مُحِب

برد رو اونی کرد که توی کرونا رفت.

هنوزم صبح که چشمامو باز می‌کنم آرزو می‌کنم یکی از صبح‌های ابتدای پاییز ۹۸ باشه و اتفاقات تلخی که تو این چند سال افتاد فقط یه کابوس طولانی باشه.

خیلی اینجا رو ترک میکنید، عیب نداره شاید از محل ترک کردنتون، نوری وارد شه.

‏آدمیزاد گاهی وقت‌ها نیاز داره کسی دستش‌رو بذاره رو شونه‌ش و بهش بگه نترس، تنها نیستی، رنج تو رنج منه، من همین‌جام درست کنارت.

برق چشم ها برمیگرده؟

همه چیز حول محور ذهن میچرخه..

به هرچیزی فکر می‌کنم سردرد آوره.

مغزم درد میکنه.

ز محرّم نروم بار مبندید مرا ، سوختم تا که در این خیمه مکانم دادند... -معنی

سر قبرم بنویسید حسین بن علی.. زان که از خویش گرفتند و نشانم دادند

دل گرفت از من و فرمود دلت را بردار پای رفتار شکستند و عنانم دادند..

من نه آنم که فروشم به کسی یارم را قدر این مرحله را هر دو جهانم دادند..

جگروچشم‌وسرودست‌بگویند حسین،ع ای عجب یک دهن و چند زبانم دادند..

جوهر درد، متاعی است که هر جایی نیست از چنین جنس، در این کوچه دکانم دادند...

دهنی بسته و توفیق فغانم دادند.. یک فلک ناله‌و یک حلقه دهانم دادند.

خیل سگان به کوی تو فریاد می‌زنند؛ آقا مرا امان بده.. من را.. مرا نخست..

مرا که یادت هست؟!

جدی جدی یا امام رضا-ع دوست داری من یا کبوترات رو بیشتر؟! کیو بیشتر؟

سائل همیشه جای اصرار، گریه کرده..

یا امام رضا….