اگر خیابان ولیعصر زبان باز میکرد؛

اون آهنگو میخوام به رگام تزریق میکنم...

حدیث دوازده ساله خر ذوق سر این دیالوگ:

ریتماش...

هومان با اهنگاش عمق درونمو حس میکنه...

No estamos huyendo del mundo; simplemente encontramos un lugar donde el mundo deja de importar.

امروز، فردا، هفته‌ی بعد، ماهِ بعد، سالِ بعد… در هر فصلی از عمرم، در هر دنیایی که باشم، مالِ من بمان؛ بگذار سهمِ من از تمامِ دنیاها، تو باشی؛ فقط تو. بگذار هر جا که زمان مرا ببرد، باز هم آغوشِ تو خانه‌ی من باشد. بگذار تمامِ جهان عوض شود؛ من فقط می‌خواهم تو، در تمامِ آن‌ها، کنارِ من بمانی. بگذار تمامِ ستاره‌ها خاموش شوند؛ من فقط می‌خواهم چشم‌های تو هنوز برایم روشن‌ترین آسمان باشند. بگذار از تمامِ فرداهایی که هنوز نیامده‌اند، تو سهمِ من باشی. بگذار تمامِ فصل‌های زندگی بگذرند؛ من فقط می‌خواهم تو در تمامِ آن‌ها، عشقِ من بمانی. بگذار در هر دنیایی که بعد از این باشد، باز هم جایی از آن، تو مالِ من باشی.

تو خیره کننده بودی برای منی که از نگاه کردن ب آدما متنفرم.

حالِ من، انعکاسِ توست؛ تو اگر بخندی، جهانِ من روشن می‌شود، و اگر روزت رنگِ غم بگیرد، تمامِ وجودم بی‌اختیار با تو هم‌رنگ می‌شود.

نیازمندی‌هایم: هم‌نفسِ من، یک جنگلِ دور از هیاهو، موسیقی‌ای آرام، تختی گرم، بوسه‌هایی طولانی و آغوشی که دلم نمی‌خواهد هیچ‌وقت از آن بیرون بیایم.

In every lifetime i will

Save Me From Myself.

These chains are heavy, my soul is tired.

بعضی چیزا اینقدر سنگینه گفتنش که امیدوارم "من نگم و تو بفهمی."