مُستَمیل

دلتنگی دلیل خوبی واسه تکرار یه اشتباه قدیمی نیست.

دارم شبی که صبح به دردش نمی‌رسد بیداری‌ای که خواب به گردَش نمی‌رسد _اسیر شهرستانی

من همیشه میگم نمیدونم، در حالیکه میدونم ولی حوصله توضیح دادن ندارم.

ای که نزدیک تر از جانی و پنهان ز نگه ‏هجر تو خوشترم آید ز وصال دگران _اقبال لاهوری

یا شایدم اینکه چرا اینقدری ک دوسشون دارم دوسم ندارن

غم انگیزترین چیزی که آدم میتونه از خودش بپرسه اینه که چرا انقدری که من حواسم به همه هست، هیچکس حواسش به من نیست.

دست از طلب ندارم تا کام من برآید یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید _حافظ

خدا، امید و خواب را برای جبران غم‌های زندگی به ما ارزانی داشته است.

تنها از قلب خویش آمرزش میجویم، قلبی که فرسودمش، بسیار و بی جهت.

میدونم نمیشه ها ، ولی باز تموم تلاشمو میکنم …

نه بیمارم نه خوشحال نه از حالم خبر دارم گهی باجان گهی بادل گهی ازهردو بیزارم گهی خوشحال و خندانم گهی از درد بی‌تابم گهی بیدار ولی خوابم گهی درخواب و هوشیارم گهی بیگانه از خویشم گهی بیگانه هم خویشم گهی آنم، گهی اینم گهی سر در گریبانم گهی در شور و در سازم گهی با غصه دمسازم گهی شاد و غزل خوانم گهی از درد بی‌تابم چه غوغاییست دراین عالم که من حیران حیرانم _مولانا

آن‌چنان جای گرفتی تو به چشم و دل من که به خوبان دو عالم نظری نیست مرا _مولانا

تنها چیزی که عمیقا این روزها واقعا بهش اعتقاد دارم اینه که نمیشه هیچکس رو شناخت، انتظار هر چیزی یا هر حرکت و حرفی رو باید از هر کسی داشته باشی.

من گمان ميكردم ، رفتنش ممكن نيست رفتنش ممكن شد ، باورش ممكن نيست

منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارم که بر آن کس که نه عاشق به جز انکار ندارم دل غیر تو نجویم سوی غیر تو نپویم گل هر باغ نبویم سر هر خار ندارم به تو آوردم ایمان دل من گشت مسلمان به تو دل گفت که ای جان چو تو دلدار ندارم چو توی چشم و زبانم دو نبینم دو نخوانم جز یک جان که توی آن به کس اقرار ندارم _مولانا

از تلاش تنهایی و یک طرفه برای حفظ روابط و دوستام، خستم.

احساساتم توی همدیگه حل شدن و نمی‌تونم از هم جداشون کنم. دیگه نمی‌فهمم این ترسه یا دلتنگی یا ناامیدی یا همه‌ی حس‌های بد دنیا با هم.

پریشان‌خاطران رفتند در خاک مرا از خاک ایشان آفریدند _باباطاهر