مطالب دلنشین

یکی از قشنگترین شکرگزاری هایی که دیدم اینه: خدایا شكرت بابت چیزهایی که قدرشو نمیدونیم ولی نمیگیریشون ازمون.

کاری که تو خلوت میکنی، آخرش تو جمع معلوم میشه! کتاب خوندنت توی حرف زدنت مشخص میشه. ورزشت توی هیکلت معلوم میشه. غذات توی انرژی و حالت دیده میشه. تمرکزت، توی نتیجه‌هات خودشو نشون میده. تو همون چیزی هستی که وقتی کسی نیست، داری روش کار میکنی.

کاش در پایان این بغض‌ها، خستگی‌ها، اندوه‌ها، چیزی باشد که ارزش این همه دوام آوردن را داشته باشد.

هر که از عیب خود آگاه شد، آسوده تر است عیب جوی دگران، از خودِ خود بی خبر است. - صائب تبریزی

🎧 اگه لبخند زدی، نذار فقط خودت بشنوی… 🤍

به قول شمس تبريزى: اندوه تمام نمی‌شود؛ تو آن‌قدر وسيع مى‌شوى، كه اندوه در تو گم می‌شود.

اگه برگردم عقب، خیلی از پیام‌های بلندم تبدیل میشن به یه «باشه». آدم‌ها بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم، ارزش توضیح دادن نداشتن.

اگر تو نمی‌آمدی پنجره‌ها بسته می‌ماند، رودخانه‌ها یخ می‌بست، گُل‌ها هرگز شکوفه نمی‌دادند، و باران دلیلی برای باریدن نداشت. اگر تو نمی‌آمدی، اشک عادت چشم‌ها می‌شد، و بغض، همنشین همیشگی سکوت. اگر تو نمی‌آمدی زمستان فصل طولانی‌تری بود، بی‌پایان‌تر و سردتر از همیشه. اگر تو نمی‌آمدی، قلب از تپش خسته می‌شد، و اُمید توان ماندن نداشت. آمدنت تنها دلیل ادامه‌دادنم بود، وگرنه دنیای من نباید آنقدرها هم دوام می‌آورد …

مقصدی نیست؛ بیا فلسفه بافی نکنیم هرکسی کارِ بدی کرد تلافی نکنیم ما چه باشیم و نباشیم؛ جهان در گذر است کاش باور بکنی فرصتمان مختصر است شاید این چای که از عطر خوشش مدهوشی آخرین چای تو باشد که از آن می نوشی! شاید امروزِ شما ختم به فردا نشود شاید این جسم بخوابد وَ دگر پا نشود شاید آن فرد که میخواست کنارت باشد صبح فردا چو گُلی روی مزارت باشد! شاید این نور که بر صورتِ تو تابیده! روزِ دیگر دمد و چهره ی تو پوسیده! شاید این جمع بماند تو نمانی دیگر شاید این خنده زدن را نتوانی دیگر شاید این راه در آغاز به پایان نرسد شاید این یوسف گم گشته به کنعان نرسد شاید این لقمه که خوب است برای بدنت آخرین لقمه ی شام تو بوَد در دهنت قصد داری بروی کافه به همراهِ کسی شاید امروز بمیری به قرارت نرسی! چقدَر عید بیاید که نباشیم رفیق! داخل گور بپوسیم و بپاشیم رفیق! کاش باور بکند هر که مرا می خوانَد: « نیستی » بیشتر از بودنمان می ماند! 👤امیرحسین خوش حال

تنها در يک صورت ميتوانيد مرا تحت تاثير قرار دهيد؛ اينكه آدم خوبى باشيد. نه از دارايی‌تان، نه‌ لباس‌تان، نه جايى كه زندگى می‌كنيد؛ تنها آنان كه قلب صافى دارند، احترام مرا خواهند داشت.

قوانین یه زندگی آروم: برو سراغ کسایی که سراغت میان. زنگ بزن به کسایی که بهت زنگ میزنن. پشت اونایی باش که پشتتن و بی هیچ دلخوری، نادیده بگیر اونایی که ناديدت می گیرن.

دلتنگی حس عجیبی‌ست. دوست داشتن کسی که هر روز بیشتر از او دور می‌شوی، اما هر شب بیشتر به او فکر می‌کنی …

این چندتا کارو تو زندگی کنی باختی. •از ترس تنهایی با هر کس و ناکسی بگردی. •واسه کسی بجنگی که خودش تسلیم شدنو دوست داره. •خوشحالی‌ات رو جار بزنی. •کارتو عقب بندازی. •توقع داشته باشی همه تورو بفهمن. •فکر کنی همه مثل خودتن. •به گذشته بچسبی و جلو نری. •حسرت ثروت بقیه رو بخوری و حسودی کنی.

من پولدارترین آدمای شهرو دیدم، که یه ماشین خیلی معمولی داشتن! عاشق ترین آدم هارو دیدم که یه استوری از عشقشون نمیزاشتن! من با معرفت ترین آدم هارو دیدم که هیچ وقت دم از معرفت و رفاقت نزدن! من خيرترین آدم‌هارو دیدم که هیچکسی اونها رو نمیشناخت! چیزای واقعی نمایشی نیستن. ‌‌

شنیدی میگن فلانی نجیب زادست! یعنی نجابتش ریشه داره؛ از خانواده، از نسل، چیزی که تو حرف زدنش، راه رفتنش، حتى تو سکوتش پیداست! اصالت رو نمیشه بازی کرد؛ خودش لو میده. اما یه چیز دیگه هم هست؛ منش نجیب زادگی رو میشه به دست آورد، به شرطی که زیربنات سالم باشه. به شرطی که خیلی کارها رو نکنی؛ جلوی خیلی از خواسته هات بایستی. از خیلی لذت‌ها بگذری، فقط چون میدونی به یکی دیگه آسیب میزنه يعنى بلد باشی میتونی، اما نمیکنی. و این آسون نیست. نجیب زادگی اصالت میخواد، ریشه میخواد، و آدمی که حاضر باشه هزینه‌ی درست موندن رو بده

شاید آدم خوبی نباشم اما به کسی که بهم اهمیت میده خیانت نمیکنم، این تمام دین من است.

کی میدونه چند تا کوه رو شونه ی کی سواره؟! با هم مهربون باشیم...

همه را مستی از پای در می آورد مرا هوشیاری #عباس_کیارستمی

باهم حرف بزنید، وگرنه ذهن بجاتون حرف می‌زنه و داستان می‌سازه.

آدمیزاد هرچی عمیق‌تر میشه، تمایلش به توضیح دادن کمتر میشه. انگار می‌فهمی که سکوت، بلندترین جوابی هست که می‌تونی به کج‌فهمی‌ها بدی. قدرتِ واقعی یعنی بلد باشی کجا دیگه نباید کلمه‌هاتو خرج کنی