူး'ဆိုတဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား သတိကလေးကပ်ပြီး ပေးစွန့် လိုက်ပါ။ ဒါမှသာ ငါစွဲ၊ ငါ့ပစ္စည်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲ မကပ် သာတော့ဘဲ 'လွတ်လွတ်စွန့်ရာ'ရောက်ပါတယ်။ သားသမီး မယားရ၊ လင်ယူတာကအစပေါ့။ ငါ့သား က သူ့လင်၊ သူ့သမီးက သူ့မယားဖြစ်သွားတော့ 'ငါပိုင်'ဆိုတာ မှန်ရဲ့လားဗျာ။ ''မမှန်ပါ ဘုရား... '' ဒါနပြုရာမှာ သူတစ်ပါးတိုက်တွန်းမှ လှူရ တာမျိုးဟာလည်း မိမိစေတနာတစ်ဝက်သာရှိကြောင်း ပြနေသလိုပါပဲ။ စပါးမျိုးစေ့က စပါးရမယ်ဆိုတာ လောက်မှ အယုံအကြည်မရှိသူကို ဘယ်မြေမှာ ဘယ်လိုစိုက်ရင် ဘယ်လို အကျိုးခံစားရပါတယ် ဆိုတဲ့ တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ပေးရသူဟာ သူ့မှာ ဝတ္ထု ပစ္စည်းမရှိပေမဲ့ ရှိသူထက် ပိုပြီး အကျိုးခံစားရ ပါတယ်။ ရှေးအခါက 'ပါယာသိ'မြို့စားကြီးဟာ ဥစ္စာ ပစ္စည်းကြွယ်ဝချမ်းသာပါသော်လည်း အလှူကြီးတစ် ခုပေးနိုင်လောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါဘူး။ ဒါနဲ့ သူ့တပည့် ဥတ္တရလုလင်က ဦးဆောင်ပြီး သံဃာ့ဒါန ဆွမ်းကပ်ပွဲကြီးဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်စည်းရုံးခဲ့တယ် တဲ့။ သူတို့သေတော့ ဥတ္တရလုလင်ဟာ တာဝတိံ သာနတ်ပြည်မှာအခြွေအရံပေါင်း မြောက်မြားစွာနဲ့ အကျိုးပေးခံစားခွင့်ရပေမဲ့ မြို့စားကြီးမှာတော့ ဥတ္တရလုလင်ထက် အဆင့်နိမ့်ကျတဲ့ စတုမဟာရာဇ် နတ်ပြည်မှာ အခြွေအရံမရှိ၊ တစ်ပါးတည်း နေရ တယ်ဆိုပါတယ်။ ဒီတော့ ကိုယ်ပိုင်စေတနာနဲ့ လှူသလား၊ သူများ တိုက်တွန်းလို့ လှူသလား ပြန်သုံးသပ်ကြပါ။ စေတနာထက်မှ အကျိုးပေးသန်ပါတယ်။ အထက်နှင့်အသန်ဆိုတာ ပစ္စည်းတစ်ခုရဲ့ ဦးထမ်းပဲ့ထမ်းပါပဲ။ နတ်ပြည်ခြောက်ထပ် ကွဲပြားနေတာ စေတနာထက်မှု၊ နုံမှုနဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ထားတာပါ။ လူတွေမှာလည်း ဒီလိုပဲ ကွဲပြားနေပါတယ်။ ခြွေရံသင်းပင်း စည်းစိမ်းကင်းတဲ့လူ၊ စားမကုန်၊ သုံးမကုန်၊ ထားမနိုင်၊ လက်ညှိုးညွှန်ရာရေဖြစ်နေ သူတွေဆိုပြီး တွေ့ရမှာပါ။ ဒါတွေဟာ ထက်စိတ် ဖြစ်တဲ့ 'အသင်္ခါရိကမျိုးစေ့'က ပေါက်ဖွားလာတဲ့ အပွင့်အသီးတွေလို့ မှတ်လိုက်ပါ။ ဒီတော့ 'ကုသိုလ်တွေ လုပ်နေပါလျက် ဘာ ကြောင့် အကျိုးပေးညံ့နေပါသလဲ'လို့ မေးလာခဲ့ရင် ကုသိုလ်ပြုစဉ်တုန်းက ကိုယ့်စိတ်ကိုယ့်စေတနာ ဘယ်လိုရှိပါသလဲဆိုတာ ပြန်ဆန်းစစ်ပါတော့။ ကုသိုလ်ပြုနေစဉ်ထားရှိတဲ့ စိတ်စေတနာဟာ ဒီမေး ခွန်းရဲ့ အဖြေပါပဲ။ ဒါနကုသိုလ်ကြီးတော့ ပြုနေပါရဲ့။ ငါ့အလှူဟာ သူများထက်သာရမယ်ဆိုပြီး မာန ကြီးနဲ့ဆိုရင် နောင်အကျိုးပေးခံစားချိန်မှာ အပြိုင် အဆိုင်၊ အတိုက်အခိုက်တွေနဲ့။ အလှူလုပ်စဉ်မှာ လောက်မှ လောက်ပါ့မလား။ သောကတွေဝင်နေရင် နောင်အကျိုးပေးခံစားချိန် လူကတော့ သူဌေးကြီး၊ ဟိုဟာတွေးပူ၊ သည်ဟာတွေးပူနဲ့ စိတ်ဆင်းရဲနေရ မယ်။ ပစ္စည်းရှိ လူဆင်းရဲကြီး ဖြစ်ရရှာရော။ ဒါကြောင့် ကုသိုလ်ပြုနေချိန်မှာ စိတ်တည် ငြိမ်ရမယ်။ စိတ်စင်ကြယ်ရမယ်။ စေတနာကောင်း ထက်သန်ရမယ်လို့ ဆိုလိုပါတယ်။ ဒီတော့ 'စေတ နာတို့ရဲ့ အကျိုးပေးချိန်များ'ကိုသိဖို့ လိုလာပါတယ်။ ၁။ သည်ဘဝမှာပင် ချက်ချင်းလက်ငင်း အကျိုးပေးစေသော စေတနာကံ။ ၂။ နောင်ဘဝ၌ မုချအကျိုးပေးစေသော စေတ နာကံ။ ၃။ ထိုနောက်ဘဝမှ နိဗ္ဗာန်မရမီ၊ မဝင်မီ အလှည့် ကျရာ ဘဝကရစေမည့် စေတနာကံ။ ၄။ ဘယ်ဘဝ ဘာအကျိုးကိုမျှ အကျိုးပေး လောက်အောင် အဆံမပါသော စေတနာ ကံဆိုပြီး အကျိုးပေးချိန် ကွဲပြားနေတတ်ပါတယ်။ 'စေတနာဆိုတာ စေ့ဆော်ခြင်း၊ အဲဒီစေ့ဆော် ချက်များနဲ့ တွဲဖက်ပြီးûပရတဲ့ စိတ်၊ နှုတ်၊ ကိုယ် သုံးချက်ကို 'ကံ'လို့ခေါ်တယ်။ စေတနာဆိုတာ စိတ်ရဲ့ မှီခိုရာ (ဝါ) စိတ်ကိုခိုင်းတဲ့ စိတ်ရဲ့ ဆရာ' လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ကြိုက်စေတနာအားကြီးလာရင် ကြိုက်နေတဲ့ဝတ္ထု အာရုံတို့ကို မတွေးဖြစ်တွေးဖြစ် အောင်၊ မပြောဖြစ်ပြောဖြစ်အောင် ကလေးပူဆာ သလို တိုက်တွန်းစေ့ဆော်ပေးတတ်တယ်။

🙏🙏🙏 ❒ ဒါနခန်းနှင့် စေတနာအစွမ်း ______ သတ္တဝါတိုင်း ကောင်းစားချင် ချမ်းသာချင် ကြတဲ့အတွက် ကောင်းနိုးရာရာ၊ ချမ်းသာနိုးနိုး တိုး ပြီးလုပ်နေကြပါတယ်။ ပုရွက်ဆိတ်ကလေးတွေကစပြီး တိရစ္ဆာန်တွေ လည်း ကောင်းစားမယ်၊ ချမ်းသာမယ်ထင်တာ လုပ် နေကြတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ခမျာ ကောင်းစားရဲ့ လား၊ ချမ်းသာရဲ့လား။ ''မကောင်းစားပါ ဘုရား... '' ''မချမ်းသာပါ ဘုရား... '' တိရစ္ဆာန်တွေမှ မဟုတ်ပါဘူး။ နတ်တွေလည်း ကောင်းစားမယ်၊ ချမ်းသာမယ်ထင်လို့ လုပ် နေကြတာပဲ။ သို့သော် ချမ်းသာအစစ်အနှစ်ကို သူတို့ တွေ့ရဲ့လား။ ''မတွေ့ပါ ဘုရား... '' လူတွေကောဗျာ...။ လုပ်နေတာ မှန်သမျှ ဆင်းရဲချင်လို့ လုပ်တာလား၊ ချမ်းသာချင်လို့ လုပ် နေကြတာလား။ ''ချမ်းသာချင်လို့ လုပ်နေကြတာပါဘုရား'' ဒါဖြင့် ဘာလို့ မချမ်းသာကြသေးတာလဲ။ ကောင်းစားချင်လို့ ကောင်းအောင်လုပ်တာ၊ ဘာလို့ မကောင်းသေးတာလဲ။ ဘဝကောင်းကို ပေးစွမ်းနိုင် တဲ့ 'ဒါန'တော့ ပြုခဲ့ကြပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါနကို ဒါနနဲ့ တူအောင် မပြုမိခဲ့ကြဘူး။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ မှာ ဒါနကင်းတဲ့နေ့၊ ဒါနလွတ်တဲ့နေ့ရယ်လို့ မရှိပါဘူး။ မဏ္ဍပ်ထိုးပြီး အလှူကြီးမပေးနိုင်သော်မှ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း နံနက်တိုင်းမှာ ဆွမ်းတော်တင်၊ ဆွမ်းတော်ကပ်လုပ်နေကြတာပဲမဟုတ်လား။ ဒါနေ့ တိုင်း လှူနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ လှူသလောက်သာ ကောင်းစားမယ်၊ ချမ်းသာမယ်ဆိုရင် လောကကြီးမှာ ဆင်းရဲသားမရှိနိုင်တော့ဘူး။ လှူရင်းမတ်တတ်က ဆင်းရဲနေတာ အလှူမတတ်ကြသေးလို့။ ဝမ်းစာရှာတာတောင် ကြက်ယက်သလို ယက်စား နေရတယ်ဆိုတာ ဒါနကို ဒါနနဲ့တူအောင် မပြုခဲ့ကြ လို့။ ကြက်ကမှ နေဝင်ရင် အိပ်တန်းတက်ပြီ။ လူ တွေမှာတော့ မီးထွန်းပြီး အလုပ်လုပ်ကြတုန်းဗျာ။ လူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကိုကြည့်ပြီး မေးခွန်း ထုတ်ကြည့်ရဦးမယ်။ ဒါနနည်းလို့ မွဲနေတာလား။ ဒါနလွဲလို့ မွဲနေ တာလား။ ''လွဲလို့ မွဲတာပါဘုရား... '' ''ဒါနလွဲလို့၊ နည်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်လှူပြီး မြတ်သော ဧတဒဂ်ဆုနဲ့ ရဟန္တာအရှင်သခင် ဖြစ်သွားတဲ့ သာဓကတွေရှိခဲ့ပါတယ်။ လှူတဲ့နေရာမှာ ပစ္စည်းတန်ဖိုး အနည်းအများက ပဓာနမဟုတ်၊ စေတနာမှန် အဆံပြည့်ဖို့သာ အဓိကဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုပါစို့။ ပိန္နဲစေ့လေးတစ်စေ့ အဆာပြေ မီးဖုတ်စားမယ့်အစား စိုက်လိုက်လို့ အောင်သွားရင် ဘယ်လောက်စားရမလဲ။ အဲဒီပိန္နဲပင် က အသီးပေါင်းများစွာ အစေ့ပေါင်းများစွာ၊ ထပ် စိုက်လိုက်ရင် စားမကုန်တဲ့ ပိန္နဲဥယျာဉ်ကြီး ပိန္နဲခြံကြီး ဖြစ် မလာနိုင်ဘူးလား... '' ''ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ် ဘုရား... '' ဒါ ပိန္နဲစေ့ကလေးတစ်စေ့ကနေ အကျိုးပေးသွားတာ။ ပိန္နဲစေ့ကလေးတစ်စေ့ဟာ အဖိုးမတန်ပေမယ့် ပိန္နဲခြံကြီးဖြစ်လာတော့ တန်ဖိုးတစ်ခု ရသွားပြီ။ ဒါနတစ်ခုအောင်သွားရင် နိဗ္ဗာန်စံဝင်ချိန်အထိ အကျိုး ပေးတယ်ဗျာ။ ဒါနဆိုတာ စွန့်လွှတ်တာ၊ ဝတ္ထုပစ္စည်း တော့ စွန့်ကြပါရဲ့ 'ငါစွဲ' မလွှတ်လို့ရှိရင် ဒါနခန်း မအောင်မြင်ဘူး။ ကျောင်းဒကာ ကျောင်းဆောက်ပြီး လှူတဲ့အခါ ကျောင်းကိုတော့ စွန့်ပါရဲ့။ ငါလှူတဲ့ ကျောင်း 'ငါ့ကျောင်း'ဆိုပြီး 'ငါစွဲ'ကို မလွှတ်ရင် သေတဲ့အခါ ကိုယ်လှူတဲ့ကျောင်း ကိုယ်ပြန်စောင့် ရတဲ့ ပြိတ္တာဘဝကို ရောက်လိမ့်မယ်။ လက်က ပစ္စည်းစွန့်ရင် စိတ်ကအစွဲ လွှတ်ရလိမ့်မယ်။ လှူတဲ့ ပစ္စည်းနောက်မှာ စေတနာအပြည့်ပါသွားရမယ်။ အိမ်ကဘုရားစင်မှာ လက်ကသာ ဆွမ်းတော် တင်နေတယ်။ စိတ်က ရောက်ချင်ရာရောက်၊ လေ ချင်ရာလေနေရင် ဒီဆွမ်းတော်တင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူး အပြည့်အဝမရနိုင်ဘူး။ ပါးစပ်ကသာ 'အရဟတ် တာဒိ နမာမိ' ဆိုနေပေမယ့် စိတ်က ဟိုရောက် ဒီရောက်ဖြစ်နေရင် အကျိုးပေး မကောင်းနိုင်ဘူး။ ဆွမ်းတော်တင်တာ မိရိုးဖလာမို့သာ လုပ်လိုက်ရ တယ်။ စေတနာ မပါဘူးဆိုရင် ဒါ အရိုးပြိုင်းပြိုင်း အကိုင်းခြောက်ခြောက်ကြီးဆိုတော့ အရွက်၊ အပွင့်၊ အသီး မဝေဆာနိုင်တော့ဘူး။ ဒီတော့ ဒါနတွေûပနေ လျက် လှူရင်းမတ်တတ်ကမွဲနေတာ ဒါနလွဲလို့ မွဲ တာလား၊ ဒါနနည်းလို့ မွဲတာလား။ ''ဒါနလွဲလို့ မွဲတာပါဘုရား... '' ဒါနကို ဒါနနဲ့တူအောင် မပြုတတ်ကြသေးလို့။ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားရှင် ပွင့်တော် မူစကပဲ ဒါနစစ် ဒါနမှန်ပြုတတ်အောင် သွန်သင် ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။ ပဉ္စဝဂ္ဂီငါးဦးကို ဟော တော်မူတဲ့ 'တရားဦး ဓမ္မစကြာ'ပြီးရင် ဒါန၊ သီလ စတဲ့ တရားများဟာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ အယူဝါဒ ကြွေးကြော်ပြရာ သာသနာရဲ့ အဝင်အစ မုခ်ဦးဝက စတင်ချင့်တွက် အဆင့်တက်ရာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါနပြီးတော့ သီလ၊ သီလပြီးတော့ သက္ကလို့ခေါ်တဲ့ နတ်တို့နဲ့ စပ်ဆိုင်ရာစကား။ အဲဒီနောက် မဂ်နဲ့ဆိုင် တဲ့စကား၊ ပြီးတော့ ကာမပြစ်မှုနဲ့ စပ်ဆိုင်တဲ့စကား၊ နောက်ဆုံးမှာ လွတ်မြောက်ခြင်းရဲ့အကျိုးနဲ့ စပ်ဆိုင်တဲ့စကား၊ အဲဒီလိုအဆင့်မကျော်ဘဲ တစ်ဆင့်ပြီးမှ တစ်ဆင့် အနိမ့်မှအမြင့်သို့ တိုးမြှင့်ပင့်တင်ပေးတဲ့ တရားစုတို့ကို 'အနုပုဗ္ဗိက'လို့ ခေါ်ပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဘုရားပွင့်လျှင်ပွင့်ချင်း ဝေနေယျတို့ ကို နှုတ်ခွန်းတော်ဆက် ဟောကြားအပ်တဲ့တရားစု ဖြစ်လို့ ဒါန၊ သီလ၊ သက္က၊ မဂ္ဂ စတဲ့တရားစုတို့ကို 'မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ နှုတ်ခွန်းဆက်တရားတော်များ (ဝါ) စကားတော်များ'လို့လည်း ဆိုနိုင်ပါတယ်။

"လူတစ်သက် တစ်ရက်ရဟန်းမှာ" သိက္ခာဖြူစင်သော ရှင်ရဟန်း၏... တစ်ရက်တာကာလသည်... လူ့တစ်သက်တာ ကာလရှိ ပါရမီဖြည့်အားထက် တာသွားလှချေသည်။ အကယ်တိတိ... ရဟန်းဖြစ်လျက် သိက္ခာစဉ်မတင် မတတ်မိလျှင်ကား... ထိုရဟန်း၏ တစ်ရက်တာပြစ်မှုများသည်ကား လူတို့၏ တစ်သက်တာပြစ်မှုများ အောက် အဆပေါင်းမြောက်များစွာ.... ပင် ထိုးဖောက်သွားပေလိမ့်မည်။ အကျင့်မှန်လျှင် .... တစ်ရက်ရှင် လူလျှင်တစ်သက်နှုန်း. ... အကျင့်ဖောက်က လူ့အောက်ကျ ဘဝတစ်သက်လုံး ။ 🙏🙏🙏မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်🙏🙏🙏 # သုတဂဝေသီဗန်းမော် Credit 🪷 Original Uploader 🙏🙏🙏♥️

အရင်က လောကဓံ လောကဓံ ကစချီတဲ့အတိုလေး တင်ပေးဖူးပါတယ် အခုဖိုင်က ဩဝါဒ အစ အဆုံး တစ်ပုဒ်လုံး ဖြစ်ပါတယ် ခင်ဗျ

🙏🙏🙏 လူ့ဘဝ တစ်ကြိမ်တစ်ခါရရှိဖို့ တိရစ္ဆာန်ဘဝပေါင်း တစ်ရာလောက် ကျင်လည်ရင်းနှီးခဲ့ရတယ်။ တိရစ္ဆာန်ဘဝက ပါလာတဲ့အရှိန်အဟုန်သတ္တိစရိုက် ဥာဉ်တွေမပြယ်တတ်သေးတော့ လူတွေဟာ မေ့မေ့မျောမျောကြီးနဲ့ အာရုံခံစားပါလေရော။ တစ်ဖက်က အာရုံငါးပါး ဖမ်းစားမှုကလည်း လူတွေကို မေ့လျော့အောင်ပြု စားထားသလို ရှိတဲ့အတွက် မေ့ကျင့်ရလာကြတယ်။ နေတော့လည်း မေ့လျော့တွေဝေ၊ သေတော့လည်း ဒီလိုပဲ မေ့လျော့တွေဝေ၊ မောဟနဲ့သေမယ်ဆိုရင် လာရာလမ်းကိုပြန်ရမယ်။ လာရာလမ်းဆိုတာကတော့ မောဟဘုံလို့ ခေါ်တဲ့ "တိရစ္ဆာန်ဘဝ" တွေဆီပဲပေါ့။ မသိရာကစခဲ့ပြီး မသိရာမှာဆုံးခဲ့ရင် မသိရာဆီပြန်သွားပြီး မသိရာက ပြန်စရလိမ့်မယ်။ (မဟာဗောဓိမြိုင် ဆရာတော်ဘုရားကြီး) Credit 🪷 Original Uploader 🙏🙏🙏♥️

အနန္တကျေးဇူးတော်ရှင်မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဓမ္မနီတိကထာ ကျမ်းစာမှဓမ္မ (၂၂၀) လူဖြစ်လျှင် လူလိုနေ၊လူလိုသေဖို့ အရေးကြီး ☸️☸️☸️☸️☸️☸️☸️☸️☸️☸️☸️☸️☸️☸️ ခွဲခြမ်းသိ သိစေတတ်သော ဉာဏ်သည် လူ့ သဏ္ဌာန်မှာသာ တည်ရှိလေရာ၊ထိုအသိ ထိထိ မိမိ အသုံးချတတ်ဖို့လိုသည်။ -ငါးသည်မြှုံးလည်းမယတ်တတ်၊မြှုံးမှလည်း မထွက်တတ်။ -လူသည်ကား မြှုံးလည်းယတ်၊မြှုံးမှလည်း ထွက်တတ်၏။ ထိုမျှလူနှင့်တိရိစ္ဆာန် အသိဉာဏ်ချင်းကွာခြား နေချေရာ လူသည်ကြိုက်လျှင်လိုက်၊မကြိက်လျှင်တိုက်၊မသိခိုက်ဖြင့် မလုံလောက်။ -နွားလှည်းသွားရာ ဦးစီးပါမှ အရာရောက် သည်ပမာ ကိုယ်ခန္ဓာသွားရာ အသိပါမှသာ အရာရောက်မည်ကိုဆင်ချင်၍၊ -ငါးထားရာအရှိ ငါးသွားရာကြည့်မှ မိသည့်ပမာ ခန္ဓာ့အရှိ ခန္ဓာလှုပ်ရှားဆဲကြည့်မှ မိမည် ကို ဆင်ခြင်၍၊ သွားသွားစားစား၊ နားနားနေနေ ကိုယ့်ခန္ဓာ တွင် ကိုယ့်စိတ်သွင်း၊ကိုယ့်အဖြစ် ကိုယ့်သနစ် စစ်ဆေးရင်းဖြင့် သွားလာနေထိုင် တတ်ကြရာ၏။ ထိုသို့သာ နေထိုင်တတ်လာသော်- မသေခင် ကံအကျိုးပေးခံစားနေရာ၌လည်း အကောင်း အဆိုး၊အကြောင်း အကျိုး ခွဲခြမ်း သိ-သိ သိနေတော့ပြီ၊အကျိုးမဲ့ အပြစ်ရှိကို လက်လွတ်၍အကျိုးရှိ အပြစ်မဲ့ကိုချည်း ရွေး ချယ်ပြုကျင့်နေရော့မည်။ သေခါကာလ၌လည်း လက်တွင်းမိ သတိ အသိများက စိတ်ကို ရှေ့ရောက် နောက်ပြန် လည်း မခံ၊သူတကာထံ၌လည်းအလည်သွားခွင့်မပြု၊မစ္စပ္ပုန်တည့်တည့်ရှိ မိမိခန္ဓာ၌သာ ရှု သိခွင့်ပေးထားကြရကား တွေးမှဖြစ်သောကိ လေသာ၊ပြေးမှလိုက်သောကိလေသာတို့ မဝင်လာဘဲ ဖြစ်ပျက်မြင် လူသိတ်သက်သက် ဖြင့်သာ အသေဆုံးပေရော့မည်။ -ထိုနေခြင်းသည်သာ ‌အကြွေးကင်းသောနေ နည်းတည်း။ -ထိုသေခြင်းသည်သာ ကိုယ်ပိုင်ဘဝ မဆုံးရှုံးစေသော သေနည်းတည်း။ [၁၃၆၁ ခုနှစ်၊တပေါင်းလဆန်း၊ ၁၂ ရက်၊မော နေယျတော] Credit 🪷 Original Uploader 🙏🙏🙏♥️

" ဘုန်းကြီးလူထွက်မိုက်တော့ ခွေးလိုက်လို့မမီ " သိကား သိ၏။ သို့သော် သိသလောက် မကျင့်နိုင်ကြပါ။ ကျင့်ကား ကျင့်၏။ သို့သော် ကျင့်သလောက်လည်း မသိနိုင်ကြပါ။ ထို့ကြောင့် ဝိဇ္ဇာ စရဏ သမ္ပန္နောဂုဏ်ကို ဘုရားရှင်မှတစ်ပါး မည်သူမျှ မရကြခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အသိသည် အမြင်၊ အကြားမှလည်း ရ၏။ အတွေး၊ အကြံတို့မှလည်း ရ၏။ ပင်ကိုယ်ဉာဏ်မှလည်း ရတတ်ကြသေး၏။ သို့ကြောင့်ထီပေါက်၊ ကောက်ရတို့ပမာ တူလှစွာ၏။ အကျင့်သည်ကား ရုပ်နာမ်တာ၀န်ခံ၍ ကျင့်ရ၏။ ကံ စိတ် ဥတု အာဟာရတို့၏ အတိုက်အခိုက်ကြားမှပင် ကျင့်သားတက်ရစေ၏။ စိတ် ရှည်ခြင်း၊သည်းခံခြင်း၊ ဇွဲရှိခြင်းများလည်း အရင်းပါရသေး၏။ သို့ကြောင့် လယ်၊ မျိုး ၊ ဥတု၊ မှီခို၍ စိုက် ပျိုးရသော လယ်သမားကြီးပမာ တူလှစွာ၏။ ထို့သို့ လိုင်းမတူ၊ မူကွဲ အကျင့်နှင့်အသိတို့ အတွဲမမိကြစဉ်မှာပင် ရုပ်သည် အကျင့်ကိုသာ တာ၀န်ခံသော ကြောင့် သိသိ၊ မသိသိကျင့်နေမည်သာ။ နာမ်သည်လည်း အသိကိုသာ ဦးစားပေး လေရှိသောကြောင့် ကျင့်ကျင့်၊ မကျင့်ကျင့် သိနေမည်သာ။ သို့ကြောင့် ရုပ်သည်လည်း အကျင့်ကိုသာ တာ၀န်ယူ၊ အသိကိုကား လုံးလုံးမကူ။ နာမ်သည်လည်း အသိကိုသာ တာ၀န်ယူ၊ အကျင့်ကိုကား ထိရောက်စွာမကူ။ နောက်တစ်ချက် လိုသေး၏။ ရုပ်သည်ထားရာနေ စေရာသွားပေးတတ် ပြီး အိမ်မွေးခွေးပမာ ဘ၀ဒဏ်ကို ၀င်ရောက် ခံပေးတတ်သေး၏။ နာမ်မှာမူကား သူသွားချင်ရာသွား၊ သူလာချင်ရာလာ လွတ်လပ်နေတတ်ပြီး အိမ်မွေးကြောင်ပမာ ဘ၀ကံဒဏ်ဘေး ကြုံကြိုက်သောအခါ လွတ်ရာသို့ ရှောင်သွားတတ်သေး၏။ သို့ကြောင့် ရုပ်ကသာ အနာခံ ကျင့်ပေးနေသော်မှ နာမ်က အလိုက်မသိတတ်။ နာမ်ကသာ ဟိုသည်လှည့် သိနေသော်မှ ရုပ်ကလိုက်မကျင့်နိုင်။ ထိုအခါ အကျင့်နှင့်အသိ ဝိရောဓိ ဖြစ်ကြရချေပြီ။ မကောင်းမှန်းသိသော်လည်း သွေးတောင်းနေသဖြင့် အရက်လက်မလွတ်နိုင်သူ၊ ရောဂါစွဲနေသော်လည်း အစွဲနာနေသဖြင့် ပြည့်တန်ဆာ အလုပ်မစွန့်လွတ်နိုင်သူ။ ထိုမှာရှိ ရုပ်ဓာတ်၊ စိတ်ဓာတ်တို့၏ ဝိရောဓိပမာပင်။ ထိုဝိရောဓိကို ပြန်ဖြေပေးနိုင်သူမှာ.. -အာတာပီ... ဇွဲချင်းတိုက် စိတ်ကြောင့်ကြစိုက်နိုင်လွန်းသူ၊ - သမ္ပဇာန... ထိတိုင်းသိ အရှိ ဖောက်စားနေနိုင်လွန်းသူ၊ - သတိမာ... သူအထိနှင့် သူအသိ သတိဖြင့် ဖိပေးထားနိုင်လွန်းသူ၊ ထိုသူများလောက်သာ တတ်နိုင်ကြပါမည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါမူကား ရုပ်ဓာတ်နှင့်စိတ်ဓာတ် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် တွက်ကပ်နေသော ကြောင့်သိတိုင်းလည်း မကျင့်၊ ကျင့်တိုင်းလည်း မသိကြရတော့ပါ။ ယင်းသာဓကကို ဘုန်းကြီးလူထွက် အရက်သမားက စကားပြောခဲ့ပြီ။ ငါတို့သည် သာစည်နေတုန်းက ကြားခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု၊ သာစည် ရွှေကျောင်းကုန်းတောင်ခြေတွင် " ဘုတ်တွင်း ” ဆိုသော ရွာကြီးတစ်ရွာရှိ၏။ တစ်နေ့ တောင်ခြေတွင် စာတတ်ကျောင်းထိုင် ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါး ဆွမ်းအစ်မတစ်ဦး၏ သဒ္ဓါထူး၀ယ် စိတ်ကူးမိရာကနေ လူအဖြစ်သို့ ထွက်လာခဲ့တော့ကား ထိုဒါယိကာမနှင့်ပင် အကြောင်းပါ၏။ အမည်ကား စနေသား ဦးထွန်း။ ထိုဦးထွန်း ပညာရှိသဖြင့် တပည့်တပန်းများကို သွန်သင်တတ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကား အရက်ကို တပည့်ခံလျက်သာနေချေရာ စကတည်းက ပင်ကိုယ်ခံ ထန်လွန်းလှ သော ထိုဦးထွန်း အရက်ခိုးများကပါ အထန်အသန်ခိုင်းသည့်အတိုင်း ထင်တိုင်းကြဲသို့ ရောက်ရလေတော့၏။ ရွာသူ ရွာသားများကား ငယ်ကြောက်ဖြစ်နေကြသဖြင့် မလှုပ်ရဲကြ။ မိန်းမကလည်း ဆွမ်းအစ်မတစ်ဖြစ်လည်း ဖြစ်နေ၍ ခေါင်းမဖော်ရဲ။ ထိုသို မရဲတို့ မဆွဲဝံ့သောအခါ ပို၍ပင် သောင်းကျန်းလာလေတော့ရာ ညဦးပိုင်းဆို ရွာလုံးကျွတ် ဆူညံပွဲ၊ ထိုဦးထွန်း တုတ်ဆွဲ ဓား၀င့် အတင့်ရဲနေပြီ။ တစ်နေ့နံနက်ခင်း ဦးထွန်းမှာ အရက်ခိုးများ မချဉ်းသဖြင့် လင်းချင်းနေစဉ် တစ်ရွာတည်း ကျောင်းအတူတက် ရွယ်တူ များက လာရောက်ဖျောင်းဖျ ကြ၏။ " ဆရာလေး၊ ကျုပ်တို့မှာ ဆရာလေး ဆုံးမထားလို့ အရက်မသောက်ကြပါ။ အဆိုအဆုံးမခံ ကျုပ်တို့တောင် ရှောင်နိုင်ကြသေးတာ ဆရာလေးက ပို၍လည်း ရှောင်သင့် တယ်၊ ပိုပြီးလည်း လိမ္မာကြောင်း စံပြနေပြသင့်တယ် ” ဟူ၍ပင်။ ထိုအခါ ဦးထွန်းပြောလိုက်သော စကားမှာ “ဘုန်းကြီး လူထွက်မိုက်တော့ ခွေးမမီဘူးဟေ့ ” ဟူသတည်း . . . ။ အနန္တကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး Credit 🪷 Original Uploader 🙏🙏🙏♥️

#ရတနာ ဆောင်ထားကြ ==================== တို့ဘုရားက လူတို့အသက်တစ်ရာတမ်း ဆုတ်ကပ်မှာပွင့်ခဲ့တာဗျ။ သာသနာတော်ကြီးရဲ့ သက်တမ်းပင်လျှင် နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ကျော်ခဲ့ပါပြီ။ ဆုတ်ကပ်ရဲ့သဘာဝက အနှစ်တစ်ရာလျှင်တစ်နှစ်ယုတ်လျော့သွားတဲ့ အတွက် ဒီနေ့ လူ့သက်တမ်းက ၇၅ နှစ်ပဲရှိတော့တယ်။ ဒီလောက်သက်တမ်းတိုတိုလေး အတွင်းမှာ အချိန်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်မပြစ်ပါနဲ့။ အမွေရတဲ့ရွှေ ငွေတွေ ဖဲပေါင်ရိုက်သလိုမလုပ်ကြပါနဲ့ လူ့ဘဝရောက်တုန်း သက်တမ်းတိုလေးအတွင်းမှာ အကျိုးရှိ အပြစ်မဲ့အောင် နေတတ်ကြပါစေ။ ချမ်းသာအောင်နေတတ်ကြပါစေ။ ချမ်းသာတယ်ဆိုတာ ရာထူးကြီးတာ ပစ္စည်း ဥစ္စာတွေ အလျှံပယ်ကြွယ်ဝတာကို မဆိုလိုပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်နဲ့ ကိုယ့်စိတ်မြဲနေတွဲနေမှ ကိုယ့်စိတ်ကလေး ကိုယ်ပိုင်တာကို ချမ်းသာတယ်လို့ပြောတာ။ သူ့စိတ်နဲ့ကိုယ့်ဆိုရင် ချမ်းလည်းမချမ်းသာတော့ဘူး။ အမှန်လည်းမမြင်တော့ဘူး။ ကြက်သားစားပြီးချိုတာနဲ့မပြီးပဲ ကြက်စွဲစိတ် ကြက်စိတ်ပေါ်နေရင် အဲဒါသူ့စိတ်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ် မချမ်းသာတော့ဘူး။ ကြက်စွဲတဲ့စိတ်ကြောင့် ကြက်သားဖိုးရှာရတဲ့ဒုက္ခက လာပြီနော်။ ငါပိုင်အဖြစ်သိမ်းပိုက်ချင်တဲ့ လောဘတစ်ခုနောက်မှာ သောကတစ်ခုရှိစမြဲပဲ။ သောကဖြစ်ပူလောင်နေတဲ့စိတ်ဟာ ချမ်းသာတာလားဆင်းရဲတာလား။ "ဆင်းရဲတာပါဘုရား" မဆင်းရဲချင်ပါဘူး ချမ်းသာချင်ကြတယ်ဆိုရင်ဖြင့် ကိုယ့်စိတ်ကို ဆုံးမကြရလိမ့်မယ်။ စိတ်ကိုဆုံးမနိုင်တာ သတိတစ်လုံးပဲ ရှိတယ်။ ဒီသတိမှ မရှိရင် ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ အာရုံဆန်းတွေက အတိုက်ကြမ်းတယ်ဗျာ။ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး မရိုးရအောင် တီထွင်ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အာရုံဆန်းတွေ နောက် တို့စိတ်ကလေး သတိမရဘဲ လိုက်ပါနေသမျှ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ် မနေရတော့ဘူး။ ဆင်းရဲမယ် ကိုယ်ပိုင်တဲ့ အချိန်ကာလဆိုတာ အာရုံငါးပါး လိုက်စားရင်း အချိန်ကုန်ရတဲ့ သူပိုင်ကာလဖြစ်သွားမယ်။ အဲဒိတော့ သက်တမ်းတို ဆုတ်ကပ်မှာ ချမ်းချမ်းသာသာ နေချင်ရင် ရတနာ ဆောင်ထားရမယ်။ ရတနာ ဆိုတာ ရွှေ ငွေ စိန် ကျောက်တွေက လူတွေမြတ်နိုးတဲ့ လောကီရတနာ။ လူတွေသာ မြတ်နိုးမယ် လိုချင်မယ် သတ္တဝါတွေ အားလုံးအတွက်တော့ အသုံးမတည့်ပါဘူးဗျာ။ ရွှေတုံးကြီး နွားသွားကြွေးလို့ စားပါ့မလား သူ့မြက်လောက်စိတ်မဝင် စားဘူး။ ငွေတွေပုံပြီး ကြက်တွေ ဝက်တွေသွားပေးဗျ ယူပါ့မလား။ ဟော ရတနာဗျ နွားကလည်းတရားနာပြီး နတ်ဖြစ်သွားဖားကလည်း တရားနာပြီး ဖားနတ်သား ဆိုပြီးဖြစ်သွားလိုက်တာတွေဟာ တရားရတနာရဲ့ကျေးဇူး။ တရားဆိုတာ ဘုရားပွင့်တော်မူပြီးမှ နာရ ကြားရ ဖြစ်ပေါ်လာတာ။ သံဃာဆိုတာလည်း ဘုရားဟော တရားတော်တွေကိုဆောင်ချင်လွန်းလို့ ဖြစ်ပေါ် လာရတာ။ ဘုရား တရား သံဃာကိုပဲ ရတနာမြတ်သုံးပါး ခေါ်ရပါတယ်။ ဒီရတနာမြတ်သုံးပါး ကျတော့လူ နတ် ဗြဟ္မာ တိရစ္ဆာန် အပါယ်ဘုံသားများမကျန် အကျိုးကျေးဇူး ကြီးမားလွန်းလို့ လိုချင်တောင့်တကြတယ်ဗျာ။ ရတနာသုံးပါး မပွင့်ပေါ်တဲ့ သုညကမ္ဘာတွေလည်း အများကြီးပါ။ ဒီကနေ့အင်မတန် ကုသိုလ်ကံကောင်းကြလို့ ရတနားသုံးပါး ဖူးခွင့် ဆောင်ခွင့် ရကြချိန်မှာ ပူလောင်စိတ်နဲ့ ရှာရတဲ့ စိန် ရွှေ ငွေတွေနောက် လိုက်ရင်း အချိန်ကုန် မခံနဲ့တော့ သက်တမ်းတိုဆုတ်ကပ်မှာ ရတနာသုံးပါး ဆောင်ထားနိုင်မှ ချမ်းသာအစစ်ကိုရလိမ့်မယ်။ အခုလည်းကောင်း နောင်လည်းကောင်းအောင် ဘာလုပ်ရမလဲ ဘုရားလို့ အာဋ္ဌာဝကဘီလူးက ဘုရားရှင်ကို မေးလျှောက်ဖူးပါတယ်။ တို့ ဘုရားရှင်ရဲ့ အဖြေက - သစ္စံ ကြံစည် ပြောဆို လုပ်ကိုင်တာတွေမှန်ရမယ်။ - ဓမ္မာ ပညာနဲ့ ခွဲချမ်းစိတ်ဖြာတတ်ရမယ်။ - ဓီတိ စိတ်ငြိမ်သက်ကြည်လင်ရမယ် - စာဂေါ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ရမယ်။ အဲဒိတော့ ဒီတရားလေးပါး စောင့်ထိန်းလိုက်နာပြီး အခုလည်းကောင်းနောင်လည်းကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ကြစေဗျာ။ မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး Credit 🪷 Original Uploader 🙏 🙏 🙏 ♥️

(က) သားသမီးအပေါ် မေတ္တာလမ်းစ ဒါနခန်း ချထားခြင်းကလည်း ရှိနေသည်။ (ခ) လူတို့နှင့် တွေ့နေမြင်နေကျဖြစ်နေ၍ လူစွဲများကလည်း ကပ်ငြိ နေပြီ။ (ဂ) သေခါနီး၏ နောက်ဆုံးစိတ်ကလည်း လူတို့ထံ၌ပင် သွားရောက် ကပ်တွယ်နေချေပြီ။ ထိုသုံးချက်တို့နှင့် ဆုံနေက ထိုတိရစ္ဆာန် လူ့ဘဝ ပထမဆုံးသော လူသား အဖြစ်သို့ ရောက်လာနိုင်သည်။ ထိုသို့ ရောက်လာရန်လည်း အခြေ တည်စမှရေသော် ဘဝပေါင်းအသင်္ချေ အနန္တကြာပြီးမှသာ ဖြစ်လာနိုင်မည်။ လူဖြစ်ရန် ဒါန(သီလ) မျိုးစေ့ မကျသေးသမျှသော ဘဝတို့ဖြင့်ကား လူ့အဖြစ်သို့ မကူးနိုင်။ တစ်ဖန် ...၊ ထိုတိရစ္ဆာန် လူဖြစ်လာသော်မှ ဒုဂ္ဂတိအဟိတ် (အကြောင်းမဲ့ အလကားဘဝမျိုး) ဘဝမျိုးများမှထွက်ခါစ, လူ့ဘဝသို့ ကူးဝင်ခါစ လူသား ဖြစ်နေသေး၍ လူ့တိရစ္ဆာန်မျှသာ။❞(သုညသင်္ခါရကထာ၊ စာ-၃၉) တိရစ္ဆာန်တွေ လူ့ဘဝကိုဘယ်လိုရရှိရောက်ရှိကြသလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းအ တွက် ဆရာတော်ကြီးရဲ့ရှင်းပြချက်တွေဟာ လုံလောက်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါ တယ်။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သိမှတ်နိုင်တာက တိရစ္ဆာန်တွေ လူဖြစ် ခွင့်ရှိရာ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဟာ မိမိသားသမီးများအပေါ်မှ ဒါန ခန်းချနေမိခြင်း (ဝါ) မိဘမေတ္တာစိတ်နဲ့စောင့်ရှောက်ခြင်းဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့အချက် ပဲဖြစ်ပါတယ်။ မိဘမေတ္တာဟာ နိမ့်ကျတဲ့တိရစ္ဆာန်ဘဝမှသည် လူ့ဘဝဆီသို့ရောက်ရှိသည့် တိုင် စွမ်းအားကြီးမားလှပါလားလို့ မှတ်သားနားလည်းမိရင်းကပဲ ထို မိဘ မေတ္တာတရားကို ဦးခိုက်မိပါတယ်။ ❝——————————————————— " တိရစ္ဆာန်တွေ လူသားဘဝကို ဘယ်လိုရ" ဆောင်းပါးအပါအ၀င် ဆောင်းပါး ၂၃ ပုဒ်ကို စုစည်းပြီး "မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး၏ ကျမ်းကထာများတွင်တွေ့ရသော ဘာ့ကြောင့်အတွက်အဖြေများ"အမည်ဖြင့် စာအုပ်ထွက်ရှိပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ 29-7-2026 အထိ ပို့ခအခမဲ့ဖြင့် အိမ်အရောက်ပို့စနစ်နဲ့ စာအုပ်မှာယူလိုပါက - Thuwannashan ရဲ့ chat box (m.me/thuwannashan/)သို့ - ၁၊ အမည် ၂၊ ဖုန်းနံပါတ် ၃၊ အိမ်အမှတ် ၄၊ လမ်းအမည် ၅၊ မြို့နယ် ၆၊ တိုင်းဒေသကြီးအမည် တို့ကို ပေးပို့ပြီးမှာယူနိုင်ပါတယ်။ ⚠ စာအုပ်မှာယူရာမှာ မိမိ၏ အမည်၊ နေရာလိပ်စာနှင့် ဖုန်းနံပါတ်များကို ပေးပို့ရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် comment မှ မှာယူခြင်းမပြုဘဲ chat box မှတဆင့်သာ မှာယူစေလိုပါတယ်။ ———————————————————❞ #ငြိမ်းချမ်းသာ #ဘာ့ကြောင့်,ဘယ်လို_9 စာပြီးရက်စွဲ/-၁၈-၅-၂၅ Credit 🪷 Original Uploader 🙏🙏🙏♥️