مطرود

نمایش جالبی بود. توی تالار قدس کتابخونهٔ آستان قدس برگزار شد. نویسنده‌ش رو می‌شناختم. آقای مهدی سیم‌ریز. فکر می‌کنم از مسئول‌های آستان قدس باشه، توی بخش فرهنگی. اولین بار، اسمشون رو سر کتاب داستان «تنهای هزارساله» کنار نام مرحوم سعید تشکری دیدم. آقای تشکری زمان نوشتن این کتاب (که زندگی‌نامهٔ داستانی شیخ صدوق بود) از دنیا رفت و کار نیمه‌تموم موند. آقای سیم‌ریز، رمان رو ادامه داد. بگذریم. این نمایش بر اساس زندگی امام رضا نوشته شده بود؛ اما لابه‌لای داستان، گریزی هم ماجرای عاشورا زده شد. از نظر فنی و داستانی و بازیگری، خیلی بود. البته توی نمایش، ماجرای نماز باران امام رضا به‌نحوی روایت شده بود که تا حالا ندیده بودم و نمی‌دونم چقدر مستند تاریخی داره. کاش می‌شد بیشتر از این نمایش‌ها ببینم.

یاد این افتادم که یکی از رفقا گفته بود با لباس روحانیت که توی حرم امام رضا باشی، مثل حرم حضرت معصومه نیست. توی حرم امام رضا، مردمی که میان، متنوع‌تر هستن و احتمال اینکه بیان سمتت برای پرسش، بیشتره. فکر کنم همین‌طوری بشینی توی رواق امام خمینی، هر چند دقیقهٔ یه بار ممکنه یه نفر بیاد باهات صحبت کنه، حالا چه سؤال شرعی (سابقه داشته حتی یه عرب‌زبان اومد پیشم برای همچین سؤالی)، چه غیر این (یه بار یه نفر اومد پیشم و پرسید می‌تونم عمامه ببندم؟)

توی رواق امام خمینی، یه آقای نسبتاً مُسِنّ همینطوری یهویی دستش رو گذاشت روی ناحیهٔ شکم من روی قبا و گفت: «بذار ببینم...» و بعد یه ثانیه گفت: «خالیه که حاج آقا!» اشاره به اینکه لاغر هستم (نه خیلی) و شکم ندارم. با تعجب به بندهٔ خدا نگاه کردم و رد شدم 😐 چرا وضعیت…

توی رواق امام خمینی، یه آقای نسبتاً مُسِنّ همینطوری یهویی دستش رو گذاشت روی ناحیهٔ شکم من روی قبا و گفت: «بذار ببینم...» و بعد یه ثانیه گفت: «خالیه که حاج آقا!» اشاره به اینکه لاغر هستم (نه خیلی) و شکم ندارم. با تعجب به بندهٔ خدا نگاه کردم و رد شدم 😐 چرا وضعیت اینطوریه؟ یاد یه بندهٔ خدایی افتادم که به شوخی می‌گفت: آخوندی که شکم نداشته باشه، آخونپ نیست. #شهر_عجیبیه.

نزدیک چهارراه خسروی، سر نیمکت نشسته بودم. یه آقا ایستاد جلوم و پرسید: حاج‌آقا، این اطراف، خلأ کجاست؟ از تعجب، یه ثانیه متوقف شدم؛ چون خلأ به معناب معروف علمیش (فضای عاری از ماده) که اطراف حرم پیدا نمی‌شه! مطمئناً اشتباهی این وسط پیش اومده. من گفتم: خلأ؟! و اون بندهٔ خدا گفت: مستراب. تازه فهمیدم منظورش چیه؛ اما هم کلمهٔ اول اشتباه بود، هم دومی درست گفته نشده بود؛ چون واژهٔ اول، «بیت الخلأ» هست که توی بعضی متون قدیمی استفاده می‌شه و مترادفِ «مُستَراح» بوده، که امروزه برای اشاره بهش، از«دستشویی» یا «توالت» یا «سرویس بهداشتی» استفاده می‌شه. البته گفتن «مستراب» به جای «مستراح» گفتار رایجی هست؛ اما اینکه بندهٔ خدا می‌خواسته از واژهٔ «بیت الخلأ» استفاده کنه، عجیب بود برام؛ چون امروزه واژهٔ مهجوری هست ظاهراً و توی عمرم ندیده بودم کسی از مردم عادی، چنین واژه‌ای رو استفاده کنه. در هر صورت، بهش گفتم نمی‌دونم و بندهٔ خدا هم رفت. #شهر_عجیبیه.

این هم برام جالب بود. فکر کن دستور زبان فارسی رو به قلم این ۵ نفر بخونی.

توی کتابفروشی باب الجواد دیدمشون. خیلی خوبه که توی کتابخونه داشته باشمش و بخونمش. کُلّاً شرح ادبی اشعار کهن رو دوست دارم؛ به‌ویژه وقتی بزرگان زبان و ادب، چنین شرحی رو انجام داده باشن. ث

پدر همسفر افغانستانی‌مون توی دوران قدرت‌گیری طالبان توی دههٔ نود میلادی به دست اون‌ها به شهادت رسیده. خودش می‌گفت سال ۹۳ میلادی. یه عمو هم داشته که توی جنگ ایران و عراق به شهادت رسیده (عملیات کربلای ۵). از اینکه دربارهٔ سابقهٔ احمد شاه مسعود و فاجعهٔ کوی افشار…

همه‌ عالم فانی است،باقی حسین(ع) است.

پدر همسفر افغانستانی‌مون توی دوران قدرت‌گیری طالبان توی دههٔ نود میلادی به دست اون‌ها به شهادت رسیده. خودش می‌گفت سال ۹۳ میلادی. یه عمو هم داشته که توی جنگ ایران و عراق به شهادت رسیده (عملیات کربلای ۵). از اینکه دربارهٔ سابقهٔ احمد شاه مسعود و فاجعهٔ کوی افشار کابل خبر داشتم، خوشش اومد.

با همسفر افغانستانی‌مون مقدار زیادی دربارهٔ وضعیت فعلی افغانستان و تاریخ معاصر صحبت کردیم. بعضی مسائل مبهم توی ذهنم بود (مثل نگاه هزاره‌های افغانستان به احمد شاه مسعود و فاجعهٔ کوه افشار) که ازش پرسیدم. یه هم‌کوپهٔ دیگه هم داریم که ماشاءالله هم کابل رفته، هم بیروت، هم سوریه. عراق رو هم همین‌طور. اون زمان که من هنوز به دنیا نیومده بودم، همهٔ اینجاها رو رفته بوده. ماشاءالله.

در قطار قم-مشهد، در حال دیدن فیلم تک‌تیرانداز (دربارهٔ شهید عبدالرسول زرین) هستیم.

در قطار قم-مشهد، در حال دیدن فیلم تک‌تیرانداز (دربارهٔ شهید عبدالرسول زرین) هستیم.

زمان خیلی چیزها را تعیین می‌کند. زمان خیلی چیزها را عوض می‌کند. زمان خیلی چیزها را از نو می‌سازد و یا در گذر زمان خیلی چیزها کهنه می‌شوند. امّا این صحن و سرا کهنگی ندارد. هماره زنده است، نو و در حال رشد، در حال بزرگ شدن، در حال نفس کشیدن، جان دادن به همه، بخشیدن. این سرا مثل صاحبش صبور است و پایدار و مانا. غریبِ قریب؛ سعید تشکّری حرم مطهّر رضوی، ۱۴۰۳/۱٠/۲۶

دل را بیا به جاده ی مشهد روانه کن؛

💠 برتری حضرت خاتم الانبیاء بر همۀ خلائق محمد بن خالد الطيالسي قال: حدثني فضيل بن عثمان الأعور قال: سمعت أبا عبدالله عليه السلام يقول: «اتقوا الله، و عظّموا الله، و عظّموا رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم، و لا تفضلوا على رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم أحداً، فإنّ الله تبارك و تعالى قد فضّله. و أحبوا أهل بيت نبيكم حبّاً مقتصداً و لا تغلوا، و لا تفرقوا، و لا تقولوا ما لا نقول، فإنكم إن قلتم و قلنا متّم و متنا ثم بعثكم الله و بعثنا، فكنّا حيث يشاء الله و كنتم». حمیری به سند معتبر اعلائی از فضیل بن عثمان نقل کرده: از حضرت صادق علیه‌السلام شنیدم که می‌فرمود: از خداوند تقوا داشته باشید و خداوند را با عظمت بشمارید و رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) را هم با عظمت بشمارید و احدی را بر رسول خدا (ص) برتری ندهید چراکه خداوند تبارک و تعالی او را [به‌طور منحصر به فردی] برتری داده است. خاندان پیامبرتان را به شکل معتدلی [به دور از افراط و تفریط] دوست بدارید و غلو نکنید و [با پیروی از آرای دیگران و هوا و هوس] پراکنده نگردید و آنچه را ما نمی‌گوییم [از جمله دربارۀ مقامات و فضائل امام] نگویید چراکه اگر شما بگویید و ما هم بگوییم، مرگتان فرارسد و مرگ ما هم فرارسد سپس خداوند شما و ما را [در قیامت] برانگیزد و در نهایت ما در جایگاهی که خداوند بخواهد قرار خواهیم گرفت و شما نیز همچنین [و آنگاه معلوم خواهد شد که جایگاه حقیقی هرکس چیست و عقیدۀ صحیح چه بوده است/ شما از ملاقات ما محروم خواهید شد]. ▫️ 📖 قرب الإسناد (چاپ آل البیت)، ص ۱۲۹. #غلو #کلام #حدیث #فائده ✒️📚 @Faede_v_Borhan

لطفاً سه تا صلوات به حضرت نرجس خاتون سلام‌الله‌علیها (مادر امام زمان علیه‌السلام) هدیه کنید.

در #بهخوان بخوانید: https://behkhaan.ir/reviews/019fa9b1-f8be-7301-932c-8b52d1bc456e?inviteCode=G24sChf8BAkY