ژانوس ِ سیاست Janus of politics

پیمان امنیتی عربستان،ترکیه و پاکستان کشورهای ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان در شهر مکه پیمان امنیت دسته جمعی منعقد کردند. در این بلبشوی امنیتی خاورمیانه انعقاد این پیمان و درج اصلی در آن که «حمله به یکی حمله به همه اعضاء» محسوب می شود به نظر حکایت از استمرار آشوب دارد. این پیمان کشورهای ایران، عراق ، قطر و بیشتر اسرائیل را نگران و به واکنش برخواهد انگیخت. این از خصوصیات امنیت است که تکاپو برای دست یازیدن به آن، موجب احساس ناامنی دیگران و در نتیجه «معمای امنیت » و چرخه ی ناامنی می شود. 🆔@mousavi2025

سنای آمریکا به قطعنامه‌ای که خواستار توقف عملیات نظامی علیه ایران بدون دریافت مجوز کنگره بود، رأی منفی داد. یعنی همچنان تنش و ناامنی ادامه دارد... 🆔@mousavi2025

🆔@mousavi2025

#آبفشان چابهار 🆔@mousavi2025

شب های ایران همیشه آرام باد! دیشب،شب آرامی داشتیم. 🆔@mousavi2025

بن بست راهبردی کنار هم گذاشتن مواضع ظاهراً متعارض دونالد ترامپ، سیزده روز حملات مکرر هوایی به نقاط مختلف ایران و هم‌زمان گسیل گسترده تجهیزات نظامی و لجستیکی به منطقه، بیش از آنکه از وجود یک راهبرد منسجم پرده بردارد، از شکل‌گیری نوعی «ابهام راهبردی» حکایت می‌کند. هم‌زمان، تنش در تنگه هرمز، احتمال گسترش ناامنی به باب‌المندب و تداوم پاسخ‌های موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی علیه پایگاه‌ها، تجهیزات و برخی زیرساخت‌های مرتبط با آمریکا و شرکای آن، بحران را از یک رویارویی دوجانبه فراتر برده و به مسئله‌ای ژئوپلیتیکی با پیامدهای منطقه‌ای و جهانی تبدیل کرده است. طبیعتاً گروهی این وضعیت را بخشی از تاکتیک ترامپ برای برهم زدن محاسبات تهران و حفظ ابهام در فرآیند تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی می‌دانند. این تفسیر، هرچند قابل تأمل است، اما همه واقعیت را توضیح نمی‌دهد. برداشت من آن است که دولت ترامپ با یک «پارادوکس راهبردی» مواجه شده است؛ پارادوکسی که در آن هیچ‌یک از گزینه‌های پیشِ رو، اعم از تشدید جنگ، مهار محدود، یا بازگشت به دیپلماسی، فاقد هزینه نیست. از طرفی مشخص نیست هزینهٔ پرداختی متناسب با سود احتمالی آن باشد. در چنین وضعیتی، مسئله صرفاً کمبود ابزار نیست؛ بلکه دشواری انتخاب میان گزینه‌هایی است که هر کدام می‌توانند پیامدهایی پیش‌بینی‌ناپذیر و حتی غیرقابل‌کنترل به همراه داشته باشند. از این منظر، جمهوری اسلامی نه صرفاً یک رقیب، بلکه به «گره کور» استراتژی آمریکا تبدیل شده است. عنصر زمان، بی‌حوصلگی و شتاب ترامپ برای دستیابی به یک پیروزی سریع، فشارهای سیاسی و اقتصادی داخلی، نگرانی از گسترش دامنه جنگ و مقاومتی که فراتر از برخی برآوردهای اولیه ظاهر شده، همگی فضای مانور راهبردی واشنگتن را محدود کرده‌اند. از همین رو، آنچه امروز مشاهده می‌شود، شاید بیش از آنکه نشانه اجرای یک نقشه از پیش طراحی‌شده باشد، بازتاب تلاش برای خروج از وضعیتی است که هر مسیر آن، هزینه‌ای سنگین‌تر از مسیر دیگر دارد. این همان نقطه‌ای است که در ادبیات مطالعات راهبردی از آن با عنوان «بن‌بست راهبردی» یاد می‌شود؛ وضعیتی که در آن قدرت نظامی همچنان پابرجا و در جریان است، اما توان تبدیل آن به یک دستاورد سیاسی، روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. 🆔@mousavi2025

شلیک پهپادهای پیشرفته و فوق سنگین در موج ۲۷ عملیات نصر۲ علیه زاغه مهمات و سوله‌های نفرات آمریکایی 🆔@mousavi2025

بامداد  جمعه 2 مرداد این مناطق و شهر ها هدف حملات موشکی جنگنده های آمریکا قرار گرفت. -قشم -اهواز -بندرعباس -اندیمشک -امیدیه -جاسک -خرم‌آباد -خنداب (اراک) -نایین /عصر ایران 🆔@mousavi2025

در دور سیزدهم ،حملات هوایی آمریکا به شهرهای مختلف ایران صورت گرفت که ضمن خسارت های زیادی،تعدادی از هموطنان به شهادت رسیدند. در مقابل پایگاه ها و تجهیزات نظامی آمریکا در منطقه هم زیر ضرب موشک‌ها و پهپادهای جمهوری اسلامی رفت. 🆔@mousavi2025

ترامپ: تا اطلاع ثانوی، از این پس، هر گونه خسارت وارده به کشتی‌ها، محموله‌ها، یا هر آنچه که مرتبط با آنهاست، از پول‌های ایران که در اختیار و تحت کنترل ایالات متحده است، پرداخت خواهد شد. این خسارات ممکن است بسیار قابل‌توجه باشند، اما با این حال، این کار منصفانه و عادلانه است. 🆔@mousavi2025

⚛ اسپانیا قهرمان جام جهانی فوتبال 2026 شد. ✅ترکیبی از جوانی، استراتژی و هارمونیِ تیمی مهمترین علل این موفقیت جهانی بودند. 🇪🇸🇪🇸🇪🇸🇪🇸🇪🇸🇪🇸🇪🇸🇪🇸 🆔@mousavi2025

جنگ در چه نقطه ای باید خاتمه یابد؟! 🆔@mousavi2025

حفره ی امنیتی،که به نظر عراقچی همچنان هست! 🆔@mousavi2025

این سرو جنوب بود که این‌گونه متلاشی شد. 🆔@mousavi2025

این برج دریایی زیبا و با اهمیت در چابهار، به طور کامل؛ توسط آمریکا و در سه مرحله تخریب شد. 🆔@mousavi2025

جنوبِ ایران پنجمین دور متوالی حملات آمریکا به جنوب ایران، صرف‌نظر از ابعاد نظامی آن، حامل یک پیام راهبردی روشن است: تغییر تدریجی میدان فشار از سطح تهدید و تحریم به مرحله اجرای کنترل‌شده. اگرچه دونالد ترامپ همچنان از تخریب زیرساخت‌ها و شبکه‌های ارتباطی ایران در صورت بازنگشتن جمهوری اسلامی به مذاکره سخن می‌گوید، اما روند تحولات نشان می‌دهد که بخشی از این فشار، بدون هیاهوی رسانه‌ای و به‌صورت تدریجی در حال تحقق است. در سیاست بین‌الملل، فاصله میان «تهدید» و «اقدام» همواره به اندازه‌ای نیست که در ادبیات سیاسی تصور می‌شود. از همین‌رو، علم سیاست را نمی‌توان صرفاً عرصه اظهارنظرهای روزمره دانست. این دانش، بیش از آنکه بر شعارها استوار باشد، بر فهم دقیق متغیرها، محاسبه نسبت نیروها، ارزیابی هزینه و فایده، و پیش‌بینی رفتار بازیگران تکیه دارد. هرگونه ناهماهنگی میان اهداف، منابع، ادراکات و انتظارات، می‌تواند به نتایجی بینجامد که نه مطلوب‌اند و نه با مقاصد اولیه همخوانی دارند. شاید بتوان این واقعیت را در یک گزاره خلاصه کرد: هرگاه یک بازیگر، تحت تأثیر خطای محاسباتی یا اولویت‌گذاری نادرست، منابع راهبردی خود را برای حفاظت از حوزه‌ای خارج از منافع حیاتی خویش مصرف کند، این خطر وجود دارد که در نهایت، در تأمین امنیت و حفظ حوزه‌های حیاتی خود با محدودیت مواجه شود. سیاست، بیش از آنکه میدان آرزوها باشد، عرصه واقعیت‌هاست. در این میدان، بقا و موفقیت نه با هیجان، نفرت یا فضاسازی رسانه‌ای، بلکه با عقلانیت راهبردی، شناخت دقیق موازنه قوا و انطباق اهداف با ظرفیت‌های واقعی حاصل می‌شود. 🆔 @mousavi2025

ظاهراً قطری ها با هماهنگی ِ آمریکایی ها در تهران در حال رایزنی و تلاش برای کاستن از سطوح تنش هستند. 🆔@mousavi2025

«تفاهم نامه» جای خود را به «آتش نامه» داده است. 🆔@mousavi2025

تنگه؛دال مرکزی و برساختهٔ منازعه مجموعه‌ای از اختلافات انباشته در روابط ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران، طی بیش از چهار دهه، به اعمال طیف گسترده‌ای از فشارهای سیاسی، اقتصادی، امنیتی و نظامی انجامیده است. انسداد تدریجی مسیرهای دیپلماتیک و ناکامی راه‌حل‌های جایگزین، سرانجام به رویارویی نظامی و حملات ائتلاف آمریکا و اسرائیل در سال ۱۴۰۴ علیه ایران منتهی شد. این دو سکانس خشونت‌آمیز، اگرچه هزینه‌های سنگینی بر همه طرف‌های درگیر تحمیل کرد، اما نه‌تنها گرهی از بحران نگشود، بلکه لایه‌ای تازه از پیچیدگی را بر آن افزود. اگر پیش از این، طرفین مستقیماً بر اختلافات بنیادین ــ به‌ویژه پرونده هسته‌ای و مسئله غنی‌سازی اورانیوم ــ تمرکز می‌کردند و می‌کوشیدند از شدت آن بکاهند، اکنون پیامدهای جنگ، دستورکار منازعه را تغییر داده و مسیر حل‌وفصل اختلافات را طولانی‌تر و پیچیده‌تر ساخته است. در شرایط کنونی، به نظر می‌رسد تنگه هرمز به «دال مرکزی» اختلافات تبدیل شده و سایر متغیرهای امنیتی و ژئوپلیتیکی را حول خود سازمان داده است. به بیان دیگر، اگر تا پیش از جنگ‌ها، برنامه هسته‌ای ایران کانون اصلی منازعه بود، اکنون جایگاه محوری آن، دست‌کم در سطح ملاحظات امنیتی و راهبردی، تا حد زیادی به مسئله تنگه هرمز منتقل شده است. تنگه هرمز، از یک گذرگاه صرفاً ژئوپلیتیکی، به اهرم بازدارندگی و ترمزِ گسترش جنگ تبدیل شده است؛ اما هم‌زمان این ظرفیت را نیز دارد که در صورت بهره‌گیری نامتناسب یا محاسبه‌نشده، به محور شکل‌گیری مفصل‌بندی جدیدی از اجماع و ائتلاف بین‌المللی علیه ایران بدل شود. تجربه نشان می‌دهد اتکای بیش از اندازه به هر ابزار بازدارنده، می‌تواند کارکرد معکوس پیدا کند. از این منظر، اگر مدیریت راهبردی این اهرم با دقت و ملاحظه همراه نباشد، تنگه هرمز نیز ممکن است به سرنوشتی مشابه پرونده هسته‌ای دچار شود؛ یعنی از یک ابزار قدرت، به موضوعی برای اجماع‌سازی، افزایش فشارهای بین‌المللی و تکرار/تعمیق چرخهٔ بحران تبدیل گردد. 🆔@mousavi2025