- 𝚖𝚘𝚛𝚟𝚊𝚛𝚒𝚍 ☕

ولی به نظر من خیلی از آدمایی که حالشون بده تقصیر خودشونه، یکیش خود من، که به حرف‌های دیگران اهمیت میدم، کارهاشون ناراحتم میکنه، انتظار داشت همیشه باهام خوب باشن، انتظار داشتم یکی به دادم برسه و حالم رو خوب کنه، ولی الان دیگه نه، الان برعکس شده، از کسی انتظاری ندارم، کسی با حرفاش نمیتونه ناراحتم کنه، اگه کسی انتخاب کنه که دیگه تو زندگیم نباشه براش آرزوی موفقیت میکنم و حقیقتا خودم دلیل حال خوبم شدم، شاید سخت بود ولی لازم بود…

‏همه چی گرونه، همه جا رو هوش مصنوعی گرفته، هوا گرمه، همه دارن شبیه همدیگه میشن و برده ترندها شدن، وقتی یکی حرف میزنه کاملا متوجه میشی کدوم ریل اینستا رو دیده، همه با همدیگه‌ دعوا دارن و این زیادی خسته کننده شده....

من امروز بعد هزاران فروپاشی ، ناامیدی ، شکست و غم دوباره شروع کردم... امیدوارم این بار بذر آرزوهام جوونه بزنه :)

‎بعد کار تو معدن،سخت ترین کار صحبت با کسیه که قبلا باهاش صمیمی بودی

ترجیح می‌دم دیگه با آدم‌هایی ارتباط داشته باشم که بهم اضطراب و احساسِ کمبود ندن، امیدم رو‌ نگیرن و منو با کسی مقایسه نکنن. در واقع به این نتیجه رسیدم که آرامش، حاصلِ انتخابِ آدم‌های درستِ زندگیه.

اتفاقا توقع داشته باشید وقتی سالمید، وقتی هر جایی نمیرید، وقتی خانواده دارید، وقتی حد و حدود دارید، وقتی احترام سرتون میشه، وقتی تو هر شرایطی موندنی هستید، وقتی دنبال تیغ زدن نیستید، باید توقع داشته باشید از طرف مقابلتون که آدم درستی باشه، خانواده دار باشه، آینده دار باشه و هیچوقت شما رو ناراحت نکنه.

درس خوندن مثل باشگاه رفتنه یعنی هرچی بیشتر بخونی بیشتر حرفه ای میشی و خوشت میاد ولی اولاش خیلی سخته.

‏من اگه برگردم عقب، هر متن بلندی که برای یکی فرستادم و هرتوضیحی که دادم رو پاک می‌کنم و به جاش فقط مینویسم “باشه”؛ چون بنظرم هیچ آدمی ارزش اون همه اعصاب خوردی و توضیح دادن رو نداشت.

باشه ولی ‏یه جوری زندگی کنین هیشکی متوجه روز خوب و بدتون نشه، باور کنین بیشتر اینایی که به عنوان رفیق و فامیل دور و برمونن با دیدن خوشحالیامون ناراحت میشن و با دیدن روزای تلخمون خوشحال میشن‌.

بپذیریم يا نپذيريم آدمى كه دوستمون داشته باشه، نميتونه ازمون بى خبر بمونه... نميتونه پیام نده نميتونه توجه نكنه... نميتونه زنگ نزنه... حتى اگه بتونه بعد از یه تايمى نميتونه دووم بياره ، اگه دووم آورد يعنى هيچوقت دوستمون نداشته...!

دوستِ دوستام بودم عاشقِ عشقم بودم بچه ی خوب خانوادم بودم اما نميدونم چرا هميشه من اونقدرى كه دوست بودم عاشق بودم بچه خوب بودم اونا نبودن...!

یاد گرفتم که ارزش آدمها رو بر اساس اینکه چقدر بهم اهمیت میدن درجه بندی کنم نه بر اساس اینکه چقدر دلم براشون تنگ میشه.

اونقدر مهم نیستی که بخوام برات توضیح بدم، اشتباه برداشت کن بره.

میدونم پیام دادن نوبتی نیست ولی خب باید مطمئن شم تو هم دلت میخواد باهام حرف بزنی یا نه.

من نمیگم ناراحت شدم، ولی کم حرف میشم.

در حالی که منتظریم تکلیف جنگ مشخص شه تکلیف زندگیمون مشخص شه رسیدیم به اواسط برج ۵ اصن نفهمیدیم ۱۴۰۵ چجوری گذشت انگار این مدتو زندگی نکردیم در صورتی که این جوونیمونه که تو بلاتکلیفی داره تموم میشه

‏به زندگیم که نگاه می‌کنم می‌بینم کتابا، فیلما و موزیکا همیشه نجاتم دادن! اما آدما؟ نه، هیچوقت.

‏بالاخره یه‌روز می‌فهمین که آدما شما رو ول‌نمی‌کنن که برن سراغ آدم بهتر، شما رو ول می‌کنن که برن سراغ آدم راحت‌تر.

اونی که رفت باید می‌رفت، اونی که زد باید میزد، اون پولی رو که باختی باید می‌باختی، اون دلی که شکست باید می‌شکست، اون رفاقتی که تموم شد باید می‌شد، اینا همش باید می‌شد تا تو بشی «تو».

از لحاظ روحی احتیاج دارم ‏یه هفته برم تو یه کلبه جنگلی تو شمال ‏نتمو خاموش کنم، توی تراس بشینم دورم ‏پتو پیچیده شده، ویو جنگل‏ رعدوبرقم بزنه و با یه لیوان نوشیدنی داغ و یک کتاب به صدای بارون گوش بدم.