مدیا بختیاری

فرزند ایران و جان فدای میهن ، جاویدنام سپهر موسوی فر سپهر از بستگان من بود که در شب هجدهم دی ماه در انقلاب ملی ایرانیان در فولادشهر در راه آزادی میهن ، هدف گلو.له مزدو.ران رژیم ضحاک قرار گرفت و جان داد. گئو عزیزم چهل روز از وقتی که رژیم ج ا تو رو ازمون گرفت میگذره ولی بدون چهلمت نه پایان داغه و نه پایان راهی که در اون قدم گذاشتی. دیدارمون نزدیکه 🖤🫂

« برای شیر مرد بختیاری ، جاویدنام امید سرلک ... تو بال گشودی، نه در آسمان هواپیماها، که در آسمان آزادی. نامت جاودان، یادَت شعله‌ای‌ست در دل مردمی که هنوز ایمان دارند صبحی خواهد آمد بی‌دیکتاتوری و بی‌دروغ. نامت در دل مردم، چون پرچم آزادی در باد.» @media_bakhtiari

وقتی مشروطه در آستانه خاموشی بود و استبداد دوباره قد میکشید، این بختیاریها بودند که از دل زاگرس برخاستند. باغیرت، تفنگ و تدبیر به فرماندهی ابراهیم خان ضرغام السلطنه بختیاری اصفهان را فتح کردند و بافرماندهی سردار اسعد بختیاری، به قدرت، تهران را گرفتند. در قلب پایتخت، تاج استبداد را بر زمین زدند تا مشروطه جان بگیرد، تا مردم نفس بکشند، تا ایران بمانَد. ما وارثان همان افتخاریم. ✌️🖤 ۲۲ تیرماه سالروز فتح تهران توسط مشروطه خواهان بختیاری و گیلانی گرامی باد. @media_bakhtiari

درگذشت استاد فرهیخته، پروفسور بهرام عکاشه بختیاری را به هم‌تباران گرامی تسلیت عرض می‌کنیم. پروفسور عکاشه، زاده‌ی سال ۱۳۱۵ در مسجدسلیمان، پدر علم زلزله‌شناسی ایران و از چهره‌های برجسته در زمینه زلزله‌شناسی و زمین‌شناسی کشور بود. ایشان فعالیت علمی خود را از سال ۱۳۴۸ در مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران آغاز کرد و در سال ۱۳۶۴ به مقام استاد تمامی دست یافت. وی سال‌ها ریاست بخش زلزله‌شناسی این مؤسسه را بر عهده داشت و پس از سه دهه خدمت علمی، به افتخار بازنشستگی نائل آمد و سرانجام در سن ۸۹ سالگی دار فانی را وداع گفت. یاد و نام این دانشمند برجسته و خادم صدیق دانش، همواره گرامی باد. @media_bakhtiari

🎵 تو بیو 🎤 منیره وکیلی

اجرای ترانه بختیاری « تو بیو » توسط منیره وکیلی، نخستین بانوی اپراخوان ایران. منیره وکیلی (۲۷ آذر ۱۳۰۲ – ۹ اسفند ۱۳۶۱) خواننده سوپرانو و از نخستین بانوان پیشگام اپرا در ایران بود. او نخستین ایرانی بود که ترانه‌های محلی کشور را در محافل بین‌المللی معرفی و اجرا کرد؛ بیست سال پیش از آن‌که چهره‌هایی چون پری زنگنه و مینو جوان به این سبک بپردازند. منیره در تبریز و در خانواده‌ای هنردوست متولد شد. پدرش او را در مسیر علاقه‌اش به اپرا حمایت کرد. تحصیلات خود را در کنسرواتوار ملی موسیقی پاریس و سپس در کنسرواتوار نیوانگلند بوستون ادامه داد. او از بنیان‌گذاران گروه اپرای تهران در تالار رودکی بود و در آثار برجسته‌ای همچون مادام باترفلای، لا تراویاتا و توراندوت ایفای نقش کرد. در سال ۱۳۳۰ در جشنواره آوازهای فلکوریک برلین با اجرای ترانه‌ای محلی از ایران، مقام نخست را کسب کرد. شش سال بعد در پاریس، آلبومی با نام Chants et Danses de Perse شامل ترانه‌هایی از نواحی مختلف ایران ضبط کرد که موفق به دریافت جایزه معتبر آکادمی شارل کروس شد. منیره به‌عنوان مدیر اجرایی برنامه‌های هنری تالار رودکی، تهیه‌کننده تلویزیونی و مؤسس هنرستان شبانه‌روزی پرورش خواننده، نقش مهمی در ارتقای موسیقی کلاسیک و اپرا در ایران داشت. او همچنین در ترویج اپرای تلویزیونی و برگزاری نخستین جشنواره فیلم اپرا در جهان، پیش‌قدم بود. از دیگر افتخاراتش، دریافت جایزه فروغ فرخزاد (۱۳۵۵) و حضور پررنگ در مجامع فرهنگی کشورهای مختلف از جمله روسیه، رومانی، فرانسه و آمریکا بود. او همسر عبدالمجید مجیدی (وزیر پیشین کار) بود و دو دختر داشت. در سال ۱۳۶۱ بر اثر سانحه رانندگی در بلژیک جان باخت و در گورستان پرلاشز پاریس به خاک سپرده شد. یادش تا ابد جاویدان باد. @media_bakhtiari

🎵 سکوت 🎤 قاسم فاضلی

🎵 No Life Without You 🎤 Josep LoDuca

قسمتی از خاطرات بی بی مریم : بدبختانه می ترسم بمیرم و زنهای ایرانی را عموماً و زنهای بختیاری را خصوصاً آزاد نبینم از این خیال بدبختی زنهای ایرانی خصوصاً زنهای بختیاری خیلی سخت به من میگذرد آیا میشود از درگاه پادشاه حقیقت، قدرتی پیدا کنم که بتوانم به نوع خود خدمت کنم. خدایا! مگر زن بدبخت نمی تواند کار کند؟ آیا ،زن انسان نیست؟ خلقت او غیر از خلقت مرد میباشد؟ ای ایران عزیز ای ایران ،بدبخت خودت بدبخت شدی و اولادان عزیزت هم از بدبختی تو، از عروج ،عزت به خاک ذلّت افتادن. اگر ما هم علم داشتیم. چرا می بایست زنهای بیچاره ایرانی در گوشه خانه در به روی آنها بسته باشد؟ و از تمام کارهای عالم عقب بمانند؟ وقتی زنهای اروپایی را میبینم این جور مردانه کار میکنند و این همه وجود آنها به درد وطن خود می خورد. به حدی افسوس میخورم به حدی از حال طبیعی خارج میشوم که تمام عصب های من تیر میکشد. مثل این که میخواهم دیوانه شوم. دوم اردیبهشت زادروز سردار بی بی مریم بختیاری و روز مینا و لچک بختیاری شادباش و تبریک باد. به مناسبت این روز ، تصویری از بی بی مریم بختیاری در پوشش اصیل بختیاری یعنی « مینا و لچک » به اشتراک گذاشتیم. بی‌بی مریم بختیاری (زادهٔ دوم اردیبهشت ۱۲۵۳ در قلعه تل – درگذشته ۱۳۱۶ اصفهان ( تکیه میرفندرسکی ) مشهور به سردار مریم بختیاری، نویسنده ایرانی و از زنان فعال در انقلاب مشروطه بود. خانوادهٔ بی‌بی‌مریم بختیاری از بانفوذترین خاندان‌های ایرانی در دوره قاجار به‌شمار می‌آمد. پدرش؛ حسین‌قلی‌خان ایلخانی (از خوانین ایل بختیاری) و برادران او؛ علیقلی خان سردار اسعد (از رهبران انقلاب مشروطه) و نجفقلی صمصام‌السلطنه (دو دوره رئیس‌الوزرای ایران) و نیز عموزادگان وی، از رجال شناخته‌شده دوران قاجار و پهلوی محسوب می‌شدند. او مادر علیمردان خان بختیاری بود. بی‌بی‌مریم بختیاری از پیشگامان مطالبات حقوق زنان و از مدافعان ملّی سرزمین ایران در جنگ جهانی اول به‌شمار می‌آمد. @media_bakhtiari

محاصره و سرکوب؛ پایان تلخ ابول کورکور. وی که از مبارزان آزادی خواه ایذه بود و در جنبش زن زندگی آزادی حضور فعال داشته و از آن زمان فراری بود. عصر روز هجدهم اسفندماه در جریان درگیری با نیروهای امنیتی ، به زندگی خود پایان داد. ‏در ادامه سرکوب‌های گسترده، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی این‌بار ابول کورکور را محاصره کردند، همان‌طور که پیش از این حسین سعیدی، محمود احمدی، کمر طهماسبی و سید مصطفی احمدپور را محاصره و به قتل رساندند. ‏نیروهای امنیتی مخفیگاه ابول کورکور در شهر ایذه را تحت کنترل گرفتند و راه‌های خروج را بستند. در این شرایط ابول کورکور که تحت تعقیب بود، در آخرین لحظات زندگی‌اش، از طریق لایو اینستاگرام با مردم سخن گفت و در نهایت، به زندگی خود پایان داد. سهراب احمدی از همراهان او در این درگیری کشته شد و دو نفر دیگر از یارانش به نامهای: حسین مهری و رضاعبدالله زاده بازداشت شدند و سرنوشتشان همچنان نامشخص است. ابول تسلیم نشد، حتی وقتی که راهی برای فرار نبود. تسلیم نشد، چون آتش رام شدنی نیست و آزادی را نمی‌توان به زنجیر کشید. او تا لحظه ی آخر جنگید و با پایان دادن به زندگی خویش، اجازه نداد لذت شکنجه شدنش، نصیب دشمنان آزادی شود. ‏‌ @media_bakhtiari

ایذه، زخمی که بر تن زاگرس نشست، فریادی که در صخره‌ها پیچید و هرگز خاموش نشد. شهری که مردمانش بر خاک افتادند، اما غرورشان شکستنی نبود. آنان که با پاهای برهنه بر مسیر سنگلاخ حقیقت گام برداشتند، در تاریکی گلوله‌ها خاموش شدند، اما نامشان در دل این خاک حک شد، اما مرگ، پایان نبود. برخی از پیکرها هرگز به خانه بازنگشتند. این خاک، فرزندانش را بدرقه کرد، اما هرگز آغوشی برایشان نگشود. کودکانی که هنوز فرصت دیدن فردا را نداشتند، در خون خود غرق شدند. مادرانی که برای آخرین وداع رفتند، اما حتی سنگ قبری برای بوسه‌هایشان نیافتند. ایذه را نمی‌توان خاموش کرد. چرا که این شهر از جنس بلوط است، از جنس سنگ است، از جنس زاگرس است. مردمانش، فرزندان همان کوه‌هایی‌اند که هزار سال ایستاده‌اند و هنوز، هنوز سقوط را نیاموخته‌اند. تنهایی ایذه، تنهایی درختی است که در زمستانِ سرد هنوز ریشه در خاک دارد و هنوز امید به بهار بسته است. امروز ۱۸ اسفندماه، ابول کورکور از مبارزان ایذه همراه با سه نفر از یارانش در مخفیگاهشان در ایذه محاصره شدند. دونفر از یاران ابول بازداشت شدند ولی ابول تا آخرین لحظه جنگید و مرگ را قبول کرد ولی تسلیم نشد چون به دنبال آزادی بود و آزادی را نمیتوان به زنجیر کشید. ابول مُرد ولی نامش هرگز نمیمیرد. سهراب احمدی از یاران ابول نیز در جریان درگیری کشته شد. به یاد ابول و همرزمانش باش و خون را هرگز فراموش نکن. اسامی دو نفر از دوستان ابول که دستگیر شدند عبارتنداز: حسین مهری و رضا عبدالله زاده. @media_bakhtiari

سانسور بختیاریهای لرستان ( ایلات: میوند ، ذلقی ، دورکی و...) توسط همتبار لر خرم آبادی در طراحی دیوارنگاره ای در تهران ! در اتوبان لشگری تهران ، طراحی دیوارنگاری از همه استانهای ایران انجام شده که روی این دیوارنگاریها شخصیت های بزرگ ، اماکن تاریخی و دیدنی ، آداب و رسوم و ... هر استان طراحی شده که آقای موحد بیرانوند نقاش استان لرستان بودند. این دیوارنگاره دو اشتباه عمدی یا سهوی دارد: ۱_ در این دیوارنگاری هیچ اشاره ای به مردم بختیاری در شرق لرستان و فرهنگ و تاریخ و بزرگان و لباس آنها نشده! ( بختیاریهای لرستان در شهرهای دورود ، ازنا ، الیگودرز و بخش هایی از خرم آباد و بروجرد؛ ساکن هستند و بیش از نیم میلیون نفر جمعیت دارند.) ۲_در طراحی این دیوارنگاره فرهنگ لری و فرهنگ لکی جدا از هم معرفی شده است ! آیا آقای بیرانوند لکها را قومی جدا و مستقل از لر میداند؟ ( اشاره ما به جدا کردن لکها از قوم لر به دلیل اشکالاتی است که در این دیوارنگاره وجود دارد وگرنه لر بودن یا لر نبودن لکها مسئله ای داخلی در بین لرهای فیلی لرستان است و ارتباطی به بختیاری ندارد. ) آقای بیرانوند مدعی است بردشیر ( شیرسنگی ) و لاله های واژگون که در دیوارنگاره ، نقاشی شده است، نمادهای مردم بختیاری هستند ولی ایشان نام بختیاری ، تصویر بزرگان بختیاری و لباس بختیاری را در این دیوارنگاره ، سانسور کردند که این کار اشتباه است و ما بختیاریهای لرستان خواهان اصلاح دیوارنگاره هستیم. آیا منطقی است بختیاری بگوید گلونی نماد لرهای فیلی و لک است و نقاشی یک گلونی رو دیوارنگاره برای معرفی لرستان فیلی کفایت میکرد و دیگر نیازی به نقاشی مفاخر و فرهنگ و لباس لرهای فیلی نبود؟ شما گفتید سرداران و خوانین نامدار بختیاری همچون سردار اسعد ، علی مردان خان ، بی بی مریم ، حسینقلی خان ایلخانی ، ابوالقاسم خان بختیار ، ضرغام السلطنه بختیاری و... اهل استان بختیاری بودند نه لرستان ، پس چرا تصویر بزرگان بختیاری اهل لرستان نظیر: علیمرادشاه میوند/ تیمسار علیخان فولادوند /سردار غضنفر آذرفر / عزیزالله خان هژبر السطنه / اسدخان حاجیوند / ایسُف‌خان عیسوند / مشهدی قربان حاجیوند / حسین‌خان رضایی / شهاب لشکر فولادوند/ فرخی خان عبدالوند /بهرام خان ضرغام بساک /خاج مهتی قلی خان موگویی/اصلان خان زلقی و... در این دیوارنگاره نقاشی نشدند ولی تصویر کریم خان زند که زاده شهرستان ملایر در استان همدان بوده و مرکز حکومتش هم در شهر شیراز بود و ارتباطی به لرستان ندارد در این دیوارنگاره نقاشی شده است؟ مگر همه این بزرگان بختیاری ، زاده شرق لرستان نیستند و برای این استان افتخار افرینی نکردند؟؟ @media_bakhtiari

مفتخرم که در این پ.ست از شاهکار بی بدیل تاریخ سینمای جهان صحبت خواهم کرد که در ایران فیلمبرداری شده است و نماد سخت کوشی مردمان این مرز و بوم است. مفتخرم که صدای بهترین منتقدین تاریخ سینمای ایران(مرحومان دکتر کاووسی و فرخ غفاری) را روی گزیده ای از این فیلم تدوین کردم و برای اولین بار به علاقمندان تاریخ سینما ارائه میکنم. فیلم علف(علفزار) محصول سال هزار و نهصد و بیست و پنج میلادی مطابق با هزاروسیصد و چهار هجری. توضیحات مکفی را اساتید برجسته نقد ، دکتر کاووسی( پایه گذار نقد نوین در سینمای ایران) و فرخ غفاری(پایه گذار فیلمخانه ملی ایران و پژوهشگر برجسته تاریخ سینما) درخصوص این فیلم که از ساخته های مریان سی کوپر و ارنست بی شوساک است روی فیلم میدهند. آنچه من باید بگویم آنکه این فیلم در زمان رضاشاه بخاطر روحیات بختیاری ستیزانه وی و خلع سلاح این قوم هرگز در ایران اجازه نمایش نگرفت تا اینکه در سال هزاروسیصدوچهل و شش با همت فرخ غفاری و با گویندگی(نریشن) مرحوم مجتبی مینوی ( نویسنده و محقق شهیر) در فیلمخانه ملی ایران به نمایش درآمد و بعدها در دهه نود میلادی توسط غلامحسین جنتی عطائی، کاووس شیرزادیان، امیرعلی وهاب زاده یگانه ملودیهای اصیل موسیقی سنتی ایران روی این فیلم صامت قرار گرفت که لابلای صحبتهای این کلیپ میشنوید. انتهای کلام آنکه بقول موسوی گرمارودی " انتهای کلام انتهای منست تو انتها نداری ( ای ایران )". جائی که مردم تایلند دیگر ساخته مشابه این کارگردانان بنام چانگ را جزوی از گنجینه ملی خود میدانند و یا نانوک شمالی فلاهرتی گنجینه تاریخ سینما برای شمال نشینان این کره خاکی بحساب می آید، فیلم علفزار برای ما غریب آشناست. @media_bakhtiari